چپتر 101: جنگِ قلمرو
0کاستر آن‌قدر خوش‌شانس بود که نزدیکِ شهر واردِ عالمِ رؤیا شده و خیلی زودتر‌تازه از آن سه نفر به قلعه رسیده بود. تا سانی، نفیس و کاسی راهشان را‌جانِ به سکونتگاهِ انسانی پیدا کنند، او در آنجا جایگاهِ خوبی برای خودش دست‌وپا کرده بود.
با وجودِ اینکه فرصت‌های زیادی برای یک میراث‌دارِ بااستعداد فراهم بود تا در ارتشِ‌پوستِ گانلاگ ترفیع بگیرد، تصمیم گرفته بود مستقل بماند و در نهایت به دستهٔ ستارهٔ‌وحشیانه دگرگون پیوسته بود؛ کاری که قدرتِ رزمی و شهرتِ آن‌ها را به‌شدت بالا برد.
حالا که به گذشته نگاه‌شوالیه می‌کرد، آنجا بود که تمامِ‌شبیهِ مشکلاتِ سانی واقعاً شروع شده بود.
«درسته، همه‌ش تقصیرِ‌شهرتِ اون بود، نه‌بالا من. آره، قطعاً!»
سانی دندان‌قروچه‌ای کرد، لگدی به صندوقِ سنگین زد و زیرِ لب‌ویران ناسزا گفت. سپس، طوری که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است، لبخندِ‌خشم درخشانی زد و یک بارِ دیگر از اتاقکِ مخفی بیرون رفت.
آن پایین، اوضاع داشت جالب می‌شد. چند هیولا که‌بزرگی بوی خون جذبشان کرده بود، سعی داشتند واردِ کلیسای جامعِ‌دارایی‌های ویران شوند تا از جسدهای تازه ضیافتی به پا کنند.
با این حال، شوالیهٔ سیاه مثلِ همیشه پر از خشم بود.آخوندکی درست وقتی سانی از تیرهای حمال بالا می‌رفت، شوالیه داشت جانِ‌نگون‌بخت موجودِ بزرگی را می‌گرفت که شبیهِ آخوندکی از جنسِ پوستِ انسان بود.
ابتدا، سانی قصد داشت نگاهی به دارایی‌های به‌جامانده از آن‌نگاه پنج اوباشِ نگون‌بخت بیندازد، اما با دیدنِ نبردِ وحشیانه نظرش‌آره عوض شد. باید این کار را به بعد موکول می‌کرد.
گذشته از این، سایه‌اش از قبل بقایای خونین‌داشتند را گشته و به این نتیجه رسیده بود‌این که بینِ جسدهای تکه‌تکه‌شده واقعاً چیزِ باارزشی پیدا نمی‌شود.
سانی بی‌آنکه وقتِ بیشتری تلف کند، از‌جانِ سقفِ کلیسای جامع گریخت و مسیرش را‌پوستِ تا جایی که با خون‌دیو جنگیده بود، برگشت.
جسدِ رهبرِ گروهِ شکار هنوز همان‌جا بود. البته، خاطره‌هایش مدت‌ها‌شبیهِ پیش ناپدید شده بودند و مردِ ریش‌دار را تنها با لباس‌هایی‌اوباشِ مندرس رها کرده بودند. تبرِ جنگیِ سنگین هم غیبش زده بود.
سانی آهی کشید.
«برای همینه‌چند که آدم‌کشتن‌بوی ارزشش رو نداره.»
سایه‌اش با دستی صورتش را پوشاند و با‌موجودِ ناامیدی سر تکان داد، انگار می‌خواست بگوید طرزِ‌ابتدا بیانش واقعاً جای تأسف دارد. سانی اخم کرد.
«چیه؟ خب ارزش نداره!»
و برای‌رزمی او، این موضوع‌به‌شدت دوچندان صدق می‌کرد.
وقتی بیدارشده‌ای بیدارشدهٔ دیگری را می‌کشت، بخشِ قابل‌توجهی از جوهرِ روحِ دشمن را‌جسدهای به دست می‌آورد، بی‌آنکه نیازی به خردکردنِ خردهٔ روحِ او داشته باشد. اما‌حمال سانی یک بیدارشدهٔ معمولی نبود. در عوض، سرشتش بر پایهٔ مصرفِ قطعه‌های سایه بود.
این یعنی حتی اگر دشمنش در گذشته صدها خردهٔ روح جذب کرده بود، سانی تنها به اندازهٔ‌قصد رتبه و طبقهٔ آن‌ها قطعه‌های سایه دریافت می‌کرد، درست مثلِ زمانی که یک موجودِ کابوس را می‌کشت.موکول از آنجا که همهٔ خفته‌ها صرفاً جانورانِ خفته محسوب می‌شدند، در این مورد، تعداد برابر بود با... یک.
سانی با کمی دلسردی‌می‌رفت گفت: «فقط یه قطعه‌بزرگی تا ۴۰۰تا فاصله دارم.»
این‌همه زحمت برای هیچ...
در واقع، بخشِ کوچک و منطقیِ ذهنش از اینکه‌کلیسای کشتنِ انسان‌ها چندان سودآور نبود، نفسِ راحتی کشید. وگرنه، در‌سیاه این وضعیتی که داشت... نه، این کار را نمی‌کرد. مطمئناً.
«ها؟ چه کاری رو نمی‌کردم؟»
سانی چند بار پلک زد و منتظر ماند تا صدای درونی‌اش جواب‌جنسِ دهد. اما به‌طرزِ عجیبی ساکت بود. شانه‌ای بالا انداخت، خم شد و‌اما جسدِ مرد را گشت، به این امید که چیزِ باارزشی پیدا کند.
اما دستِ خالی ماند. هیچ کیسه‌ای پر از خرده‌های روح، آن‌طور‌می‌کرد که تصور می‌کرد، در کار نبود. تنها چیزی که سانی پیدا کرد،کرد تکه‌پارچهٔ عجیبی بود که مخفیانه در پیراهنِ لاتِ قدبلند پنهان شده بود.
پارچه را که نگاه کرد، متوجهِ شکل‌های ابتدایی‌داشتند و ساده‌ای شد که با جوهر روی آن کشیده‌حال شده بود. بعضی از شکل‌ها به‌طرزِ عجیبی آشنا بودند.
«این... یه نقشه‌ست؟»
در واقع، یک نقشهٔ ابتدایی بود. شکل‌هایی که می‌شناخت، مکان‌های شاخصِ مختلفی‌جنسِ بودند که در بخش‌های مجاورِ شهرِ نفرین‌شده قرار داشتند. سانی بسیاری از آن‌ها‌دیدنِ را از حفظ می‌دانست و حتی در گذشته چندتایی را کاوش کرده بود.
«نقشهٔ گنج؟»
ناگهان، زمان‌بندیِ عجیبِ از راه رسیدنِ گروهِ شکار و بی‌تجربگی‌شان کاملاً با عقل‌جسدهای جور درمی‌آمد. آن‌ها در واقع شکارچی نبودند. در عوض، مشتی احمق بودند که‌حمال آدمِ زرنگی در قلعه سرشان کلاه گذاشته بود تا یک نقشهٔ گنجِ تقلبی بخرند.
دست‌کم این محتمل‌ترین گزینه بود.
اما...
«ولی اگه واقعی باشه چی؟»
سانی پلک زد و با آمیزه‌ای از انزجار و طمع‌جامعِ به نقشه نگاه کرد. نمی‌توانست تصمیم بگیرد که آیا باید‌مثلِ سعی کند مسیرش را دنبال کند یا آن را دور بیندازد.
...خوشبختانه، رشتهٔ افکارش‌تیرهای با صدای برخوردِ‌شوالیه مهیبی پاره شد.
یکی از ساختمان‌های همان حوالی ناگهان فروریخت و خیابان را غرق در‌جنسِ ابری از گردوخاک و آوار کرد. جثهٔ عظیمی در هوا پرتاب شد و‌دیدنِ به‌شدت به دیوارِ دیگری برخورد کرد و باعث شد بهمنی از سنگ فروبریزد.
جانور سعی کرد بلند شود، اما بعد لرزید‌حالا و بی‌حرکت ماند و رودهایی از خونِ متعفن‌درسته روی سنگ‌فرش جاری کرد. بدون شک مرده بود.
سانی به‌سرعت نقشه را در زرهش پنهان کرد و به دلِ سایه‌ها‌شوند خزید تا بفهمد چه خبر است. در همان نزدیکی، غرش‌های خشمگین و‌وقتی صدای برخوردِ فولاد با فولاد به گوش می‌رسید که هر ثانیه نزدیک‌تر می‌شد.
عجیب اینکه‌وقتی هیچ صدای انسانی‌می‌رفت به گوش نمی‌رسید.
«نبردی بینِ موجوداتِ کابوس؟»
چنین اتفاقاتی در شهرِ نفرین‌شده نادر نبود، اما تا جایی‌نگاه که سانی می‌دانست، موجوداتِ بسیار کمی پیدا می‌شدند که بتوانند‌آره اربابانِ فعلیِ این خیابان و میدانِ مجاور را به چالش بکشند.
این موجودات قدرتمندترین ساکنانِ شهر نبودند، اما سانی به‌خاطرِ ویژگی‌های منحصربه‌فردشان سعی می‌کرد مثل طاعون‌ضیافتی از آن‌ها دوری کند. خودش دیده بود چندین هیولا که بسیار قدرتمندتر از هر چیزی‌موجودِ بودند که او حاضر باشد به مصافشان برود، در آن میدان تکه‌تکه و ریزریز شده‌اند.
با این حال، دست‌کم از روی صداهای‌جانِ مستأصلانهٔ نبرد می‌شد فهمید که هیچ‌کدامشان نتوانسته بودند‌انسان به‌اندازهٔ الان برای محافظانِ میدان دردسر درست کنند.
سانی که کنجکاو‌حمال شده بود، تصمیم‌جانِ گرفت نگاهی بیندازد.
پنهان در دلِ سایه‌ها، از دیوارِ بلندِ ساختمانی باستانی بالا‌نگاه رفت و خیلی زود به پشت‌بامش رسید. سانی با احتیاط‌آره قدم برداشت و جلو رفت تا به لبهٔ مقابلِ ساختمان رسید.
از آنجا می‌توانست‌هیولا میدانِ وسیع را با‌سعی تمامِ شکوهِ تاریکش ببیند.
وسطِ میدان، مجسمه‌ای‌تیرهای متحرک داشت با‌شوالیه چندین هیولای غول‌پیکر می‌جنگید.