چپتر 1234: دو آینده
0سانی که روی کلکی دست‌ساز دراز کشیده‌می‌دانند بود و جریانِ آبِ قدرتمندی آن را در‌کند میانِ مهِ بی‌کران می‌کشید، ناگهان زیر خنده زد.
«آه. آه، حالا می‌فهمم...»
گناهِ تسلا‌جهنم با کنجکاوی نگاهی‌بهشت به او انداخت.
«اگه اشکالی‌روزی نداره بپرسم،آدم‌های چی رو می‌فهمی؟»
سانی مدتی ساکت ماند.
«نه، فقط...انسان‌ها یهو یادِ یه‌آورده گفتگوی قدیمی افتادم.»
سال‌ها پیش، در کلیسای جامعِ مخروبهٔ شهرِ تاریک،بی‌رحم افی — که آن زمان برایش تقریباً غریبه‌این بود — چیزِ عجیبی به سانی گفته بود.
به او گفته بود که عالمِ رؤیا، برخلافِ باورِ‌همین همه، جهنم نیست، بلکه بهشت است... بهشتی تاریک و بی‌رحم،بشریت اما به‌هرحال بهشت. همان بهشتی که همه‌شان لیاقتش را داشتند.
حالا می‌دانست افی به این دلیل چنین حسی داشت که در جهانِ بیداری در‌فکر بدنی درهم‌شکسته گیر افتاده و محکوم به نشستن روی ویلچر بود، اما در عالمِ رؤیا‌بیدارشده فرصتی یافته بود تا سالم و سرزنده باشد... با این حال، این تنها دلیلش نبود.
افی همچنین باور داشت که جهانِ بیداری دارد می‌میرد — نه‌بیدارشدگان به خاطرِ طلسم، بلکه به خاطرِ بلایی که خودِ انسان‌ها بر‌آینده سرِ اکوسیستمی آورده بودند که برای بقا به آن نیاز داشتند.
اگر بیدارشدگان و موهبت‌هایی که از‌است طلسم دریافت کرده بودند در کار‌همه‌شان نبود، شاید تا الان مرده بود.
آخرین چیزی که آن زمان به او گفته‌تهش بود... این بود که روزی در آینده، آدم‌های‌نابودیِ بیشتری مثلِ او عالمِ رؤیا را بهشت می‌دانند.
تهش به همین می‌رسه، نه؟
اگر سانی سعی می‌کرد واقع‌بینانه به آینده فکر کند، نابودیِ جهانِ‌بیدارشدگان بیداری لزوماً به معنای نابودیِ بشریت نبود. بشریت دوام می‌آورد... یا دقیق‌تر‌آدم‌های بگویم، آن بخشِ کوچکی از بشریت که به عالمِ رؤیا دسترسی داشت.
صدها هزار بیدارشده، چند صد استاد و چند ده قدیس در جهان بودند. اما این ارقام به‌زودی‌دلیل سر به فلک می‌کشید... اگر زنجیرهٔ کابوس‌ها را معیار قرار می‌داد، طلسمِ کابوس داشت دوباره افسارگسیخته می‌تاخت.باشد در سال‌های پیشِ رو تعدادِ مبتلایان به طرزِ باورنکردنی زیاد می‌شد... خفته‌های تازه‌نفسِ بی‌شمار، بیدارشدگانِ جدیدِ بی‌شمار.
استادهای بسیار بیشتری‌آینده هم ظهور می‌کردند و‌می‌دانند حتی قدیس‌های بسیار بیشتر.
حتی اگر جهانِ بیداری بلعیده می‌شد، این افراد می‌توانستند در آن بخشِ کوچکی از عالمِ رؤیا که پیش‌تر‌معنای بشریت فتحش کرده بود، به زندگی ادامه دهند. چیزهای زیادی از دست می‌رفت، اما دژها تا خودکفایی فاصلهٔ چندانی‌زنجیرهٔ نداشتند. به‌خصوص دژهای بزرگی مثلِ حصار و قلبِ زاغ — آن‌ها همین حالا هم دست‌کمی از یک شهر نداشتند.
پس... همینه؟ آینده اینه؟
از سه میلیارد،نیست فقط چند میلیون‌است نفر زنده می‌مونن؟
سانی بی‌حرکت‌روزی ماند و به‌بیشتری مه خیره شد.
گناهِ تسلا ساکت بود.
دست‌کم این‌انسان‌ها آینده‌ایه که فرمانروایان‌آورده بهش باور دارن.
سانی یک بار شنیده بود که فرمانروایان مدت‌هاست از جهانِ بیداری قطعِ امید کرده‌اند. حالا‌می‌دانست بهتر می‌فهمید چرا و به چه دلیل. خاندان‌های بزرگ تمامِ این مدت روی ایجادِ یک‌فرصتی منطقهٔ فرود برای بشریت تمرکز کرده بودند و داشتند تکه‌زمینی قابل‌سکونت در عالمِ رؤیا دست‌وپامی‌کردند.
استدلالشان تلخ‌روزی و بی‌رحمانه،آدم‌های اما واقع‌بینانه بود.
سانی تکانی خورد.
«...اما این‌انسان‌ها تنها آیندهٔ‌اکوسیستمی ممکن نیست.»
آینده‌ای هم بود‌نیست که نفیس به‌است آن باور داشت.
نفیس، که فرمانروایان را خائن و گناهکار می‌دانست‌تهش — نه چون خانواده‌اش را نابود کرده بودند، بلکه‌لزوماً چون از مقاومت در برابر طلسم دست کشیده بودند.
اگر مطلقِ جدیدی ظهور می‌کرد... اگر آن مطلق کابوسِ‌همین پنجم را فتح می‌کرد و مقدس می‌شد... یا شاید حتی‌بشریت ایزدی... آن‌وقت چه کسی می‌توانست بگوید آینده چطور رقم می‌خورد؟
شاید اگر ایزدی از‌اکوسیستمی میان بشریت زاده می‌شد، معجزه‌ای‌نیاز ایزدی همه را نجات می‌داد.
رؤیای شیرینی نبود؟
البته، احتمالِ رخ دادنِ چنین چیزی‌مثلِ صفر بود. اصلاً واقع‌بینانه نبود. غیرممکن‌می‌کرد بود... صرفاً یک خیال‌پردازیِ خام بود.
با این حال، سانی بی‌اختیار‌بیشتری چند لحظه خودش را در‌می‌رسه آن رؤیای غیرواقعی غرق کرد.
سر چرخاند و به‌اکوسیستمی تک‌رونِ حک‌شده روی چوبِ‌بقا باستانیِ کلکِ دست‌سازش خیره ماند.
آرزو.
با اینکه می‌دانست معجزه‌ای‌آدم‌های رخ نمی‌دهد، باز هم‌تهش آرزو می‌کرد که بشود.
اما بعد...
آرزوی خودِ سانی چه بود؟
می‌خواست آزاد باشد. با وجودِ همه‌چیز، هنوز‌بهشتی هم می‌خواست آزاد باشد. می‌خواست حقِ انتخاب‌داشتند داشته باشد، اربابِ سرنوشتِ خودش باشد، نه برده‌اش.
می‌خواست قوی هم باشد. آن‌قدر قوی‌مثلِ که زنجیرهایش را پاره کند و‌می‌کرد از کسانی که دوستشان داشت محافظت کند.
می‌خواست زندگیِ خوبی داشته باشد.
«وقتشه دیگه به تصویرِ بزرگ‌تر‌آورده فکر نکنم و دقیقاً روی کاری‌بیدارشدگان که الان باید بکنم تمرکز کنم.»
بیشترِ کسانی که برایش مهم بودند حالا‌بهشتی داخلِ این کابوس بودند. چند نفری هم‌داشتند در جهانِ بیداری بودند، از جمله رین.
پس، هدفش نسبتاً ساده بود.
اول از‌روزی همه، باید‌آدم‌های زنده می‌ماند.
همچنین باید دوستانش را‌اکوسیستمی پیدا می‌کرد و مطمئن می‌شد‌نیاز که آن‌ها هم زنده می‌مانند.
بعد، باید کابوسِ سوم‌بلکه را فتح می‌کردند و‌بی‌رحم به جهانِ بیداری برمی‌گشتند.
شاید ایزدی از غیب نازل می‌شد تا بشریت را نجات دهد، شاید هم نه...فکر که به احتمالِ زیاد نه. در هر صورت، این اتفاق به این زودی‌ها رخ‌هزار نمی‌داد، پس حداقل چند سالِ آینده طبقِ آینده‌ای پیش می‌رفت که فرمانروایان در سر داشتند.
در آن آینده، ارزشِ یک قدیس بی‌اندازه بود. کسی نمی‌توانست‌می‌رسه یک قدیس را به‌راحتی نادیده بگیرد یا به او زور بگوید‌می‌آورد — در واقع، کاملاً برعکس بود. پس، سانی باید قدیس می‌شد.
این موضوع کاملاً به نفعش بود، چرا‌برای که همین حالا هم داخلِ کابوسِ سوم‌کرده بود و تنها جایگزینِ متعالی شدن، مرگ بود.
علاوه بر آن، به‌عنوان یک قدیس می‌توانست آدم‌ها — حتی آدم‌های عادی‌همه‌شان — را به عالمِ رؤیا بیاورد. پس اگر جهانِ بیداری واقعاً از بین‌گیر می‌رفت، می‌توانست رین و چند نفرِ دیگر را از آن نابودی نجات دهد.
یا حداقل‌روزی شانسی برای نجات‌بیشتری به آن‌ها بدهد.
«زنده بمون. متعالی شو.»
فعلاً این‌ها اهدافش بودند.اکوسیستمی و اگر موفق می‌شد... شاید‌نیاز کارهای دیگر هم ممکن می‌شد.
«قوی بشم. زندگیِ خوبی‌بلکه داشته باشم. از اونایی‌بی‌رحم که دوستشون دارم محافظت کنم.»
غلبه بر تقدیر.
آزاد بودن.
«چه آرزوی قشنگی...»
سانی با وعدهٔ شیرینِ آینده‌ای‌بهشت رؤیاگونه و تکان‌های ملایمِ امواج‌به‌هرحال آرام گرفت و رفته‌رفته خوابش برد.