چپتر 671: صاعقه‌زده
0سانی به دخترک خیره‌نشان ماند و سعی کرد‌آمادهٔ خونسردی‌اش را حفظ کند.
«...آخه این آدما چه‌شونه؟»
دو شاخ‌دستِ داشت، دهانی‌توده‌ای پر از
اما سانی هرچه فکر کرد، راهِ دیگری‌نخوردند به ذهنش نرسید. اگر جابه‌جاکردنِ عناصر جواب نمی‌داد،دخالت تنها راهِ رسیدن به هدفش تغییرِ آن‌ها بود.
آهِ عمیقی کشید، لحظاتی تمرکز‌داد کرد و بعد به افی‌هنوز اشاره کرد که نزدیکش بماند.
هم‌زمان، چند اتفاق افتاد.
بیرون از حلقهٔ رون‌ها، قدیس مارِ روح را پایین آورد و بعد دستش را دراز کرد. ناگهان انبوهی‌حالتِ از جرقه‌های سفید دستش را پوشاند. قدمِ کوچکی به پهلو برداشت تا با بدنش سپرِ کای شود. این‌دلیلی دو حرکت باعث شد دوشیزگانِ جنگ که محاصره‌شان کرده بودند، هوشیار شوند و دست به قبضهٔ سلاح‌هایشان ببرند.
درونِ حلقه، تارهای عقیقیِ بی‌شماری سانی را احاطه کردند و به دورِ بدنش‌نبردِ پیچیدند. یکی از چهار دستش در انبوهی از جرقه‌های سرخ پوشانده شد، یکی در‌اوداچیِ مِهی سیاه، و دو دستِ دیگر در توده‌ای چرخان از جرقه‌های رقصانِ نورِ سفید.
با دیدنِ دگرگونیِ عجیبِ دیوِ چهاردست، سه دوشیزهٔ ارشد که‌هنوز ناظرِ مبارزه بودند اخم کردند. حالتِ ایستادنشان، هرچند اندک، تغییر‌تن‌به‌تن کرد و نشان داد که در صورتِ لزوم آمادهٔ مداخله‌اند.
اما هنوز از جایشان تکان‌دیوِ نخوردند؛ تمایلی نداشتند بدونِ دلیلی موجه‌اخم در این نبردِ تن‌به‌تن دخالت کنند.
چند ثانیه بعد، سپری اشکی‌شکل از جنسِ فولادِ کدر روی بازوی قدیس ظاهر شد و‌ناظرِ شمشیرِ اوداچیِ در دستش، بی‌صدا در سایه‌ها فرو رفت. سانی ناگهان غرق در زرهِ عقیقیِ پیچیده‌ای‌تکان شد؛ نیزه‌ای تیره در یکی از دستانِ پایینی‌اش بود و شمشیرِ تاچیِ ساده‌ای در دستِ دیگرش.
در نهایت، کمانی سیاه با زهِ سرخ‌نخوردند و تیری عجیب که انگار از جنسِ‌تن‌به‌تن صاعقه بود، در دستانِ بالایی‌اش پدیدار شد.
[انتقام‌جویِ صبور]، [نگاهِ بی‌رحم]، [تکهٔ نیمه‌شب]، [کمانِ‌لزوم جنگیِ مورگان]، [ضربهٔ رعد]... و [ردایِ جهانِ‌تمایلی زیرین] که با [خاطرهٔ آتش] تقویت شده بود.
همهٔ این خاطره‌ها را هم‌زمان احضار‌چهاردست کرده بود، چون می‌دانست شاید بعداً‌حالتِ فرصتِ این کار را پیدا نکند.
...و تنها یک‌دیگر خاطرهٔ دیگر مانده‌رقصانِ بود که احضارش کرد.
با تاریک‌شدنِ ناگهانیِ نورِ‌هنوز اطرافش، شبحِ فانوسِ سیاه و‌نداشتند کوچکی در هوا شکل گرفت.
سانی پیش از آنکه دوشیزگانِ جنگِ ارشد واکنشی نشان دهند، چرخید و ضربهٔ‌نخوردند رعد را در چلهٔ کمانش گذاشت. سپس، سیلِ عظیمی از جوهر را به‌جنسِ درونِ کمان سرازیر کرد و زهِ آن را کشید تا افسونِ [مرگ‌آور] فعال شود.
توصیفِ افسونِ [خم‌نشدنی]: «این کمانِ الماس‌گون برای خم‌شدن، قدرتِ یک غول را می‌طلبد. از این رو، تیرهای رهاشده از آن تا جایی که چشم کار می‌کند پیش می‌روند و با قدرتی سهمگین فرود می‌آیند تا هم زره و هم گوشت را بشکافند.»
توصیفِ افسونِ [مرگ‌آور]: «این کمان قادر است با مصرفِ مقدارِ عظیمی جوهر، ضربه‌ای ویرانگر وارد کند.»
و در نهایت:
توصیفِ افسونِ [صاعقهٔ محبوس]: [این تیر با سرعتِ صاعقه فرود می‌آید و آسیبِ ویرانگرش را مانندِ زنجیر به چند موجودِ مجاور منتقل می‌کند.]
سانی با حس‌کردنِ اینکه ذخایرِ جوهرش در یک آن به‌شدت ته کشیده‌تکان است، دندان به هم سایید و زه را رها کرد. در آخرین لحظه،اشکی‌شکل هر سه سایه‌اش از روی انگشتانش سُر خوردند و دورِ ضربهٔ رعد پیچیدند.
و این‌گونه، این تیرِ عروج‌یافتهٔ ردهٔ ۲ از کمانی عروج‌یافته‌مبارزه از ردهٔ ۴ به پرواز درآمد؛ در حالی که قدرتش با‌آمادهٔ سه سایه و تأثیرِ ویرانگرِ افسونِ [مرگ‌آور] چندین برابر شده بود.
چنین شلیکی... احتمالاً برای ازپای‌درآوردنِ یک‌رقصانِ استاد کافی بود. از طرفی، تیر آن‌قدر‌دوشیزهٔ سریع بود که نمی‌شد جلویش را گرفت.
با این حال، هدفِ‌هنوز سانی هیچ‌کدام از سه‌تمایلی دوشیزهٔ جنگِ ارشد نبود.
در عوض، تیرش را... به‌داد سمتِ جامِ سنگی نشانه رفت. آن‌جایشان هم نه به هر کجای آن.
نه، ضربهٔ رعد را دقیقاً به نقطه‌ای از‌ارشد سطحِ سنگِ باستانی فرستاد که بافتِ رون‌های نامرئی‌تغییر در آن، متراکم‌ترین و پیچیده‌ترین حالتِ ممکن را داشت.
سانی شک داشت که حتی این ترکیب از قدرت‌ها و افسون‌ها برای واردکردنِ آسیبی‌ارشد جدی به ظرفِ سنگی کافی باشد. با این حال، اگر می‌توانست بخشِ کوچک اما‌مداخله‌اند مهمی از افسونِ آن را نابود کند... شعلهٔ ایزدیِ درونش بقیهٔ کار را می‌کرد.
...همان‌طور که صاعقه در هوا به سمتِ جام می‌شکافت، دخترک را چنگ زد‌نبردِ و به پشتِ یکی از ستون‌ها پرید. بعد زانو زد و با هر‌شمشیرِ چهار دست در آغوشش گرفت تا بدنِ کوچکش را با بدنِ خود بپوشاند.
هم‌زمان، قدیس کای را به عقب‌صورتِ هل داد و سپرش را بالا‌تکان آورد تا هر دویشان را بپوشاند.
پیش از آنکه کسی فرصتِ‌دیوِ واکنش پیدا کند، صاعقهٔ خروشان به‌اخم دیوارهٔ جامِ سنگیِ عظیم برخورد کرد...
و سپس، همه‌جا سفید شد.