چپتر 56: سنگین‌ترین چیزِ دنیا
0پلک زد و با تعجب و کمی دلهره به دخترِ نابینا‌خطرِ خیره شد. حرفِ ناگهانی‌اش واقعاً او را غافلگیر کرد. چرا باید‌کلنجار چنین چیزی را مخفی نگه می‌داشت؟ و چرا الان به او می‌گفت؟
با گیجی و احتیاط پرسید:
«رؤیاهای... بیشتر؟ چرا بهمون نگفتی؟»
لبخندِ گذرا و خسته‌ای روی صورتِ کاسی‌خطرِ نشست. سرش را پایین انداخت و مدتی‌مزخرفات ساکت ماند. سپس با چشمانِ بسته گفت:
«احتمالاً نمی‌دونی. از کجا باید بدونی؟ اما‌پیش‌گوییِ آگاهی... آگاهی می‌تونه خیلی سنگین باشه. می‌تونه‌لعنتی به اندازهٔ سنگین‌ترین چیزِ دنیا سنگین باشه.»
سپس لبخندِ‌خودکام‌بخش غمگینی روی‌می‌کرد لب‌هایش نشست.
«می‌ترسم اگه بهتون بگم،سرم دقیقاً باعث بشم همون چیزایی‌مدت‌ها که دیدم به حقیقت بپیونده.»
سانی منقبض شد؛ معنای پنهانِ حرف‌های دختر او را‌آینده نگران کرد. اگر می‌ترسید رؤیاهایش به حقیقت بپیوندند، پس‌کلنجار محتوایشان باید خیلی بد می‌بود. و اگر واقعاً بد بود...
اگر قرار بود اتفاقِ وحشتناکی برایشان بیفتد، سانی باید از قبل می‌دانست. این‌طوری می‌توانست آماده شود و با هرچه پیش‌مدت‌ها می‌آمد مقابله کند. تا زمانی که آماده بود، خیلی چیزها از وخامتشان کم می‌شد. با این حال... چه می‌شد اگر‌فقط همین آمادگی‌هایش دقیقاً به دلیلِ وقوعِ آن اتفاقِ وحشتناک تبدیل می‌شد و رؤیای کاسی را به پیش‌گوییِ خودکام‌بخش بدل می‌کرد؟
خطرِ دانستنِ آینده همین بود.
لعنتی، سرم‌آینده درد می‌کنه. از‌درد این مزخرفات متنفرم!
سانی مدت‌ها با خودش کلنجار رفت و سعی کرد تصمیم بگیرد که آیا باید به کاسی فشار‌خودش بیاورد تا رؤیاهایش را فاش کند یا نه. هر دو نتیجه او را مضطرب می‌کرد، برای همین‌نتوانست واقعاً نمی‌دانست چه کار کند. در نهایت چون نتوانست تصمیمی بگیرد، فقط ساکت ماند. کاسی هم چیزی نگفت.
پس از‌دلیلِ گذشتِ مدتی، بالاخره‌تبدیل به حرف آمد:
«می‌تونی... می‌تونی‌خودکام‌بخش فقط یه‌می‌کرد قول بهم بدی؟»
انگار این تلاشش برای یافتنِ راهی‌می‌کنه میانه بینِ فاش کردنِ همه‌چیز و‌رفت هیچ‌کار نکردن بود. سانی اخم کرد.
«بستگی داره چی باشه.»
دخترِ نابینا‌دلیلِ پیش از حرف‌تبدیل زدن مکث کرد.
«می‌تونی قول بدی‌بدل که مراقبِ نف‌دانستنِ باشی؟ تحتِ هر شرایطی؟»
تا جایی که دردِ فزاینده اجازه می‌داد،مزخرفات جواب دادن را عقب انداخت. وقتی درد‌تصمیم تقریباً طاقت‌فرسا شد، سانی با بی‌میلی گفت:
«نمی‌تونم. من‌رؤیای به‌زور می‌تونم‌خودکام‌بخش مراقبِ خودم باشم.»
همچنین آن‌قدر به نفیس اعتماد نداشت که چنین قولی بدهد. هیچ مشکلی با ستارهٔ دگرگون نداشت و حتی تا‌متنفرم حدودی از او خوشش می‌آمد، اما آن‌ها واقعاً همدیگر را نمی‌شناختند. اتحادشان از روی ناچاری بود، نه انتخاب. چه کسی‌تصمیمی می‌دانست وقتی دیگر به هم نیازی نداشته باشند، چه اتفاقی می‌افتد؟ «تحتِ هر شرایطی» خواستهٔ بیش از حد سنگینی بود.
البته می‌توانست با گفتنِ «آره» کاسی را گمراه کند. هرچه باشد، سؤال این بود‌مدت‌ها که آیا می‌تواند قول بدهد یا نه، نه اینکه آیا به آن عمل می‌کند یا‌کار خیر. اما در آن لحظه سانی به‌طرز عجیبی تمایلی به فریب دادنِ دخترِ نابینا نداشت.
شاید این ماجرای‌لعنتی صداقت داشت کم‌کم‌می‌کنه رویش اثر می‌گذاشت.
کاسی آهی کشید و رو‌بدل برگرداند. ناگهان حس کرد چیزِ‌لعنتی نامحسوسی در او تغییر کرد.
«می‌فهمم. آره. منطقیه.»
با این حرف، عصایش را احضار کرد و‌لعنتی دور شد و سانی را با حالی گرفته‌کلنجار و مضطرب تنها گذاشت؛ درست همان‌طور که انتظار داشت.
بعد از آن هرچه سعی کرد آرام بگیرد، افکارش مدام پرسه می‌زد. سرانجام به‌مزخرفات خودش که آمد، دید دارد سعی می‌کند بین اطلاعاتِ مختلف دربارهٔ خلأِ بی‌ستاره ارتباطی‌مضطرب پیدا کند؛ یا همان ساحلِ فراموش‌شده، نامی که در توصیفِ شمشیرِ لاجوردی آمده بود.
دست‌کم این کار می‌توانست حواسش‌تبدیل را از فکر کردن به بخشِ‌خطرِ پایانیِ گفتگوشان با کاسی پرت کند.
از طرفی، نمی‌دانست چرا، اما‌خطرِ نیاز به درکِ محیطِ اطرافشان‌درد ناگهان بسیار حیاتی‌تر به نظر می‌رسید.
انگار شمشیرش، زرهِ سپاهِ نورِ ستارگان، هیولاهای زره‌پوش و آن مجسمهٔ‌کلنجار غول‌پیکرِ بی‌سر به‌نوعی به هم ربط داشتند، اما دقیقاً نمی‌فهمید چطور.برای مجسمه یادبودی برای یکی از هفت بنیان‌گذارِ سپاهِ نورِ ستارگان بود؟
سطرِ رون‌هایی که زره را توصیف می‌کرد، می‌گفت‌دانستنِ نام و چهره‌شان در گذرِ زمان گم شده است.خودش سرِ گمشدهٔ مجسمه قطعاً با این توصیف همخوانی داشت.
پژواکِ لاشخور اشاره می‌کرد که هیولاهای زره‌پوش «سربازانِ نفرین‌شدهٔ سپاهِ سقوط‌کرده» بودند. آن سپاهِ سقوط‌کرده، همان‌درد سپاهِ نورِ ستارگان بود؟ اینکه زرهِ نورِ ستارگان را پس از کشتنِ یک سنتوریونِ زره‌پوش به‌مضطرب دست آورده بود، تقریباً تأییدی قطعی بر این نظریه بود. اگر این‌طور بود، چرا نفرین شده بودند؟
خلأِ بی‌ستاره، سپاهِ نورِ ستارگان... همهٔ این‌ها چه معنایی داشت؟ در توصیفِ هفت قهرمان آمده‌خودش بود که در «تاریکیِ بلعنده» زاده شده‌اند. سوگندشان این بود که نور را به سرزمینِ‌نهایت نفرین‌شده برگردانند. دنبالِ چه نوری بودند؟ نورِ ستارگان؟ و ماهیتِ آن تاریکیِ بلعنده چه بود؟
تجلیِ نفرینی بود که بر سرزمینشان نازل شد؟ و‌مدت‌ها اگر این‌طور بود، همان نفرینی بود که در نهایت‌بیاورد سربازانِ سپاهِ نورِ ستارگان را به هیولاهای زره‌پوش تبدیل کرد؟
اگر نفرین هنوز پابرجا بود... ممکن بود‌خطرِ سانی هم یک روز بیدار شود و‌مزخرفات ببیند تکه‌های کیتین روی پوستش سبز شده؟
چه فکرِ چندش‌آوری.
هفت قهرمان فراموش شده بودند، اما ظاهراً یادِ سوگندشان هنوز باقی بود. «در این‌مدت‌ها ساحلِ فراموش‌شده، تنها فولاد به یاد می‌آورد»... این توصیفِ شمشیرِ لاجوردی بود. معنای پنهانی پشتِ‌کار این کلمات بود؟ خاطره‌هایی که در ساحلِ فراموش‌شده به دست می‌آمدند رازی در خود داشتند؟
سانی در دل نالید.
این‌همه سؤال،رؤیای بدونِ حتی‌خودکام‌بخش یه جواب!
و تازه معمای اصلی هم بود — رؤیای کاسی... همان که تصمیم گرفت برایشان فاش کند. خوابِ تاریکیِ بی‌کرانی‌متنفرم را دیده بود که پشتِ هفت مُهروموم قفل شده بود. با شکسته شدنِ مُهروموم‌ها، تاریکی گریخت. همچنین مناره‌ای سرخ‌نتوانست را دیده بود با هفت سرِ بریده که از هفت قفل محافظت می‌کردند. این قفل‌ها به آن مُهروموم‌ها ربطی داشتند؟
و سرِ گمشدهٔ آن‌می‌کرد شوالیهٔ غول‌پیکر یکی از‌لعنتی آن هفت سرِ نگهبان بود؟
یا شاید دربارهٔ همه‌چیز کاملاً اشتباه‌می‌کنه می‌کرد، عجولانه نتیجه می‌گرفت و به‌زور‌رفت ارتباطاتی می‌ساخت که اصلاً وجود نداشتند؟
سانی آهی کشید؛ می‌دانست کنجکاوی‌اش به این زودی‌ها برطرف نمی‌شود.لعنتی اطلاعاتش برای ساختنِ یک نظریهٔ درست‌وحسابی خیلی کم بود. در‌سعی این صورت، دلیلی نداشت همین الان خودش را شکنجه کند...
شاید در‌دلیلِ آینده همه‌چیز‌وحشتناک روشن‌تر می‌شد.
کلمهٔ «آینده»خودکام‌بخش باعث شد‌می‌کرد اخم کند.
قبلی
بعدی