چپتر 1727: نزاعی در ابعادِ تایتانی
0وحشتِ خزنده به بلندیِ افی و غولِ ابسیدین نبود، اما همچنان‌پرِ موجودی تایتانی بود. از این رو، پیکرِ پهناورش پیش از آنکه ضربه‌حمله بخورد و بیفتد، برای چند لحظه دیدِ غول را مسدود کرده بود.
افی از این فرصت استفاده کرد‌سفیدِ تا دور از چشمِ دشمن، فاصلهٔ‌اهتزاز خود را با او کم کند.
تا آن پلیدِ عظیم به زمین کوبیده شود، غولِ ابسیدین فرصتِ چندانی برای واکنش نداشت. تنها‌می‌لرزید چیزی که می‌دید، غول‌پیکری فولادین بود که با سرعتی شگرف به سمتش یورش می‌برد؛ بدنش تجسمِ‌سپس کمالِ جسمانی و فرمِ بی‌نقصِ ورزشی بود. پرِ سفیدِ کلاه‌خودش مانندِ رودی کف‌آلود پشت‌سرش در اهتزاز بود.
زمین با هر‌موجِ یک از گام‌های‌دودِ موزون اما رعدآسایش می‌لرزید.
افی برای‌یورش حمله وقت‌بدنش را تلف نکرد.
بی‌سلاح بود،فرمِ اما این به‌پرِ معنای ناتوانی‌اش نبود.
از روی وحشتِ خزنده که دست‌وپامی‌زد پرید، پاهایش‌مانندِ را روی زمین محکم کرد و دستِ غولِ ابسیدین‌حمله را که پلید را به زمین کوبیده بود، گرفت.
سپس به عقب متمایل شد، روی یک پا تعادلش را حفظ کرد و پای‌ابسیدینِ دیگرش را از زانو خم کرد و بالا آورد. کسری از ثانیه بعد، پایش مانندِ‌دستش دژکوبی ویرانگر به جلو شلیک شد و لگدِ پهلوییِ مهلکی به سینهٔ تایتانِ شش‌دست کوبید.
صدای رعدِ کرکننده‌ای بر فرازِ شهرِ شعله‌ور پیچید و موجِ ضربهٔ نامرئی دودِ مواج را شکافت.کف‌آلود قدرتِ لگدِ افی چنان هولناک بود که شبکه‌ای از ترک‌ها روی ابسیدینِ سیاه در سینهٔ تایتان‌پرید پدیدار شد. خودِ غول تلوتلوخوران به عقب رفت؛ حرکاتش به دلیلِ جثهٔ عظیمش کند به نظر می‌رسید.
اگر افی هنوز دستش را محکم نگرفته بود،مانندِ غولِ ابسیدین به عقب پرتاب می‌شد و به زمین‌حمله می‌افتاد و ده‌ها ساختمان را با خاک یکسان می‌کرد.
هم‌زمان که جرمِ مهیبِ پیکرِ عظیمِ تایتان او را به عقب می‌راند، افی غرید، بازوی‌رعدآسایش او را پیچاند و در جهتِ مخالف کشید. افی نیروی بازگشتیِ لگدهایش را به نفعِ خود‌گرفت به کار گرفت، آن را به قدرتِ خودش افزود و فشارِ هولناکی به ابسیدین وارد کرد.
صدای خُردشدنِ سنگ بلند شد،نامرئی همراه با نالهٔ شومِ دریده‌شدنِ‌چنان چیزی که قاعدتاً باید نابودناپذیر می‌بود.
در لحظهٔ بعد، مفصلِ آرنجِ غولِ ابسیدین منفجر شد و بارانی از تکه‌های دندانه‌دار‌مانندِ فروریخت. آن‌ها همچون شهاب‌سنگ پایین ریختند و ابرهایی از گردوخاک به هوا بلند کردند.معنای افی بازوی تایتان را پیچاند، آن را به‌کلی از کتف درآورد و سپس جدا کرد.
پلیدِ شش‌دست که سرانجام‌ورزشی از چنگِ او رها شده‌رودی بود، به عقب پرتاب شد...
البته تا آن‌بی‌نقصِ موقع، دیگر به پلیدی‌کلاه‌خودش پنج‌دست تبدیل شده بود.
و از همه مهم‌تر...
افی با خُردکردنِ انگشتانِ دستِ کنده‌شده، یکی از سلاح‌های غولِ‌ورزشی ابسیدین را چنگ زد. گرزِ سیاه و غول‌پیکری به‌راحتی در‌موزون دستش جای گرفت و لبخندی درنده پشتِ نقاب روی لبانش نشست.
حالا... دیگر بی‌سلاح نبود.
«دوتا تایتان؟»
صدایش بر فرازِ ویرانه‌ها‌ضربهٔ طنین انداخت و آسمان‌شکافت را به لرزه درآورد.
افی یک‌یورش قدم به‌بدنش جلو برداشت.
«یکیتون از سنگه، اون یکی هم‌سفیدِ که حال‌به‌هم‌زنه. هیچ‌کدومتون هم خوردنی نیستین.اهتزاز آخه این وجودِ بی‌خودتون چه فایده‌ای داره؟»
با این حرف،بی‌نقصِ به میانِ جنگلِ‌سفیدِ سلاح‌های ابسیدین یورش برد.
غول که دیگر از ضربهٔ او به خود‌شکافت آمده بود، رگباری از حملات را روانه کرد؛ پنج‌پدیدار بازوی باقی‌مانده‌اش همچون پره‌های چرخی عظیم‌الجثه در حرکت بودند.
تا آن موقع، وحشتِ خزنده نیز به خود آمده بود. با وجودِ اینکه پلید زخمی شده و از دفاعِ قدرتمندش‌موزون — ابرِ میاسما و دستهٔ سنجاقک‌های هیولایی — محروم مانده بود، اما همچنان موجودی مهیب بود. پیکرِ عظیمش باد خالی‌متمایل کرد و سپس، سیلی از شاخک‌های غول‌پیکر از زیرِ آن به بیرون شلیک شد تا به دورِ پاهای افی بپیچد.
آآآه! اَه!
افی غافلگیر شد و تلوتلو خورد. توانست با گرزِ سیاهش ضربهٔ سه سلاحِ غول‌موزون را دفع کند، اما دو تای دیگر به شانه‌اش خوردند. شوکِ قدرتمندی به بدنش‌محکم وارد شد و با کشیده‌شدنشان روی فولادِ صیقلیِ زره، رودی از جرقه به راه افتاد.
گندش بزنن...
شاخک‌های قدرتمندِ وحشتِ خزنده حرکاتش را محدود کرده و هر دو پا و یک بازویش را‌کف‌آلود در بر گرفته بودند. هم‌زمان، غولِ ابسیدین از بالا ضرباتش را بر او می‌بارید. توانست از‌پرید سرش محافظت کند، اما بالاتنه‌اش زیرِ ضربات له می‌شد و زرهِ سینه در آستانهٔ فرورفتن بود.
زرهِ مطلق همچنان‌بی‌نقصِ مقاومت می‌کرد، اما‌سفیدِ آن هم حدی داشت.
افی یک رتبه از آن دو موجودِ پست بالاتر، اما شش طبقه پایین‌تر‌گام‌های بود. با این حال، در نهایت چیزی که بیشتر از همه اهمیت داشت...پرید این بود که برای مقابله با هر دوی آن‌ها دست و پای کافی نداشت!
حرومزاده‌ها...!
غرید و سعی کرد شاخک‌ها را با زورِ بازو پاره کند، اما گوشتِ اسفنجی بیش از حد لیز و کشسان‌موزون بود. تلاش کرد با ضربهٔ قدرتمندِ گرزش یکی دیگر از بازوهای غولِ ابسیدین را بشکند، اما بی‌فایده بود؛ سه سلاحِ‌متمایل غول جلوی ضربه‌اش را گرفتند و دو تای دیگر به کلاه‌خودش برخورد کردند. تنها نتیجه‌اش این بود که سرش گیج رفت.
اوضاع وخیم به نظر می‌رسید.
چی‌کار... کنم؟
افی خشمگین غرید و کلاه‌خودش را‌دودِ مرخص کرد، انگار غولِ هولناک را‌شبکه‌ای فرامی‌خواند تا جمجمه‌اش را خرد کند.
و همین‌طور هم شد؛ شمشیرِ‌تجسمِ ابسیدینی بی‌درنگ از بالا فرود‌ورزشی آمد تا سرش را بشکافد.
سرش را بالا گرفت‌ورزشی و صورتش را در‌مانندِ مسیرِ تیغهٔ عظیم گذاشت...
و آن‌فرمِ را میانِ‌ورزشی دندان‌هایش گرفت.
لذتی تاریک در چشمانِ افی‌نامرئی شعله کشید و گوشه‌های دهانش در‌هولناک پوزخندی شرورانه به بالا کشیده شد.
سپس فکش را قفل‌بدنش کرد و تیغهٔ ابسیدینی‌فرمِ را در هم شکست.
در دستِ غولِ هولناک تنها قبضه‌ای باقی ماند. تکانی خورد تا چهار‌اهتزاز سلاحِ باقی‌مانده‌اش را روی او فرود آورد، اما در همان لحظه، افی در‌دست‌وپامی‌زد حالی که دندان‌هایش هنوز در آن پوزخند نمایان بود، به او نگاه کرد.
کسری از ثانیه بعد، لب‌هایش تکان خورد و تکهٔ دندانه‌داری از شمشیرِ عظیم را‌موزون به صورتِ غول تف کرد. قطعهٔ تیغهٔ ابسیدینی با سرعتِ موشکی مافوقِ صوت هوا‌محکم را شکافت و در چشمِ غول فرو رفت و آن را به‌کلی نابود کرد.
با اینکه تایتان هفت‌ضربهٔ تای دیگر داشت، اما‌شکافت باز هم عقب کشید.
همین تمامِ‌یورش زمانِ لازم را‌تجسمِ به افی داد.
دست از تقلا در برابرِ وحشتِ خزنده کشید که سعی‌کف‌آلود داشت او را به زمین بکشد؛ ناگهان زانو زد، بزرگ‌ترین‌نکرد شاخک را گاز گرفت و با دندان‌هایش آن را پاره کرد.
پلیدِ تهوع‌آور جیغِ هولناکی کشید‌پرِ و عقب رفت؛ رودی از خونِ‌پشت‌سرش متعفن از شاخکِ قطع‌شده بیرون می‌ریخت.
افی گوشتِ تهوع‌آور را تف کرد، دریای‌مواج شعله‌های زیرِ پایش را در سیلابی از‌ابسیدینِ خون غرق کرد و چهره در هم کشید.
اَه، مزهٔ‌یورش گ... مزهٔ‌بدنش گُه میده!
با استفاده از ضعفِ لحظه‌ایِ تایتانِ پست، با بازوی‌رودی گرفتارِ خود شاخکِ دیگری را گرفت، به سمتِ دهانش‌وقت کشید و آن را هم با گاز گرفتن پاره کرد.
حالا هر‌فرمِ دو بازویش‌ورزشی آزاد بود.
غولِ ابسیدین دوباره بالای سرش قد برافراشته‌مواج بود و چهار سلاحِ باقی‌مانده‌اش را بالا‌ابسیدینِ برده بود تا سرش را خرد کند.
افی از همان حالتِ زانوزده به جلو یورش‌فرمِ برد. شانه‌اش به شکمِ تایتان کوبیده شد و‌کف‌آلود بازوهایش دورِ او حلقه زدند تا در آغوشش بگیرند.
سپس غرشی حیوانی‌بی‌نقصِ از میانِ لب‌های‌سفیدِ خونینش بیرون جهید.
زرهِ پشتش زیرِ چهار ضربهٔ ویرانگر‌سفیدِ شکافت، اما توانِ بیدارِ او نگذاشت‌اهتزاز سلاح‌های ابسیدینی آسیبِ جدی وارد کنند.
تمامِ قدرتش را جمع کرد و غولِ ابسیدین را‌قدرتِ به هوا بلند کرد. نه خیلی بالا، اما فقط‌خودِ به اندازه‌ای که هرگونه تکیه‌گاهی را از او بگیرد.
و حالا... بریم... که رفتیم!
افی ستون فقراتش را چرخاند، به عقب خم‌مانندِ شد و تایتان را از روی خودش پرت‌می‌لرزید کرد و فنِ سوپلکسِ شلخته‌ای روی او پیاده کرد.
البته، غولِ‌فرمِ ابسیدین را‌ورزشی به زمین نکوبید.
...او را‌پیچید به وحشتِ‌ضربهٔ خزنده کوبید.
دنیا لرزید و‌می‌برد شکاف‌های عمیقی در زمینِ‌جسمانی ترک‌خورده دهان باز کرد.
و تا آن‌بی‌نقصِ دو تایتانِ درهم‌کوبیده‌شده‌سفیدِ به خود بیایند...
سایهٔ بالدار و باوقاری از بالا‌سفیدِ رویشان افتاد و به دنبالش آوازی‌اهتزاز وهم‌آلود، مانندِ موجی خردکننده بدن‌هایشان را درنوردید.