چپتر 634: ستونِ شعله
0سانی درست پیش از سپیده‌دم از خواب بیدار شد. مدتی بی‌حرکت دراز کشید؛ دلش نمی‌خواست آغوشِ گرمِ پتوها‌گفتم را ترک کند. سپس با کشیدنِ آهی سر جایش نشست و در سرمای صبحگاهی به خود لرزید. وقتِ آن‌می‌شدند بود که با روزِ تازه‌ای روبه‌رو شود و کارهای زیادی برای انجام دادن داشت. هیچ بهانه‌ای برای تنبلی نداشت...
ناگهان دردِ مبهمی در قفسهٔ سینه‌اش پیچید. با چهره‌ای‌دنیا گیج به پایین نگاه کرد و جای زخم‌های کهنه‌ای را‌شیطنت‌های برانداز کرد که پوستِ برنزه و آفتاب‌سوخته‌اش را پوشانده بود.
«...فکر کنم قراره بارون بیاد؟»
سپس ناگهان بازویی عاج‌رنگ از‌فرو زیرِ پتوها بیرون آمد و‌گفتم عضلاتِ سفتش را نوازش کرد.
«صبح شده؟»
سانی لبخند زد،شکمِ دستِ همسرش را گرفت‌دومشان و سر تکان داد.
«آره، آفتابِ من.»
زن آهی کشید.
«خیلی خب... برو آماده‌شکمِ شو. منم این اهریمنِ‌دومشان کوچولو رو بیدار می‌کنم.»
او بی‌حرکت ماند و با فراغِ بال از تماشای لباس پوشیدنِ آن زیبارو لذت برد؛ زنی که‌گفتم به‌نحوی توانسته بود راضی‌اش کند با اوباشی مثل او ازدواج کند، حالا مراقب بود مزاحمِ شکمِ گردی نشود‌روز که فرزندِ دومشان بی‌خیال از دنیا، در آن به خوابی آرام فرو رفته بود. لبخندش کمی پهن‌تر شد.
«گفتم برو! امروز‌دومشان روزِ شیطنت‌های تو‌خوابی نیست، اوباش... یادت رفته؟»
سانی قیافه‌ای دمق به‌آرام خود گرفت، سپس برخاست‌کمی و او هم لباس پوشید.
وقتی اقامتگاهشان را ترک کرد، خدمتکاران از قبل سخت مشغولِ کار بودند و برای آن روز آماده می‌شدند.گفتم با دیدنِ او، هر کدام با احترام تعظیم می‌کردند و با صداهایی گرم به او سلام می‌دادند. سانی‌روز که در معرضِ این‌همه تحسین و آداب‌دانی قرار گرفته بود، مجبور شد قیافه‌ای درخورِ یک سرور به خود بگیرد.
«چقدر دردسرسازه...»
خدمتکاران قرار بود همه‌چیز را برای سفرِ پیشِ رو آماده کنند، اما یک‌گفتم کار را باید خودش انجام می‌داد. این کاری بود که سانی اجازه نمی‌داد‌قبل هیچ‌کسِ دیگری انجامش دهد؛ نه به خاطرِ بی‌اعتمادی، بلکه صرفاً چون وظیفهٔ خودش بود.
با ورود به اصطبل، به اسبش سلام کرد و پیش از گذاشتنِ زین بر پشتِ پهنِ آن،دمق مشغولِ آب و علف دادن به آن جانورِ نجیب شد. شاید سانی به سروری نسبتاً پرآوازه تبدیل‌می‌کردند شده و گذشتهٔ پرالتهابش را پشتِ سر گذاشته بود، اما پیوندِ میانِ یک جنگجو و اسبش مقدس بود.
اینکه آن دو دیگر مجبور نبودند جانشان را‌دومشان در میدانِ نبرد به خطر بیندازند، به این‌کمی معنی نبود که او این موضوع را فراموش می‌کند.
وقتی همه‌چیز تمام شد، اسب را به حیاط برد‌دنیا و غلافِ چوبیِ رنگ‌ورورفته را به زین بست؛ فولادِ‌امروز سردِ شمشیری زیبا در امنیتِ کامل درونش پنهان بود.
سپس مدتی به غلاف خیره ماند و با‌فرو حالتی غرق در افکار، قفسهٔ سینهٔ دردمندش را ماساژ‌اوباش داد. حالتی نامحسوس و تاریک در چهره‌اش پدیدار شد.
پس از مدتی،خوابی صدای قدم‌هایی تند‌رفته به سمتش آمد.
«بابا!»
سانی برگشت و در حالی‌نشود که پسرش را در آغوشی‌خوابی آهنین می‌گرفت، لبخندِ پهنی زد.
«سعی می‌کنی یواشکی به پدرِ پیر و بیچاره‌ت نزدیک بشی،لبخندش هان؟ به این خیال باش... من خیلی قبل از اینکه‌دمق تو به دنیا بیای، یواشکی به هیولاها نزدیک می‌شدم، وروجک!»
پسرک ریزخندید و‌خوابی سپس یک قدم‌رفته به عقب برداشت.
امروز هفت‌ساله می‌شد و به همین مناسبت، مادرش بهترین لباس‌هایی را که داشتند به‌رفته تنش پوشانده بود. آن اهریمنِ کوچولو تقریباً شبیه به بچه‌ای درست‌وحسابی به نظر می‌رسید، نه‌اقامتگاهشان یک پلیدِ فاسد‌شده که به عالمِ فانی فرستاده شده تا والدینِ بیچاره‌اش را شکنجه دهد.
«چرا مجبور بودی یواشکی‌گردی نزدیک بشی؟ اون‌قدر ضعیف بودی‌دنیا که نمی‌تونستی درجا بکشیشون، هان؟»
سانی با کلافگی‌دومشان آهی کشید و‌خوابی به آسمان‌ها خیره شد.
«بانو، کمکم کن...»
چرا پسرشان باید‌مزاحمِ زبانِ نیش‌دارِ او را‌فرزندِ هم به ارث می‌برد؟
در همین حین، پسرک برگشت و به دوردست نگاه‌دنیا کرد؛ جایی که شبحِ زیبای برجِ عاج از همین‌امروز حالا در مهِ صبحگاهی دیده می‌شد. چشمانش گشاد شد.
«بابا... راسته؟فرزندِ امروز قراره‌بی‌خیال ببینمش؟ بانو رو؟»
سانی چند لحظه‌خوابی مکث کرد و‌رفته سپس سر تکان داد.
«البته. داری هفت‌ساله می‌شی، مگه نه؟ امروز روزی ایزدیه.بی‌خیال پس، با ایزدبانوی ما دیدار می‌کنی... تا خودت رو‌گفتم معرفی کنی و برای خدمت به اون پیمان ببندی.»
پسرش اخم کرد.
«ولی اون واقعاً یه... یه‌دنیا ایزدبانو نیست، مگه نه؟ بقیهٔ‌لبخندش ایزدان از دستم عصبانی نمی‌شن؟»
سانی خندید.
«ایزدان! ایزدان خیلی بزرگ‌تر و قدرتمندتر از اونن که بدونن حسادت یعنی چی، بچه. چرا باید‌کمی براشون مهم باشه؟ بانو امید به ما پناه و امنیت می‌ده، ما رو از تباهی، از جنگ،مشغولِ قحطی، طاعون... و حتی از خودمون محافظت می‌کنه. اگه این چیزی لایقِ پرستش نیست، پس نمی‌دونم چیه.»
با این حرف، روی زین‌نشود پرید و سپس پسرک را‌خوابی بلند کرد تا جلوی او بنشیند.
«بزن بریم!»
آن‌ها عمارت را ترک کردند و جاده‌ای از سنگ‌های سفید را از میانِ جنگلی آرام به سمتِ بالای‌برخاست تپه در پیش گرفتند. اسب با سرعتی یکنواخت به جلو می‌رفت و به‌راحتی وزنِ دو سوار را تحمل‌گرم می‌کرد. نورِ خورشید در پرتوهایی پهن از میانِ سایبانِ برگ‌ها می‌تابید و محیطِ اطرافشان را شبیهِ قصه‌های پریان می‌کرد.
سانی از زیباییِ جنگل و آرامشِ آن لذت می‌برد. مدت‌ها پیش... قبل از آمدن به پادشاهیِ امید... او هیچ‌کدام را‌شیطنت‌های نمی‌شناخت. زندگی‌اش چیزی جز خونریزی و درد نبود، نبرد پس از نبرد، جنگ پس از جنگ... تنها پس از آمدن به‌تعظیم این عالم و تصمیم برای ماندن در اینجا بود که به این حقیقت پی برد که زندگی چقدر می‌تواند لذت‌بخش باشد.
به‌ویژه وقتی با‌شکمِ کسانی که دوستشان‌فرزندِ داری شریکش شوی.
...اما پسرش چیزی از کشمکش و تاریکی نمی‌دانست.فرو این آرامش تنها چیزی بود که در عمرش دیده‌اوباش بود. به همین دلیل، به‌شدت حوصله‌اش سر رفته بود.
پسر چند دقیقه وول‌آرام خورد، بعد به قبضهٔ‌کمی شمشیرِ سانی خیره شد.
«یه روز شمشیرِ خودمو می‌گیرم! خیلی‌نشود بزرگ‌تر و تیزتر از مالِ تو‌آرام می‌شه، پیرمرد. این خط و این نشون!»
سانی خندید.
«شمشیر رو می‌خوای چی‌کار؟»
پسرش با‌دنیا گیجی به‌آرام او نگاه کرد.
«یعنی چی برای چی؟شکمِ برای اینکه یه بیدارشده‌دومشان بشم! یه جنگجو، مثل تو!»
سانی نگاهش را گرفت‌گردی و مدتی جواب نداد.بی‌خیال چشمانش به دوردست خیره ماند.
...قلبش درد‌فرزندِ می‌کرد. چرا امروز‌دنیا این‌قدر درد می‌کرد؟
«درسته، من زمانی جنگجو بودم. اما هیچ‌وقت خودم انتخاب نکردم که جنگجو باشم. فقط برای‌یادت زنده موندن این راه رو پیش گرفتم. توی پادشاهیِ امید، نیازی نیست برای داشتنِ یه‌دیدنِ زندگیِ طولانی و شاد بجنگی، زجر بکشی و بقیه رو بکشی. چرا بازم می‌خوای جنگجو بشی؟»
پسر ساکت شد و اخمِ متفکرانهٔ‌نشود خنده‌داری روی صورتش نشست. رویش را‌آرام برگرداند و مدتی دیگر چیزی نگفت.
سانی شک داشت پسرش واقعاً‌نشود منظورِ او را فهمیده باشد.خوابی و امیدوار بود هرگز هم نفهمد.
چشمانش را‌فرزندِ بست و در‌دنیا دل دعا کرد:
درود بر تو ای آرزو، دیمونِ امید. لطفاً تمنایم‌پهن‌تر را بشنو. پسرم را از تمامِ وحشت‌های دنیا در‌برخاست امان بدار و نجاتش بده، همان‌طور که مرا نجات دادی...
هر سه — مرد، پسر و اسب — در‌بی‌خیال سکوت جنگل را پشت‌سر گذاشتند و از تپهٔ بلند بالا‌امروز رفتند. از آن بالا، منظره‌ای نفس‌گیر پیشِ رویشان گشوده شد.
روبه‌رویشان، دشتی پهناور غرق در نورِ خورشید بود و چمنزارِ زمردینش با شبنمِ صبحگاهی می‌درخشید. این‌طرف و آن‌طرف،امروز کشتزارها و مزرعه‌هایی به چشم می‌خورد و گندم‌های طلایی در باد تاب می‌خوردند. روبان‌های درخشانِ رودخانه‌ها دشت را می‌شکافتند‌دیدنِ و در دوردست، شهری زیبا از سنگِ سفید سر برآورده بود که پاگودایی باشکوه بر فرازش قد برافراشته بود.
سانی بی‌اختیار لبخند زد.
مهم نبود چند بار‌آرام آن را دیده باشد، باز‌پهن‌تر هم بی‌اختیار کمی احساساتی می‌شد.
«...هی، می‌خوای برای مادرت دست‌گردی تکون بدی؟ مطمئنم الان داره‌دنیا به همین سمت نگاه می‌کنه!»
پسرش با‌مزاحمِ نگاهی ترحم‌آمیز به‌نشود او خیره شد.
«دیوونه شدی؟ اون‌دومشان که ما رو‌خوابی نمی‌بینه. خیلی دوریم!»
سانی خندید.
«کی می‌گه؟»
چرخید و به عقب نگاه کرد، به منظرهٔ مشابهی که پشتِ سرشان بود.رفته با نگاه به آن‌سوی جنگل، شهرِ کوچک و عمارتِ سنگیِ محقری را دید‌پوشید که در نزدیکی‌اش قرار داشت. از این فاصله، ساختمان شبیه به یک اسباب‌بازی بود...
دستش را‌فرزندِ بالا برد‌بی‌خیال و تکان داد.
«هی، بابا...»
سانی پوزخند زد.
«چیه؟ بازم می‌خوای مسخره‌م کنی؟»
پسر سر تکان داد.
«نه. فقط... آسمون‌خوابی چش شده؟ عجیب‌رفته به نظر می‌رسه.»
...ها؟
سانی سرش را‌شکمِ بلند کرد و‌فرزندِ با گیجی اخم کرد.
آسمان، در‌فرزندِ واقع، عجیب‌بی‌خیال به نظر می‌رسید.
خورشید هنوز داشت بالا می‌رفت، اما انگار خورشیدِ دومی درست بالای سرشان بود‌نیست که با نوری خیره‌کننده متورم می‌شد. خودِ آسمان داشت روشن و روشن‌تر می‌شد،کار گویی گرمایی شدید در آن رخنه کرده بود. ابرها کاملاً ناپدید شده بودند...
ناگهان تندبادی‌مراقب داغ از‌شکمِ کنارشان گذشت.
چشمانش ناگهان ریز شد.
«صـ... صبر کن!»
ثانیه‌ای بعد، ستونِ عظیمی از شعله‌های سوزان ناگهان از آسمان فرود آمد، دشت را شکافت و زمین را‌برخاست مثلِ شیشه خرد کرد. درخششی کورکننده دنیا را در سفیدی غرق کرد و از میانِ آن، صدایی مهیب‌گرم در سراسرِ جنگل پیچید. سانی که کر شده بود، جیغ‌کشیدنِ پسرش را حس کرد، اما صدایش را نمی‌شنید.
در نقطه‌ای که ستونِ شعله فرود آمده بود، خودِ زمین‌دنیا شکافت و به هوا پرتاب شد؛ تکه‌های عظیمی از خاکِ‌شیطنت‌های ذوب‌شده همچون بارانی از آتش، خاکستر و مرگ فرو می‌ریختند.
تپه‌ای که روی آن ایستاده بودند‌فرزندِ لرزید و سپس جابه‌جا شد و‌فرو سانی را از روی اسب پایین انداخت.
نه، نه، نه...
در حالی که هنوز‌آرام گیج بود، سعی کرد پسرش‌پهن‌تر را پیدا کند، اما نتوانست.
در عوض، نگاهش به شهرِ‌گردی کوچک و عمارتِ سنگی افتاد‌دنیا که در دوردست قرار داشتند.
در حالی که سانی با وحشت تماشا می‌کرد، زمین دهان باز کرد‌فرو و فواره‌هایی از آتش به آسمان سر کشید. خانه‌ها در دم میانِ‌دمق شعله‌ها بلعیده شدند و سوختند و به ابرهایی از خاکستر تبدیل شدند.
نه، نه، نه!
لحظه‌ای بعد، کلِ تپه فروریخت.
آخرین چیزی که سانی پیش از خفه‌شدن‌فرزندِ زیرِ بهمنِ خاکِ سوزان دید، پیکرِ نحیفِ‌رفته پسرش بود که میانِ شعله‌ها بلعیده می‌شد.
نه!
و بعد، مُرد.
درد، درد، درد...
چرا قلبش این‌قدر درد می‌کرد؟
سانی در تاریکی چشمانش را باز کرد، نشست و پوست‌ها‌لبخندش را کنار زد. به قفسه‌سینهٔ نحیفش خیره شد، بعد با تعجب‌برخاست با دستی لرزان لمسش کرد. از کِی قفسه‌سینه‌اش شب‌ها درد می‌گرفت؟
آه، پیر‌دنیا بودن اصلاً‌آرام جالب نیست...
بقایای کابوسی وحشتناک را پس زد، با زحمت نیم‌خیز شد و مدتی مفاصلش را ماساژ‌لبخندش داد و صبر کرد تا کمی انعطاف به آن‌ها برگردد. سپس، آهسته ایستاد، چشمانش را‌خدمتکاران بست و به صداهای بیشهٔ مقدس که او را در بر گرفته بود گوش سپرد.
خب، دست‌کم زنده بیدار‌گردی شده بود. در سن‌وسالِ‌بی‌خیال او، همین هم دستاوردی بود!
کاش فقط‌فرزندِ قلبش این‌قدر‌بی‌خیال درد نمی‌کرد...
اما پیر بودن دقیقاً یعنی همین. هر سپیده‌دم‌کمی دردِ تازه‌ای می‌آورد... راستش، اگر سانی بیدار می‌شد‌قیافه‌ای و ناگهان حالش کاملاً خوب بود، بیشتر می‌ترسید.
در هر حال...
وقتش بود‌مزاحمِ با روزِ‌گردی تازه‌ای روبه‌رو شود.