چپتر 18: فقدانِ نور
0سانی داشت از دوشِ آبِ گرم لذت می‌برد. پس از گفتگوی کوتاه‌شان، استاد جت او را فرستاده بود تا خودش را‌نگاه تمیز کند و گفته بود که «بویِ گندِ کابوس می‌دهد». خوابِ غیرطبیعیِ طلسم سوخت‌وسازِ بدن را کند می‌کرد و قرار بود‌دقیقاً تجهیزاتِ پزشکی‌ای که به آن بسته شده بود بقیهٔ کارها را انجام دهد، اما او همچنان سه روزِ تمام خوابیده بود.
حتی اگر فقط جنبهٔ‌هنوز روانی داشت، بویِ خونریزی و‌گفت یأس همچنان اطرافش پرسه می‌زد.
آه، تو بهشتم.
سانی با این فکر‌می‌شد سعی کرد موقتاً فاجعهٔ‌ریزنقش قریب‌الوقوعِ نقص را فراموش کند.
در حمامِ ادارهٔ پلیس تنها بود و زیرِ جریانِ آبِ گرم استراحت‌ذهن می‌کرد. پس از گذشتِ مدتی، سانی با بی‌میلی شیرِ آب را بست‌تکان و به سمتِ جاحوله‌ای رفت. از قضا، تصویرِ خودش را در آینه دید.
تغییراتِ فیزیکِ بدنی‌اش نامحسوس اما قابل‌توجه بود. پوستِ رنگ‌پریده‌اش کمی سالم‌تر به نظر می‌رسید، عضلاتش‌خوشگل کمی نمایان‌تر شده بود. به جای اینکه مثلِ قبل نحیف و شکننده باشد، حالا باریک‌تکان و ورزیده به نظر می‌رسید. درخششِ خفیفی در موهای تیره و برقی در چشمانش دیده می‌شد.
با این حال، هنوز هم‌نمادی نسبتاً ریزنقش بود. دست‌کم نمی‌شد گفت‌هان که نمادی از جذابیتِ مردانه است.
بچه خوشگل، هان؟
سانی با‌نمی‌شد تلخ‌کامی این را‌جذابیتِ از ذهن گذراند.
سپس با دیدنِ چیزِ عجیبی ناگهان خشکش زد. وقتی در آینه‌جذابیتِ به خودش نگاه می‌کرد، انگار تصویرِ سایه‌اش تکان خورد. گویی سایه‌چیزِ سرش را پایین انداخت و بی‌صدا با دست به پیشانی‌اش کوبید.
سانی به‌سرعت برگشت و با نگاهی عصبی به سایه‌اش خیره شد.هان با این حال، همه‌چیز عادی به نظر می‌رسید. سایه دقیقاً همان‌نگاه کاری را می‌کرد که باید می‌کرد؛ هر حرکتش را تکرار می‌کرد.
سانی که احساسِ عجیبی داشت، گفت:هنوز «واضح دیدم که تکون خوردی. همین‌نمادی الان خودت تکون خوردی، مگه نه؟!»
سانی به سایه چشم‌غره‌نمادی رفت، و سایه هم‌بچه مطیعانه به او چشم‌غره رفت.
«تکون خوردی یا نه؟»
سایه با اشتیاق‌نمی‌شد سرش را به‌جذابیتِ نشانهٔ منفی تکان داد.
آخه این چه...؟!
«یعنی چی "نه"؟! همین‌نمادی الان سرتو تکون دادی!بچه فکر کردی من احمقم؟»
انگار سایه کمی‌حال فکر کرد و بعد‌دست‌کم شانه‌هایش را بالا انداخت.
دهانِ سانی‌دست‌کم از تعجب‌گفت باز ماند.
سرانجام زمزمه کرد: «سایهٔ‌می‌شد تو از بیشترِ سایه‌ها‌ریزنقش مستقل‌تره. یه یاورِ ارزشمنده.»
درست است. طلسم‌گفت توانِ سرشتِ او را‌است این‌گونه توصیف کرده بود.
اما سایه‌اش‌می‌شد دقیقاً چه‌هنوز کاری می‌توانست بکند؟
تصمیم گرفت کمی آزمایش کند.
«هی، تو.چشمانش بهم بگو‌می‌شد چیکار می‌تونی بکنی.»
سایه ساکت و بی‌حرکت ماند.
درسته. تارهای صوتی نداره.
انگار اصلاً منطقی بود! قرار نبود‌جذابیتِ سایه‌ها عضله هم داشته باشند، با‌تلخ‌کامی این حال می‌دانست چطور حرکت کند.
«آه... نشونم بده؟»
هیچ واکنشی نشان نداد. انگار سایه‌مردانه راضی بود که وانمود کند تودهٔ‌ذهن معمولی و بی‌جانی از تاریکی است.
سانی آهی کشید.
دارم اشتباه می‌کنم.
مستقل یا غیرمستقل، سایه همچنان بخشی از او‌ریزنقش بود. تجلیِ توانِ سرشتش بود. بنابراین به جای‌بچه اینکه از سایه بپرسد، واقعاً باید از خودش می‌پرسید.
«نمی‌خوای حرف بزنی، نه؟»
سانی چشمانش را بست و ادراکش را به درون هدایت کرد، و برای اولین بار از زمانِ بازگشت به‌گذراند دنیای واقعی، خودش را کاوش کرد. تپشِ قلبش، بالا و پایین رفتنِ پیوستهٔ قفسهٔ سینه‌اش، و سرمای خفیفِ حمام‌دست را حس کرد. صدای چکیدنِ قطراتِ آب روی کفِ کاشی‌کاری‌شده را شنید. حرکتِ هوای تصفیه‌شده را روی پوستش احساس کرد.
و آنجا،دست‌کم در آستانهٔ خودآگاهی‌اش،نمادی چیزِ جدیدی بود.
حسی کاملاً جدید.
سانی روی آن تمرکز کرد و ناگهان دنیای کاملاً متفاوتی‌هان به رویش باز شد. توصیفش با کلمات سخت بود، درست‌وقتی مثلِ اینکه کسی بخواهد حسِ شنوایی یا لامسه را توضیح دهد.
گویی می‌توانست با اَشکالِ عظیمی که در اطرافش ازدحام کرده بودند ارتباط برقرار کند‌بچه و درکی از شکلِ آن‌ها و فضای پیرامون به دست آورد، که این درک با‌سایه‌اش درجاتِ مختلفِ فشاری که آن‌ها بر ذهنِ او و بر یکدیگر وارد می‌کردند، هدایت می‌شد.
این درک به‌طور طبیعی‌گفت و آنی به دست‌است آمد، مثلِ یک غریزه.
این اَشکال سایه بودند. و در میانِ آن‌ها،ریزنقش یکی — نه بزرگ‌ترین، بلکه عمیق‌ترینشان — شبیهِ‌بچه یک موجودیتِ خارجی نبود. مثلِ بخشی از روحش بود.
هنگامی که سانی حسِ آن را درک کرد، توانست سایه را درست‌ذهن همان‌طور که اندام‌هایش را حس می‌کرد، احساس کند. تنها تفاوت این بود‌تکان که اندام‌هایش از گوشت ساخته شده بودند و سایه از نبودِ نور.
سانی چشمانش را باز کرد و‌ریزنقش به سایه نگریست. سپس، با یک فکر،است اراده کرد که بازویش را بلند کند.
سایه بازویش را بلند کرد.
اراده کرد که بنشیند، بایستد، بچرخد، لگد بزند. سپس اراده کرد که تغییرِ شکل دهد، و‌بچه به یک دایره، سپس یک خط، و بعد یک هیولا تبدیل شود. و در نهایت، دوباره‌تکان به شبحِ خودش برگردد. سایه مانندِ آب تغییرپذیر و روان بود. تنها چیزِ ثابت، اندازه‌اش بود.
«ها! چطوره؟»
سایه لب برچید،حال سپس با بی‌میلی‌ریزنقش شست‌هایش را بالا برد.
«ولی چطور می‌تونی مفید باشی؟»
اراده کرد که سایه به جاحوله‌ای ضربه بزند. سایه مطیعانه حرکت کرد‌نمادی و لگدِ محکمی زد. البته، چون فقط یک سایه بود، پایش بدونِ هیچ‌عجیبی آسیبی از روی حوله‌ها رد شد و حتی باعث نشد ذره‌ای تکان بخورند.
«این... تمامِ‌نمی‌شد کاریه که‌نمادی می‌تونی بکنی؟»
در ذهنش، تصویرِ شاخک‌های سایه‌ای که تایرنتِ قدرتمند را‌گفت تکه‌تکه می‌کردند، بی‌رحمانه ترک خورد و در هم شکست. انگار‌گذراند قرار نبود به این زودی‌ها با ایزدِ سایه رقابت کند.
چقدر حیف.
سایه با تحقیر به او نگاه کرد.نسبتاً بعد شانه بالا انداخت و کاملاً بی‌حرکت‌مردانه ماند؛ مشخص بود که به او برخورده است.
سانی آهی کشید‌گفت و حوله‌ای از‌مردانه روی میله برداشت.
«باشه. بعداً بررسیش می‌کنم.»
چند دقیقه بعد، گرمکنِ ورزشیِ تمیزی را که پلیس به او داده بود به تن‌است کرد و به سمتِ کافه‌تریا رفت. استاد جت پشتِ یکی از میزها منتظرش بود و‌انگار دو سینی پر از غذای مصنوعی که بخار از آن بلند می‌شد، جلویش قرار داشت.
«بفرما.»
سانی نگاهی به آن حریرهٔ ارزان‌قیمت انداخت که تفاوتِ چندانی با‌جذابیتِ چیزهایی که در حاشیه می‌خورد نداشت، و آهی کشید. نمی‌دانست چرا،چیزِ اما انتظار داشت اولین وعده‌اش پس از خفته شدن، مجلل‌تر باشد.
با این حال، غذا بود.
نشست و با ولع‌می‌شد شروع به بلعیدنِ حریره‌ریزنقش کرد. خیلی خیلی گرسنه بود.
در همین حین، افکارش به پرواز درآمد. سانی دزدکی نگاهی به جت انداخت و به فکر‌چیزِ فرو رفت. طلسم به او گفته بود اربابی پیدا کند، و حالا زنی که خودش را‌دست استاد می‌نامید، درست روبه‌رویش نشسته بود. سعی کرد تصور کند که بردهٔ مطیعِ کسی مثلِ او باشد.
افکارِ عجیبی‌می‌شد در ذهنش‌هنوز شکل گرفت...
با طعنه‌ای تلخ با خود فکر کرد:مردانه «می‌دونی چیه سانی، با این شانسی که‌گذراند تو داری، الان بهترین موقع‌ست که بپرسه...»
«داری به چی فکر می‌کنی؟»
حریره در گلوی سانی پرید. حس کرد دهانش دارد باز می‌شود و تمامِ اراده‌اش را به کار‌عجیبی گرفت تا ساکت بماند. یک ثانیه گذشت بی‌آنکه چیزی بگوید. سپس فشارِ عجیبی در ذهنش پدیدار شد‌کوبید که خیلی زود به دردی کورکننده بدل گشت. چند ثانیهٔ دیگر هم تحمل کرد و بعد تسلیم شد.
بالاخره گفت: «داشتم فکر می‌کردم‌نسبتاً الان بهترین موقع‌ست که ازم‌نمادی بپرسی دارم به چی فکر می‌کنم.»
جت نگاهِ‌دست‌کم عجیبی به‌گفت او انداخت.
«بسیار خب.چشمانش غذات تقریباً‌می‌شد تموم شده؟»
سانی سر تکان داد.
«پس شروع می‌کنم. طبقِ پروتکل، موظفم‌ریزنقش چند چیز رو بهت اطلاع بدم. بیشترش‌است تشریفاتیه. اول از همه، در موردِ کابوست...»
نگاهی به‌دست‌کم او انداخت‌گفت و آهی کشید.
«تو حق داری از مشاورهٔ روان‌شناسیِ رایگان استفاده کنی. مهم نیست چه‌نمادی تجربهٔ تلخی رو پشت سر گذاشتی، کمک خواستن خجالت نداره. ذهنت هم‌چیزِ به اندازهٔ بدنت مهمه؛ درستش اینه که سالم نگهش داری. تمایل داری؟»
سانی سرش را به نشانهٔ‌جذابیتِ منفی تکان داد. جت شانه‌هان بالا انداخت و ادامه داد:
«هر طور مایلی. می‌تونی‌هنوز با من هم حرف‌نمی‌شد بزنی. خیلی سخت بود؟»
چطور می‌توانست جواب بدهد؟
«هم‌زمان خیلی بدتر از چیزی بود‌هنوز که انتظار داشتم و دقیقاً به‌نمادی همون بدی‌ای بود که انتظار داشتم.»
جت که از این‌نمادی توضیح راضی به نظر‌بچه می‌رسید، سر تکان داد.
«نگرشِ خوبیه. دیگه بیشتر فضولی نمی‌کنم.ریزنقش ما موش‌های حاشیه خیلی جون‌سخت‌تر از‌مردانه چیزی هستیم که مردم فکر می‌کنن.»
سانی با‌دست‌کم تعجب به‌گفت او نگاه کرد.
«استاد جت...چشمانش شما توی‌می‌شد حاشیه بزرگ شدید؟»
جت پوزخند زد.
«چیه؟ از رفتارِ‌حال عالی و ظاهرِ‌ریزنقش آراسته‌م نمی‌تونی تشخیص بدی؟»
سانی غافلگیر‌دست‌کم شد و چند‌نمادی بار پلک زد.
«اصلاً نمی‌تونستم تشخیص بدم.»
پس از‌نمی‌شد کمی فکر‌نمادی کردن، اضافه کرد:
«بینِ بیدارشدگان‌می‌شد آدم‌های زیادی‌هنوز مثلِ ما هستن؟»
لبخندِ جت محو شد.
«نه. نیستن. در‌دیده واقع، تعدادشون به انگشت‌های‌نسبتاً یک دست هم نمی‌رسه.»
همان‌طور که انتظار می‌رفت. شانس واقعاً علیه‌است آدم‌هایی مثلِ آن‌ها بود. این موضوع، سه‌سپس ستارهٔ روی نشانِ جت را حتی استثنایی‌تر می‌کرد.
«یه روز،می‌شد منم یه‌هنوز استاد می‌شم.»
اگه اون‌دست‌کم می‌تونه، چرا‌گفت من نتونم؟
«خب... الان چی‌دیده می‌شه؟ دیگه موظفید چه‌نسبتاً چیزهایی رو بهم بگید؟»
سانی هیچ ایده‌ای نداشت که بعد از‌است ترکِ ایستگاهِ پلیس باید چه کار کند.سپس انقلابِ زمستانی تنها چند هفته فاصله داشت.
جت به‌می‌شد عقب تکیه داد‌نسبتاً و جواب داد:
«در کل همینه. یه سری مراحلِ اداریِ دیگه هم هست که بیشتر به خانواده‌ت مربوط‌سپس می‌شه، اما... خب. پرونده‌ت رو خونده‌م، برای همین می‌دونم که شاملِ حالت نمی‌شه. تنها چیزی که‌انداخت باقی می‌مونه اینه که تصمیم بگیری چطور می‌خوای برای اولین سفرت به عالمِ رؤیا آماده بشی.»
به رابطش نگاه‌دیده کرد و چهره‌هنوز در هم کشید.
«باید بگم شانست فوق‌العاده بده. اصلاً وقتِ زیادی نمونده. اول از همه: آزادی هر کاری‌دیدنِ دلت می‌خواد بکنی. هیچ‌کس مجبورت نمی‌کنه تصمیمِ خاصی بگیری. یعنی می‌تونی انتخاب کنی که خودت‌انداخت به‌تنهایی آماده بشی، یا اصلاً آماده نشی. تا وقتی که چراغ‌ها خاموش بشن مهمونی بگیری.»
سانی چندان‌می‌شد در مهمانی‌هنوز رفتن سررشته نداشت.
«با این حال، توصیه‌م اینه که این کار رو نکنی. به‌عنوانِ یک خفته، حق داری‌سپس توی آکادمیِ بیدارشدگان هم ثبت‌نام کنی. اونجا غذا، محلِ اقامت و انتخابِ گسترده‌ای از کلاس‌های آمادگی‌انداخت در اختیارت قرار می‌گیره. این‌موقع از سال، نمی‌تونی چیزِ زیادی یاد بگیری. اما از هیچی بهتره.»
چند ثانیه‌چشمانش سکوت کرد‌می‌شد و بعد افزود:
«مهم‌تر از اون، با بیشترِ آدم‌هایی که قراره‌بچه همراهت واردِ عالمِ رؤیا بشن آشنا می‌شی. بعضی‌هاشون‌چیزِ ممکنه تا آخرِ عمر همراه و هم‌رزمت بشن.»
سانی با خواندنِ بینِ خطوطِ حرف‌های استاد جت، در‌گفت دل اضافه کرد: «و بعضی‌هاشون هم ممکنه وقتی واردِ‌ذهن طلسم شدیم، سعی کنن به همون عمر پایان بدن.»
«خب، چی‌دست‌کم می‌گی؟ می‌خوای‌گفت ببرمت آکادمی؟»
سانی به این موضوع فکر کرد. عجیب بود‌ریزنقش که نقصش ساکت مانده بود و او را‌بچه مجبور نمی‌کرد به این یا آن شکل جواب بدهد.
«به‌خاطرِ اینه‌نمی‌شد که هنوز‌نمادی تصمیمم رو نگرفته‌م؟»
در نهایت، نگاهش را‌هنوز پایین انداخت، به سینیِ خالی‌اش‌گفت خیره شد و تصمیم گرفت.
محلِ اقامت و غذای مجانی؟
«آره. می‌خوام برم آکادمی.»