چپتر 1972: گفتگوی خصوصی
0رین جرعه‌ای قهوه نوشید‌خصوصی و صورتش را پشتِ‌حال فنجانِ حلبی پنهان کرد.
او هم شنیده بودش!
هرچه بود،مختلف زمزمه از‌نیاز سایهٔ خودش می‌آمد.
این احمق داره چی‌کار می‌کنه؟!
با دلهره قهوهٔ‌حریمِ داغ را سر کشید‌نداشت و به‌زور لبخندی زد.
«خب، به‌هرحال. من می‌رم یه‌حال قدمی بزنم... یعنی، می‌رم حمام.می‌شناختند خیلی ممنون فلور، قهوه‌ت عالی بود.»
باید هرچه زودتر از همراهانش دور‌برخی می‌شد، مبادا معلمش قصد داشته باشد‌باشند سوت بزند یا واقعاً بزند زیرِ آواز.
رین واقعاً مات و مبهوت مانده بود. او همیشه‌سرود در حضورِ دیگران بی‌نقص و محتاط عمل می‌کرد... چه‌واقع چیزی باعث شده بود چنین اشتباهِ مضحکی مرتکب شود؟
فنجان را پایین گذاشت، برخاست، یک بارِ‌نداشت دیگر بدنش را کش و قوس داد‌چون و از جمعِ کوچکِ چادرهایشان دور شد.
«صبر کن،چندان رانی! نمی‌خوای‌نداشت صبحونه بخوری؟»
رین دست تکان داد‌نیاز و با لحنی بی‌خیال‌اینکه به تامار جواب داد:
«بعداً! خیلی گرسنه‌م نیست.»
لعنت...
باید جای خلوتی پیدا می‌کرد تا با معلمش حرف‌سربازان بزند. متأسفانه، در اردوگاهِ شلوغِ ارتشِ سرود حریمِ خصوصی چندان‌برخی معنایی نداشت... با این حال، یکی دو جا را می‌شناخت.
در واقع خیلی از سربازان می‌شناختند، چون هرکسی هر از‌می‌خواستند گاهی به دلایلِ مختلف به خلوت نیاز داشت؛ برخی به سادگیِ‌بزرگی اینکه فقط می‌خواستند تنها باشند و برخی برای کارهای کمی بی‌شرمانه‌تر.
جایی که رین انتخاب کرده بود، پشتِ انبارِ بزرگی قرار داشت که مصالحِ ساختمانی در آن نگهداری می‌شد و از دروازهٔ رؤیایِ سابه‌فلک‌کشیده‌گاهی چندان دور نبود. حالا که دیوارهای اردوگاه ساخته شده بود و ملکه اینجا حضور داشت و آسیب رساندن به آن‌ها را برای موجوداتِ‌مصالحِ کابوسِ ساکنِ گورِ خدا به کاری دشوار تبدیل می‌کرد، افرادِ بسیار کمی به انبار سر می‌زدند، چه رسد به اینکه اطرافش پرسه بزنند.
اینجا را خوب می‌شناخت.
خودش را در فضای باریکِ بینِ دیوارِ انبار و توده‌ای مرتب‌چون از تخته‌سنگ‌هایی که پشتِ آن خالی شده بود جا داد، پشتش‌فقط را به یکی از آن‌ها تکیه داد و لحظه‌ای چشمانش را بست.
سپس با عصبانیت‌خلوت به سایه‌اش نگاه‌برخی کرد و غرید:
«هی! اون دیگه چی بود؟!»
سایه‌اش مدتی ساکت ماند.
سپس با‌چندان لحنی حواس‌پرت‌نداشت جواب داد:
«ها؟ چی چی بود؟»
رین دهانش را باز کرد‌متأسفانه و برای یک ثانیه تواناییِ‌حریمِ حرف زدن را از دست داد.
«زمزمه کردن رو‌حریمِ می‌گم! آخه چرا‌معنایی داشتی زمزمه می‌کردی؟»
سایهٔ دومی از‌معنایی سایه‌اش بیرون آمد و‌می‌شناخت پشتِ سرش را خاراند.
«...داشتم زمزمه می‌کردم؟ اوه...نیاز ببخشید. حتماً به خاطرِ این‌فقط بوده که واقعاً حالم خوبه.»
بالاخره همون یه ذره‌حرف عقلی رو هم که براش‌سرود مونده بود از دست داد!
رین حتی نمی‌دانست چه بگوید.
در این میان، معلمش به شکلِ انسانی درآمد و به دیوارِ انبارِ‌هرکسی روبه‌رویش تکیه داد. واقعاً به نظر می‌رسید که به‌طرزِ عجیبی حالش خوب‌تنها است؛ لبخندی محو بر لب داشت و نگاهش خیره به دوردست بود.
رین مدت‌ها بود او را در قالبِ جسمانی ندیده بود،می‌خواستند بنابراین روبه‌رو شدنِ دوباره با او دلش را گرم کرد.انبارِ با این حال، سعی کرد چهره‌ای جدی به خود بگیرد.
او نباید‌خلوتی دوباره این‌قدر‌حرف بی‌احتیاطی می‌کرد!
در همین حال،حریمِ معلمش نگاهی طولانی‌معنایی به او انداخت.
«خب. حالا که اینجاییم،نداشت راستش می‌خواستم دربارهٔ یه‌واقع چیزی باهات حرف بزنم.»
رین ابرویی بالا انداخت.
«اوه؟ خب... باشه.»
لبخند زد.
«چیه، دلت‌چندان برام تنگ‌نداشت شده بود؟»
او چانه‌اش را کمی‌نیاز بالا گرفت و با‌اینکه تحقیر به او نگاه کرد.
«عمراً!»
...دروغ می‌گفت. در واقع، حسابی دلش‌معنایی برایش تنگ شده بود. هرچه بود،سربازان مدت‌ها بود همدیگر را ندیده بودند.
معلمش خندید.
«چقدر بی‌رحم.مختلف پس واقعاً‌نیاز نمی‌خواستی منو ببینی...»
آهی کشید‌خلوتی و با اندوه‌متأسفانه سر تکان داد.
«و من اینجا با کلی ذوق‌وشوق اومده‌نداشت بودم تا همهٔ خاطره‌های جدید و فوق‌العاده‌ای‌چون رو که برات آماده کردم نشونت بدم...»
چشمانِ رین برق زد. یک قدم جلو‌می‌شناخت رفت، بازوی او را گرفت و با چهره‌ای‌مختلف سرشار از ارادتِ خالصانه به او نگاه کرد.
«معلم! شاگردتون خیلی دلش براتون تنگ شده بود! از اینکه نمی‌تونستم ببینمتون قلبم‌برای چنان دردی می‌گرفت که اصلاً خوابم نمی‌برد... برای همین فقط روزها و ساعت‌ها‌دروازهٔ رو می‌شمردم و با یادِ اینکه چقدر مهربون و بی‌نظیرید به خودم تسلا می‌دادم...»
یک ثانیه به‌پیدا او خیره شد‌اردوگاهِ و بعد خندید.
«حالا بهتر شد.»
سپس ساکت شد.
رین چند لحظه صبر کرد.
و چند لحظهٔ دیگر.
سرانجام به حرف آمد:
«معلم... خب،چندان اون خاطره‌ها‌نداشت چی شد؟»
او نیشخند زد.
«البته، بهت می‌دمشون. اما... نه اینجا.اردوگاهِ کارِ دیگه‌ای هم داریم که باید انجام‌معنایی بدیم، پس بیا بریم یه جای خلوت‌تر.»
رین می‌خواست بگوید که در اردوگاهِ ارتش واقعاً‌حال هیچ جایی دنج‌تر از اینجا پیدا نمی‌شود و‌گاهی بیرون رفتن بدونِ جلبِ توجه هم کارِ آسانی نیست...
اما در همان‌معنایی لحظه، معلمش در‌یکی سایه‌ها فرو رفت.
و او‌مختلف را هم‌نیاز با خود کشید.
لحظه‌ای بعد، جای دیگری‌حرف بودند، محصور در تاریکی و‌سرود بویِ نمناک و خفه‌کنندهٔ جنگل.
جنگلِ شنگرفی در همه‌جای اطرافشان گسترده بود. بوهای بی‌شماری به‌می‌شناخت مشامِ رین هجوم آورد و صداهای بی‌شماری در گوشش پیچید.نیاز خش‌خشِ برگ‌ها، وزوزِ حشراتِ نفرت‌انگیز، صدایِ دوردستِ قدم‌های درندگانِ مخوف...
آن‌ها وسطِ جنگل بودند،نداشت محصور در تاریکی. این فقط‌سربازان یک معنی می‌توانست داشته باشد...
چشمانِ رین گشاد شد‌نیاز و ناگهان احساسِ سرما کرد.فقط مو به تنش سیخ شد.
«معلم! منو...خلوتی منو آوردی‌حرف به گودال‌ها؟!»
البته، صدایش را در‌خصوصی حدِ نجوایی که به‌سختی شنیده‌یکی می‌شد پایین نگه داشته بود.
او فقط با آرامش‌نداشت سر تکان داد، انگار‌واقع حتی ارزشِ گفتن هم نداشت.
«آره. ولی نگران نباش...نیاز هیچ موجودِ کابوسِ نفرین‌شده‌ای این‌فقط دوروبر نیست. فقط اعظم‌ها هستن.»
رین لرزید.
ای عوضی!سرود منظورت از‌خصوصی "فقط" اعظم‌ها چیه؟!
معلمش او را به دنبالِ خود‌یکی کشید، از میانِ درختانِ باستانی گذشت‌هرکسی و واردِ فضای بازِ کوچکی شد.
آنجا... به طریقی...خلوت رین کلبهٔ آجریِ‌برخی آشنایی را دید.
آن‌قدر گیج بود که حتی‌متأسفانه به خودش زحمت نداد فکر کند‌خصوصی این کلبه در گودال‌ها چه می‌کند.
این بار، معلمش او را به سمتِ درِ پشتی برد‌می‌شناخت — رین تقریباً مطمئن بود که آخرین باری که کلبه را‌داشت دیده بود این در وجود نداشت، اما حالا، بی‌شک آنجا بود.
داخل، تالارِ پهناوری غرق در تاریکی‌یکی بود. و در وسطِ آن تاریکی...هرکسی کوهِ بلندی از اقلامِ مختلف قرار داشت.
تکه‌هایی از واگن‌های شکسته، تپه‌هایی از موادِ عرفانیِ گران‌بها، کیسه‌های آرد و‌باشند برنج، جعبه‌های تیر با پیکان‌هایی که از فولادِ جادویی ساخته شده بودند،ساختمانی بشکه‌های پر از مایعاتِ ناشناخته، تخته‌سنگ‌های ساختمانی... و خیلی چیزهای دیگر آنجا بود.
همچنین نمادِ بسیار‌پیدا آشنایی روی جعبه‌های‌اردوگاهِ چوبی داغ خورده بود.
...نشانِ خاندانِ سلطنتیِ سرود.
رین خشکش زد.
با دستِ لرزانی به‌نیاز کوهِ تدارکات اشاره کرد‌اینکه و با صدایی ضعیف پرسید:
«معلم... ا—اون چیه؟»
اما خودش می‌دانست چیست. کاروانِ تدارکاتِ‌معنایی ارتشِ سرود بود... یا دست‌کم چیزی‌سربازان که از آن باقی مانده بود.
او نگاهِ گذرایی‌معنایی به تدارکات انداخت‌یکی و شانه بالا انداخت.
«اون؟ معلومه، تدارکاتی‌خلوت که برای ارتشِ‌برخی سرود فرستاده شده بود.»
رین سر تکان داد.
درسته.
انگار این‌چندان حرف چیزی‌نداشت را توضیح می‌داد!
لحظه‌ای به‌مختلف خود فشار آورد‌داشت تا حرف بزند.
«ولی اینجا چی‌کار می‌کنن؟»
معلمش آهی کشید.
«خب، با خودم فکر کردم واقعاً حیفه که همه‌شون رو‌می‌شناختند بسوزونم یا بندازم توی دریای خاکستر. برای همین، به‌جاش مصادره‌شون کردم.اینکه اوه، ولی به کسی نگو... رسماً، تمامِ این تدارکات نابود شدن...»
رین که حس می‌کرد دارد عقلش‌برخی را از دست می‌دهد، نفسِ عمیقی کشید‌برای و بعد با صدای بلندی زمزمه کرد:
«ولی چرا دستِ توئه؟! سرورِ‌متأسفانه سایه‌ها بود که به کاروان‌حریمِ حمله کرد! همون عوضیِ ترسناک!»
همان هیولایی که‌حریمِ حتی شاهدخت رِوِل‌معنایی هم نتوانست شکستش دهد.
معلمش با‌چندان حالتی متعجب به‌حال رین خیره شد.
بعد، بینی‌اش را خاراند.
«...صبر کن، واقعاً نمی‌دونستی؟»
قرار بود‌سرود چه چیزی‌خصوصی را بداند؟!
رین در‌چندان سکوت سر‌نداشت تکان داد.
او سرفه‌ای کرد.
«چون من‌خلوتی همون سرورِ‌حرف سایه‌ها هستم.»
معلمش با دیدنِ‌حریمِ چهرهٔ مات‌ومبهوتِ رین،معنایی لبخندِ دلنشینی زد.
«فقط بهش فکر کن... هر کسی که ادعا کنه سرورِ سایه‌ست، در واقع داره ادعا‌مختلف می‌کنه سرورِ منه. و حتی اگه احمقی پیدا بشه که اون‌قدر دیوانه باشه که همچین کاری‌انتخاب کنه، احتمالاً خیلی سریع می‌فرستادمش تا عالمِ سایه رو ببینه... تا از این کار منصرف بشه...»