چپتر 358: گامِ سایه

کارکنانِ بیمارستان در یکی از طبقاتِ زیرزمینیِ مجتمع، به هر یک از بیدارشدگانِ تازه‌وارد اتاقِ‌لنگرِ​ کوچکی داده بودند تا پیش از رفتن به اقامتگاه‌های دائمی‌تر، جایی برای استراحت و خو‌زمانِ​ گرفتن با توانایی‌های جدیدشان داشته باشند — البته اگر اصلاً قرار بود در آکادمی بمانند.

اینجا در عین حال جایی بود که می‌توانستند خانواده‌هایشان را بیاورند تا در خلوت با هم صحبت کنند و‌منتقل​ وقت بگذرانند. در همان لحظه، دیدارهای احساسیِ بسیاری در اتاق‌های مشابهِ اطرافِ اتاقِ سانی در جریان بود؛ دیدارهایی که‌عبور​ به‌خاطرِ سال‌های طولانیِ اسارتِ بازماندگانِ ارتشِ رؤیابین در ساحلِ فراموش‌شده، بیش از حد مسرت‌بخش و در عین حال دلخراش بودند.

واقعیت این بود که آن‌ها جهنمی را‌گذرگاه​ از سر گذرانده بودند، اما عزیزانشان در‌گذشته​ دنیای واقعی هم رنجِ بسیاری کشیده بودند.

...البته سانی چیزی از این‌رؤیابین​ چیزها نمی‌فهمید. هر چه باشد،‌دلخراش​ کسی منتظرِ بازگشتِ او نبود.

در هر حال، اتاقی که به او داده بودند به‌اندازهٔ کافی راحت‌آنجا​ بود. فضایی برای تمرین داشت، و میزی با یک پارچ آب و‌مدتی​ کمی تنقلات، یک کاناپه، و حتی یک تخت در آن به چشم می‌خورد.

البته هیچ‌کدام از‌گذرگاهی​ بازگشتگان قصدِ خوابیدن نداشتند.‌گذشته​ دست‌کم تا چند روز.

حالا در انتهایی‌ترین بخشِ‌رشته‌نمادهای​ پهنهٔ رون‌های درخشان، سانی‌معمولاً​ می‌توانست رشته‌نمادهای تازه‌ای را ببیند:

معمولاً نامِ گذرگاهی که بیدارشده آخرین بار‌گذشته​ از آن گذشته بود، آنجا نوشته می‌شد.‌بیدارشده‌ای​ این لنگرِ آن‌ها در عالمِ رؤیا بود.

هر بار که بیدارشده‌ای به خواب می‌رفت، به گذرگاهی که در آن لنگر انداخته بود منتقل می‌شد، مدتی را در‌رؤیا​ عالمِ رؤیا می‌گذراند — حال یا هر چقدر که خودش می‌خواست، یا در کمترین زمانِ ممکن، صرفاً تا وقتی که‌سفر​ روحش دوباره آمادهٔ سفر میانِ دنیاها شود — و سپس از همان گذرگاه عبور می‌کرد تا دوباره در واقعیت بیدار شود.

با این حال، گذرگاهِ ساحلِ فراموش‌شده نابود شده بود. به همین دلیل،‌این​ تک‌تکِ بازماندگانِ ارتشِ رؤیابین حالا دیگر هیچ لنگری در عالمِ رؤیا نداشتند.‌نمی‌فهمید​ البته این بدان معنا نبود که برای همیشه در جهانِ بیداری می‌مانند.

بلکه معنایش این بود که به‌محضِ خوابیدن، درست مانندِ اولین‌بار​ سفرشان به سرزمینِ کابوس‌ها، به گذرگاهی تصادفی منتقل می‌شدند. چشم‌اندازِ‌می‌رفت​ اینکه قرار بود دوباره اسیرِ دستِ طلسم شوند، به‌واقع وحشتناک بود.

به‌خصوص برای سانی، که این‌آخرین​ بدشانسی را داشت که همیشه‌می‌شد​ گذرش به وخیم‌ترین شرایطِ ممکن بیفتد.

با این‌درخشان​ حال، اوضاع آن‌قدرها‌تازه‌ای​ هم بد نبود.

راهی وجود داشت تا بیدارشدگانِ تازه‌وارد بتوانند بدونِ اتکا به شانس، لنگرِ خود را‌جهنمی​ تغییر دهند. آن هم کمک گرفتن از یک قدیس بود؛ کسی که می‌توانست بدونِ دخالتِ‌نبود​ طلسم آن‌ها را به عالمِ رؤیا ببرد تا در نزدیکیِ لنگرِ خودِ قدیس ظاهر شوند.

البته آن لنگر به‌احتمالِ زیاد در یکی از‌بیدارشده​ دژهای انسانی قرار داشت و به بیدارشده اجازه می‌داد‌رؤیا​ خود را به گذرگاهی در قلمروِ انسان‌ها لنگر کند.

در کلِ بشریت تنها چند ده قدیسِ‌گذشته​ زنده وجود داشت، بنابراین برای یک بیدارشدهٔ‌بیدارشده‌ای​ معمولی، جلبِ کمکِ آن‌ها اصلاً کارِ آسانی نبود.

با این حال، سانی یک‌تازه‌ای​ بیدارشدهٔ معمولی نبود. در واقع، هیچ‌یک‌بیدارشده​ از بازماندگانِ ارتشِ رؤیابین معمولی نبودند.

هر سال، دژهای قدرتمند آینده‌دارترین بیدارشدگانِ تازه‌وارد را جذب می‌کردند و امکانِ لنگر انداختن در گذرگاه‌هایشان را برای آن‌ها‌واقعی​ فراهم می‌آوردند. این توافق به نفعِ همه بود؛ بیدارشدگانِ بااستعداد فرصتی می‌یافتند تا در صورتِ تمایل لنگرِ خود را تغییر‌کمی​ دهند، و دژها نیز مدافعانی قدرتمند یا صنعتگرانی کارآمد به دست می‌آوردند که شرایطِ زندگی و زیرساخت‌هایشان را بهبود می‌بخشیدند.

با توجه به استعدادِ خارق‌العادهٔ آن صد بازماندهٔ ساحلِ فراموش‌شده و شرایطِ بسیار غیرمعمولشان، قرار بود در چند‌بیدارشده‌ای​ روزِ آینده جنگِ جذبِ نیروی کوچکی به راه بیفتد. دژهای مرفه درست مانند یک حراجی، با وعدهٔ پاداش‌های‌آمادهٔ​ بهتر و بزرگ‌تر، برای به دست آوردنِ حقِ افزودنِ این جوانانِ برجسته به جمعیتِ خود با هم می‌جنگیدند.

حکومت نیز ناگزیر واردِ عمل می‌شد و‌گذشته​ به کسانی که به هر دلیلی نمی‌توانستند دژی‌خواب​ را به‌عنوانِ خانهٔ خود پیدا کنند، کمک می‌کرد.

بازماندگانِ ارتشِ رؤیابین فقط باید آن‌قدر بیدار می‌ماندند تا انتخابشان را بکنند و جزئیاتِ لنگرهای‌آنجا​ آینده‌شان را مشخص کنند. از آنجا که بدنِ آن‌ها بسیار برتر از انسان‌های عادی بود،‌خودش​ نیازی نداشتند هر روز بخوابند، در نتیجه دو سه روز بیداری مشکلی برایشان ایجاد نمی‌کرد.

...سانی در این‌بازماندگانِ​ چند روز کارهای زیادی‌فراموش‌شده​ برای انجام دادن داشت.

اولین کاری که پس از‌معمولاً​ رفتن به اتاقِ شخصی‌اش انجام‌بار​ داد، بررسیِ محدودیت‌های گامِ سایه بود.

نتیجهٔ این آزمایش‌ها‌گذرگاهی​ غافلگیریِ خوشایندی برایش‌بار​ به همراه داشت.

درست همان‌طور که حدس می‌زد، تواناییِ سفر میانِ سایه‌ها شبیه به نوعِ‌آخرین​ عجیبی از دورنوردی بود. او می‌توانست واردِ سایه‌ای شود که به‌اندازهٔ کافی برای‌انداخته​ در بر گرفتنِ بدنش بزرگ بود، و بی‌درنگ از سایه‌ای دیگر بیرون بیاید.

اما مسافتِ این پرش چندان زیاد نبود. در حال حاضر، حتی از بُردِ حسِ سایه‌اش‌گذرانده​ هم کمتر بود؛ چیزی حدودِ ده دوازده متر. اما می‌دانست با جذبِ قطعه‌های سایهٔ بیشتر، این‌به‌اندازهٔ​ مسافت هم افزایش می‌یابد؛ درست همان‌طور که بُردِ مهارِ سایه در ساحلِ فراموش‌شده بیشتر شده بود.

البته این‌تازه‌ای​ قاعده یک‌گذرگاه​ استثنا هم داشت.

می‌توانست بینِ سایه‌های خودش‌بیدارشده​ جابه‌جا شود، فارغ از اینکه‌نوشته​ چقدر از هم دور باشند.

حالا دیگر می‌توانست سایه‌هایش را از فاصلهٔ چند کیلومتری مهار کند. این یعنی اگر‌گذشته​ هر دو را در جهت‌های مخالف می‌فرستاد و به نهایتِ بُردِ مهارِ سایه می‌رسیدند،‌می‌گذراند​ به لحاظِ نظری می‌توانست مسافتی حدودِ چهار کیلومتر را در کسری از ثانیه طی کند.

و این تنها یک رویِ‌رؤیابین​ گامِ سایه بود. رویِ دیگرش،‌دلخراش​ چه‌بسا معجزه‌آساتر و غیرمنتظره‌تر بود.

پیش از این، سانی می‌توانست طوری‌نامِ​ در میانِ سایه‌ها حرکت کند که انگار‌نوشته​ یکی از آن‌هاست و عملاً غیرقابل‌ردیابی می‌شد.

اما حالا، می‌توانست به‌معنای واقعیِ کلمه به بخشی از سایه‌ها تبدیل شود، در آن‌ها شیرجه بزند و‌لنگر​ بی‌جسم شود. این کار نه‌تنها او را از نظرِ بینایی، شنوایی و بویایی کاملاً غیرقابل‌ردیابی می‌کرد، بلکه اجازه‌دنیاها​ می‌داد با سرعتی باورنکردنی از میانِ هر سایهٔ پیوسته‌ای بگذرد؛ فارغ از اینکه چقدر طولانی و پهناور باشد.

در آن حالت، در برابرِ‌تازه‌ای​ حملاتِ فیزیکی آسیب‌ناپذیر بود، اما‌گذرگاهی​ خودش هم نمی‌توانست حملهٔ فیزیکی کند.

حسِ بسیار عجیبی هم داشت. یک‌جورهایی... آرامش‌بخش بود.‌بیش​ سانی باید مدام به خودش یادآوری می‌کرد که تمرکز‌عزیزانشان​ داشته باشد و فراموش نکند دارد چه کار می‌کند.

این توانایی در شب یا در اعماقِ شبکه‌ای از‌آخرین​ غارهای مخوف، مثلِ همان غارهایی که در سفرشان به‌بیدارشده‌ای​ کوه‌های تهی از آن گذشته بودند، واقعاً شگفت‌انگیز می‌شد.

خلاصه، گامِ سایه بی‌نظیر بود.

با این‌درخشان​ حال، بهایی‌رشته‌نمادهای​ هم داشت.

برخلافِ مهارِ سایه که برای سانی به اندازهٔ نفس کشیدن طبیعی بود، استفاده از‌جهنمی​ گامِ سایه نیازمندِ صرفِ جوهر بود. هرچه مسافتِ بیشتری را با یک پرش طی‌بازگشتِ​ می‌کرد و هرچه زمانِ بیشتری را به‌عنوانِ سایه‌ای بی‌جسم می‌گذراند، باید جوهرِ بیشتری مصرف می‌کرد.

سانی گمان می‌کرد که آن پرشِ نظریِ‌گذرگاهی​ چهار کیلومتری تمامِ جوهرش را می‌بلعد و‌می‌شد​ هر دو هسته‌اش را مثلِ کویر خشک می‌کند.

البته مصرفِ‌نامِ​ جوهر مثلِ مصرفِ‌آخرین​ قطعه‌های سایه نبود.

روحش همیشه به‌آرامی جوهر تولید می‌کرد و در نهایت هسته‌هایش را تا حداکثرِ‌بار​ ظرفیتشان پر می‌کرد، در حالی که قطعه‌های سایه آن حداکثر ظرفیت را افزایش‌منتقل​ می‌دادند و برای ایجادِ هسته‌های جدید و همچنین تبدیلِ پژواک‌ها به سایه‌ها استفاده می‌شدند.

با این وجود، برای نبردِ مؤثر و استفاده از‌مسرت‌بخش​ افسون‌های قدرتمندترِ خاطره‌های رتبه‌بالا نیز به جوهر نیاز داشت،‌دنیای​ بنابراین ایجادِ تعادل در مصرفِ آن کارِ پیچیده‌ای بود.

واقعاً که تبدیل شدن به یک بیدارشده، لایهٔ کاملاً‌آخرین​ جدیدی از فرصت‌های شگفت‌انگیز و مشکلاتِ پنهان را به‌بیدارشده‌ای​ رویش باز کرده بود. هضمِ این‌همه چیز آسان نبود.

...اما بالاخره از پسش برمی‌آمد.

سانی که کفِ اقامتگاهِ‌رشته‌نمادهای​ موقتش نشسته بود، آهی کشید‌نامِ​ و رون‌ها را احضار کرد.

بالاخره وقتِ آن‌بازماندگانِ​ بود که پاداشش‌ساحلِ​ را درو کند.

برای رسیدن به اینجا خیلی زحمت کشیده و کارهای زیادی کرده بود. اول، تکرارِ هزاربارهٔ یک ضربهٔ شمشیر، روز بعد از روز، تا جایی که دستانش خونین‌خودش​ می‌شد و عضلاتش از درد فریاد می‌کشیدند. یادگیریِ کاتاها و حرکاتِ پایهٔ سبکِ نبردِ روانِ نفیس، و سپس کسبِ بینشِ کافی نسبت به آن تا بتواند آن‌بدان​ را از آنِ خود کند. تا پای مرگ رفتن برای دریافتِ موهبتِ وضوح، سپس مبارزه با قدیسِ سایه و گنجاندنِ آرام‌آرامِ تکنیکِ استوارِ او در تکنیکِ خودش.

بررسیِ حرکاتِ سایه‌اش برای درکِ تفاوتِ جزئی در طرزِ ایستادنش، و سپس صرفِ ساعت‌های بی‌شمار‌خواب​ برای رمزگشاییِ معنای پنهانِ پشتِ آن، تا جایی که ذهنش در آستانهٔ جوشیدن قرار گرفت. حلِ‌دوباره​ آن معما و سفر به گذشته برای تماشای تولدِ بردهٔ بی‌نامِ معبد، و رقصِ زیبای مادرش.

و بعد، تمرینِ طاقت‌فرسا و فرایندِ‌ببیند​ دشوارِ تبدیلِ تصوراتش از آن هنرِ‌آخرین​ نبردِ گریزپا و شگفت‌انگیز به واقعیت.

فقط برای اینکه سرانجام در‌رؤیابین​ میانهٔ نبردِ خشمگین و خونین‌دلخراش​ با نفیس به موفقیت برسد.

در میانِ تمامِ دستاوردهایش، شاید‌معمولاً​ این همان چیزی بود که بیشتر‌گذشته​ از همه به آن افتخار می‌کرد.

چون رقصِ سایه کاملاً متعلق به خودش بود. چیزی‌نوشته​ بود که تقریباً از هیچ خلقش کرده بود، چیزی که‌منتقل​ هویتش را در بر داشت و آن را ابراز می‌کرد.

سانی هرگز هیچ نوع ارثیه‌ای دریافت نکرده بود،‌معمولاً​ بنابراین این میراث که خودش آن را برای‌نوشته​ خودش خلق کرده بود، جایگاهِ ویژه‌ای در قلبش داشت.

...با نگاه‌اسارتِ​ به رون‌های‌ارتشِ​ درخشان، خواند:

نفسش را حبس کرد،‌رشته‌نمادهای​ روی رون‌های توصیف‌کنندهٔ یادگارِ اول‌نامِ​ متمرکز شد و زمزمه کرد:

«دریافت.»

سانی تماشا می‌کرد که‌گذرگاه​ رون‌ها چند ثانیه به‌روشنی‌بیدارشده​ درخشیدند و سپس تغییر کردند.

و لحظه‌ای بعد،‌بازماندگانِ​ طلسم به‌نرمی در‌ساحلِ​ گوشش سخن گفت: