چپتر 1482: راهِ سوم
0زنجیرشکن زیرِ نورِ ملایمِ درختِ مقدس، در تاریکی پرواز می‌کرد. در مارپیچی پهناور حرکت می‌کرد و‌مطلق با هر چرخش، پایین و پایین‌تر در تاریکیِ ژرف فرو می‌رفت. گرداگردش، دیوارهای متحرکِ تونلِ تاریک‌خودشان می‌پیچیدند و تاب می‌خوردند؛ آبی که دیوارها را ساخته بود با سرعتی هولناک در گردش بود.
حالا که کاسی مدارِ افسونِ کشتیِ باستانی را تعمیر کرده بود، بحرانِ آنی برطرف شده بود. اعضایِ دسته‌می‌فهمیم سرانجام فرصتی یافتند تا نفسی تازه کنند. اتفاقاتِ روزِ گذشته بیش از حد طاقت‌فرسا بود... نابودیِ جزیره دقیقاً‌داشتی پس از نبرد با کشتارِ نامیرا رخ داده بود و از این رو، همه از پا درآمده بودند.
رویِ عرشه افتادند و دعا می‌کردند که دست‌کم در چند ساعتِ آینده — یا حتی چند دقیقه‌کسی — هیچ اتفاقِ شومی نیفتد. سانی موقتاً پاروهای هدایت را به دست گرفت تا نفیس بتواند دستانِ‌حال له‌شدهٔ کاسی را درمان کند. پس از آن، همه نزدیکِ دایرهٔ رونی ماندند و به تاریکی چشم دوختند.
افی با‌کرد صدایی که کمی‌راستش خفه بود پرسید:
«به نظرتون‌تازه این گرداب‌اتفاقاتِ به کجا می‌رسه؟»
سانی لحظه‌ای‌یافتند درنگ کرد و‌کنند بعد آه کشید.
«راستش نمی‌دونم. فقط می‌دونم تو گذشته‌رتبهٔ کسی ازش رد شده و زنده مونده.درونیِ البته اون آدم از رتبهٔ مطلق بود.»
سانی لحظه‌ای مکث‌پرسید کرد و با‌کجا صدایی گرفته افزود:
«شاید دیوارهٔ درونیِ‌درنگ هرم باشه. در‌کشید هر حال... به‌زودی می‌فهمیم.»
سپس نگاهی به کاسی انداخت. حالا‌گذشته که فرصتی یافته بودند تا به‌نبرد خودشان بیایند، حسِ کنجکاوی‌اش قلقلکش می‌داد.
«راستی، چرا برای‌کشید تعمیرِ کشتی به‌فقط اون تکه‌سنگ نیاز داشتی؟»
بقیه هم کنجکاو به نظر‌آدم می‌رسیدند. دخترِ نابینا کمی مکث‌افزود کرد و بعد توضیح داد:
«خب... یه درِ قفل رو تصور کن. برای رفتن به اون‌طرفِ در چندتا راه هست.لحظه‌ای ساده‌ترینش استفاده از کلیده — به شرطی که کلید داشته باشی. تو این مورد، کلید‌آدم همون دانشِ دقیق از افسونِ اصلیِ زنجیرشکن بود. من چیزایی در موردش می‌دونم، اما کافی نیست.»
به دایرهٔ رونی‌درنگ اشاره کرد که‌کشید در تاریکی سوسو می‌زد.
«راهِ دوم اینه که قفل‌سازی باشی که ساختارِ قفلِ در رو — یا اصلاً‌اون هر قفلی رو — عمیقاً می‌فهمه. این‌طوری می‌تونی بدونِ کلید بازش کنی. متأسفانه دانشِ‌می‌فهمیم من از جادو اون‌قدرها عمیق نیست. پس فقط راهِ سوم باقی می‌موند... زورِ خالص.»
کاسی آرام به دستانش دست کشید. تحتِ تأثیرِ شعلهٔ نفیس،زنده پوستِ نرمش دوباره رشد کرده بود. دیگر اثری از خون، گوشتِ‌دیوارهٔ شکافته و استخوانِ رنگ‌پریده نبود. آن زخم‌های وحشتناک ناپدید شده بودند.
«نمی‌دونم اون تکه‌سنگ واقعاً از مصب اومده یا نه، اما قطعاً از همون جنسِ دیوارهای سنگیِ هرمه. یعنی‌می‌فهمیم یه زمانی بخشی از یه تایتانِ نامقدس بوده. خودت تو ساختنِ سلاح‌های خارق‌العاده تجربه داری، پس می‌دونی جنسِ‌داشتی مواد چقدر مهمه. برای همین... من فقط قدرتِ اون ماده رو قرض گرفتم تا کمبودِ دانشم رو جبران کنم.»
سانی چند لحظه با‌نظرتون ناباوری به او خیره‌لحظه‌ای ماند، سپس آهی کشید.
«فکر نمی‌کنم کاری‌بعد که کردی اصلاً ساده‌فقط بوده باشه، ولی... باشه.»
توضیحش تا حدودی منطقی بود. سانی دربارهٔ جادوی رونی دانشِ چندانی نداشت، چه‌اون برسد به افسون‌های زنجیرشکن. با این حال، خودش هم جادوگری نسبتاً ماهر بود.به‌زودی به همین دلیل، می‌دانست که یک مادهٔ ارزشمند گاهی واقعاً می‌تواند جایگزینِ مهارت شود.
مثلاً باید ایزدِ بافندگی می‌بود تا افسونی بسازد که به فولادِ معمولی اجازه دهد پوستِ‌باشه یک جانورِ اعظم را سوراخ کند — اگر اصلاً چنین چیزی ممکن بود. اما اگر آن‌برای فولادِ معمولی با استخوان‌های یک تایرنتِ اعظم جایگزین می‌شد، دیگر حتی نیازی به اضافه‌کردنِ افسون نبود.
سلاح‌های ساخته‌شده از چنین استخوان‌هایی قدرتِ رازآلودِ خودشان را داشتند و آن قدرت برای‌نمی‌دونم کشتنِ جانورِ اعظم کافی بود. دست‌کم در دستِ کسی به قدرتِ افی، و در‌افزود حالی که قدرتِ رازآلودِ خودِ پلید بر اثرِ زخم‌های کاری بر روحش کاهش یافته بود.
«باید این‌کرد درس رو‌کشید خوب یادم بمونه.»
سانی شکی نداشت که در آینده خاطره‌های بسیاری می‌سازد. پیش از این،البته بیشتر نگرانِ به‌دست‌آوردنِ خرده‌های روحِ قدرتمندِ کافی و یادگیریِ الگوهای بافت‌های گوناگون بود.حال شاید وقتش رسیده بود که به فکرِ جست‌وجو برای موادِ نامعمولی هم باشد.
لبخندِ محوی زد.
«به هر حال... کارت‌نظرتون توی تعمیرِ زنجیرشکن عالی‌لحظه‌ای بود. دقیقاً به‌موقع بود.»
چند لحظه سکوت حاکم‌کشید بود و بعد افی‌می‌دونم ناگهان گلویش را صاف کرد.
«آره، کارت عالی بود کاسی! ولی، اِم...می‌دونم یکی لطفاً به من توضیح بده زنجیرشکن‌آدم آخه چطوری اینجاست؟ توی کابوسِ ما چی‌کار می‌کنه؟»
سانی چند بار پلک زد.
«درسته. این‌خفه معما هم‌نظرتون در کار بود...»
او و نفیس نگاهی‌کشید به هم انداختند. لحظه‌ای‌می‌دونم بعد، سانی با تردید گفت:
«راستش رو بخوای، هیچ ایده‌ای نداریم. خودت باید بدونی زمان توی مقبرهٔ آریل چقدر عجیب عمل می‌کنه... برای همین، نظریهٔ فعلیِ ما‌درونیِ اینه که یکی از صاحبانِ قبلیِ این کشتی توی یه مقطعی به هرم سر زده. کشتی خیلی دورتر در بالادستِ رود بی‌هدف‌نیاز سرگردون بود. هیچ‌کس توش نبود و هیچ نشانه‌ای هم از اینکه صاحبِ قبلیش کی بوده وجود نداشت، پس... من و نفیس برش داشتیم.»
افی با حالتی عجیب به‌آدم آن‌ها نگاه کرد، سپس نیشخندی زد‌شاید و با دستش روی عرشه زد.
«خب... خوب کاری کردین. اصلاً نمی‌تونم توصیف کنم وقتی داشتم پشتِ یه‌کشید کوسهٔ جهش‌یافتهٔ عجیب‌وغریب توی رودِ بزرگ پرسه می‌زدم، چقدر دلم برای کابینِ‌رتبهٔ دنجم تنگ شده بود. نگاه کن! کفِ اینجا سفته! راستش ممکنه گریم بگیره!»
در حالی که هنوز‌کشید لبخند به لب داشت، رو‌کسی به جت کرد و پرسید:
«خب، چی‌بعد شد؟ واقعاً میراثِ‌نمی‌دونم سرشتت رو گرفتی؟»
جت نگاهی به‌البته او انداخت و‌رتبهٔ شانه بالا انداخت.
«آره. و قبل از اینکه بپرسی...کجا نه، نمی‌تونی بخوریش. حیف شد که‌کشید خودت هیچ چیزِ باحالی گیرت نیومد، نه؟»
لبخندِ افی پهن‌تر شد.
«کی میگه گیرم نیومد؟»
با گفتنِ این حرف، پاهای بلندش‌رتبهٔ را دراز کرد، حالتِ راحت‌تری به‌دیوارهٔ خود گرفت و خندهٔ کوچکی سر داد.
«گیرم اومد. البته‌پرسید اگه یه خاطرهٔ مطلق‌می‌رسه رو باحال حساب کنی...»