چپتر 501: گامِ دوم
0با هجومِ امواجِ گرمای تابستان به شهر، این جنگلِ بتن و آلیاژ به کوره‌ای‌زیرین سوزان تبدیل شده بود. سیستم‌های تصفیهٔ هوا بی‌وقفه کار می‌کردند تا مردم در ابرهای‌هزار آلاینده خفه نشوند. در محله‌های فقیرتر هم، به دلیلِ خشکسالی آب جیره‌بندی شده بود.
...خوشبختانه، هیچ‌کدام از این‌ها‌توانست به محلهٔ آرامِ تراس‌پرورش راه پیدا نکرده بود.
اینجا مردم در اوقاتِ بیکاری آسوده‌خاطر زیرِ سایهٔ خنکِ درختانِ بلند‌بی‌هیچ از هوای گرم لذت می‌بردند، به آبِ شیرین و نوشیدنی‌های گوارا‌می‌دید و خنک دسترسیِ نامحدود داشتند و ظاهراً بی‌هیچ دغدغه‌ای زندگی می‌کردند.
سانی مدام از اینکه خودش‌نامحدود را میانِ این آدم‌های خوشبخت‌زندگی و مرفه می‌دید، جا می‌خورد.
در یک ماهِ گذشته سرش حسابی شلوغ بود، اما دغدغه‌ای نداشت. پیوسته‌شاهزادهٔ برای رسیدن به اهدافِ مختلفش تلاش می‌کرد و در هر کدام آرام‌آرام پیش‌زودی‌ها می‌رفت. قطعه‌های سایه‌اش داشتند به اشباعِ کامل می‌رسیدند و قطعه‌های قدیس هم همین‌طور.
به رؤیاشهر برگشته بود و در دوئل‌های بی‌شماری در میدان‌های حرفه‌ای شرکت می‌کرد؛ جایی که مبارزان بسیار‌ردا تواناتر بودند و به او فرصت می‌دادند تا سبک‌های نبردِ گوناگونی را ببیند و درک کند. در‌باز نتیجه، سانی توانست رقصِ سایه را بیشتر پرورش دهد و تسلطش بر آن را بسیار محکم‌تر کند.
افسونِ [شاهزادهٔ جهانِ زیرین] بر رویِ ردا نیز اکنون بسیار با گذشته تفاوت داشت. حتی اگر قرار‌خودش نبود به این زودی‌ها به آن حدنصاب — یعنی شش هزار حریفِ شکست‌خورده — برسد... یا حتی‌اهدافِ به یک‌سومِ آن... باز هم پیشرفتش پیوسته و مداوم بود. شمارشگر تا همین‌جا عددِ [۱۵۷۹/۶۰۰۰] را نشان می‌داد.
البته ایرادِ کار اینجا بود که با هر روزی که بی‌شکست می‌گذشت، ولگرد تحسین‌خودش و توجهِ بیشتری جلب می‌کرد. این روزها، تماشاچیانِ هر کدام از دوئل‌هایش به اندازهٔ‌پیوسته برترین پخش‌کننده‌های رؤیاشهر بود... مخصوصاً به این دلیل که انگار مسابقاتِ سالانه‌ای در راه بود.
با این حال، طرفدارانِ ولگرد محکوم به ناامیدیِ تلخی بودند. سانی هیچ قصدی‌جهانِ برای شرکت در رقابتی خیالی و احمقانه نداشت. شهرت و نام‌آوری برایش اهمیتی‌حدنصاب نداشت و آن‌قدر سرش شلوغ بود که حتی وقت نمی‌کرد به آن فکر کند.
گذشته از تمرینِ رقصِ سایه، تمرین با افی و قدیس را هم ادامه می‌داد و‌زیرین آرام‌آرام تسلطش بر نیزه را به مهارتش در شمشیرزنی نزدیک می‌کرد. همچنین باید به تجارتخانهٔ درخشان‌شکست‌خورده می‌رسید؛ جایی که به لطفِ مدیریت و سخت‌کوشیِ آیکو داشت به‌سرعت به کسب‌وکاری واقعی تبدیل می‌شد.
...و البته،آبِ داشت به‌نوشیدنی‌های رین آموزش می‌داد.
«بی‌خیال! جدی می‌گی؟»
رین در اتاق‌نشیمنِ‌توانست او بود و‌بیشتر با خشم نگاهش می‌کرد.
سانی کمی‌کند سرش را‌توانست کج کرد.
«آره. مشکل چیه؟»
رین دهان باز‌خنک کرد، اما بعد‌داشتند سر تکان داد.
«ببین سانی، می‌فهمم که تو استادی، واقعاً می‌فهمم. اما! الان یه ماه گذشته و‌زیرین تمامِ چیزی که بهم یاد دادی درس‌های بقا تو طبیعت بوده. و یه دونه—فقط یه‌حریفِ دونه!—ضربه، که تا الان هزار بار تکرارش کردم. وقتی ازت خواستم آموزشم بدی، فکر می‌کردم...»
سانی پوزخند زد.
«فکر می‌کردی چی؟ اینکه بهت یاد‌خنک می‌دم چطور موجوداتِ کابوس رو تارومار کنی‌زندگی و همهٔ دشمنات رو به زانو دربیاری؟»
با خجالت سرفه‌ای‌خنک کرد و بعد‌داشتند با صدای آرامی گفت:
«...آره؟»
سانی شانه بالا انداخت.
«خب منم دقیقاً دارم همین رو یادت می‌دم. فکر می‌کنی کی توی عالمِ رؤیا زنده می‌مونه؟ بهترین شمشیرزن‌ها؟ قوی‌ترین مبارز؟ نه. برای‌می‌دید جنگیدن با یه موجودِ کابوس اول باید زنده باشی و برای این کار، باید بدونی چطور غذا و آب پیدا کنی، چطور ردها‌کامل رو بخونی و چطور توی محیط حرکت کنی بدون اینکه بذاری تو رو بکشه. و باور کن، محیط سعی می‌کنه تو رو بکشه.»
مکثی کرد و ادامه داد:
«آره، توی مدرسه اصولِ اولیه رو بهت یاد‌دهد دادن، اما اصلاً کافی نیست. می‌خوای اون‌قدر زنده‌ردا بمونی تا قوی بشی؟ پس این قدمِ اوله.»
رین آهِ بلندی کشید‌توانست و بعد برای حمایت‌پرورش به افی نگاه کرد.
شکارچی در آن لحظه با چهره‌ای خسته‌دسترسیِ روی ویلچرش تعادل گرفته بود و دمِ در‌مدام منتظرِ رسیدنِ تنقلاتی بود که سفارش داده بود.
«...چیه؟ به حرفِ سانی گوش کن بچه. شاید شبیهِ یه موشِ آب‌کشیده‌مدام باشه، ولی این پسر کارش رو بلده. چیزایی که از سر گذرونده اصلاً‌شلوغ با عقل جور درنمیاد. راستش اگه یه ذره حیا داشت، الان مرده بود.»
سانی نگاهِ‌نتیجه غضب‌آلودی به او‌سایه انداخت و گفت:
«ممنون. مثلاً.»
رین اخم کرد و‌نوشیدنی‌های شکستش را پذیرفت. چند‌نامحدود لحظه بعد، ناگهان پرسید:
«قدمِ دوم چیه؟»
سانی ابرویی بالا انداخت.
«چی؟»
«گفتی یاد گرفتنِ حرکت‌نوشیدنی‌های توی محیط بدونِ مردن‌نامحدود قدمِ اوله. قدمِ دوم چیه؟»
سانی چند لحظه‌خنک به او نگاه‌داشتند کرد و بعد گفت:
«مربوط به طرزِ فکرته. البته‌سایه هنوز برای قدمِ دوم آماده نیستی.افسونِ وقتش که برسه به اونم می‌رسیم.»
...برای کسی مثلِ رین، آن قدم قرار بود سخت‌ترین باشد. او هنوز واقعاً استعدادی برای خشونت نداشت، چون زندگی‌اش تا آن‌داشت زمان آرام و بی‌دردسر بود. اما نه تنها باید با خشونت کنار می‌آمد، بلکه باید آن را در اعماقِ وجودش می‌پذیرفت‌می‌داد و آن را به یکی از ارکانِ اصلیِ شخصیتش تبدیل می‌کرد. این تنها راهِ جان به در بردن از طلسم بود.
از قضا، برای سانی، آن قدم آسان‌ترین بود. در واقع،ظاهراً او مدت‌ها پیش از کابوسِ اولش آن قدم را برداشته بود،مرفه خیلی پیش از آنکه طلسم حتی از وجودش خبر داشته باشد.
رین با ناامیدی‌خنک به او خیره شد‌ظاهراً و بعد آه کشید.
«...من فقط‌نتیجه می‌خوام مثلِ‌رقصِ اون قوی باشم.»
سانی چند بار پلک زد.
«آه... مثلِ کی؟»
رین ناگهان لبخند زد.
«همون بیدارشده‌ای که نجاتم داد. اون‌بیشتر خیلی شگفت‌انگیزه! خیلی قوی، خیلی زیبا.شاهزادهٔ یه جنگجوی واقعی، نه یکی مثلِ تو...»
ناگهان، حالتی‌کند شرم‌زده جای لبخندِ‌رقصِ حسرت‌بارش را گرفت.
«اوه! خیلی متأسفم! منظورم این نبود...خنک تو هم عالی هستی، سانی! مطمئنم!دغدغه‌ای فقط، می‌دونی... نه در سطحِ اون.»
سانی کمی به او‌دسترسیِ خیره شد و بعد‌بی‌هیچ با لحنِ عجیبی گفت:
«...آره. به دل نگرفتم. درست‌سایه می‌گی، همه برای این ساخته‌محکم‌تر نشدن که یه جنگجوی واقعی باشن.»
می‌خواست چیزِ دیگری بگوید، اما در آن‌بیشتر لحظه، رابطش ناگهان زنگ خورد و تماسِ‌جهانِ ورودی را اعلام کرد. سانی اخم کرد.
«کی می‌تونه باشه؟»
آدم‌های بسیار کمی به او‌نامحدود زنگ می‌زدند. با نگاه به‌زندگی صفحه، ناگهان تنش کمی یخ کرد.
...خودِ دروگرِ‌نتیجه روح بود،رقصِ جتِ عروج‌یافته.
«چی؟! چرا...کند چرا داره به‌رقصِ من زنگ می‌زنه؟!»
سانی چند لحظه‌شیرین تردید کرد و بعد‌دسترسیِ جوابِ تماس را داد:
«آه... بله؟ استاد جت؟»
صدای آشنا، مثلِ‌توانست همیشه آسوده، از‌بیشتر بلندگو به گوش رسید:
«اوه، سلام،کند سانلسِ بیدارشده.توانست الان وقتت آزاده؟»
«چی می‌خواد؟»
نگاهی به رین انداخت،دسترسیِ کمی فکر کرد و‌بی‌هیچ بعد با احتیاط گفت:
«تقریباً. چطور؟»
برای چند لحظه، هیچ‌چیز جز‌رقصِ صدای خش‌خش و حرکتِ یک‌تسلطش خودرو از رابط شنیده نشد.
سپس، استاد جت پرسید:
«...میشه یه کمکی بهم بکنی؟»