چپتر 42: جوهرِ نبرد
0نفیس نگاهش کرد و در‌افزود فکر فرو رفت. این بار،مثلِ بیش از حدِ معمول ساکت ماند.
سانی زیرِ نگاهش کمی مضطرب شد؛ می‌دانست که دارد ارزیابی می‌شود. با مهارت و بینشِ ستارهٔ دگرگون،آورده تصورِ اینکه چقدر از عملکردش در نبرد دستگیرش شده، سخت نبود. هم سطحِ فعلی و هم پتانسیلِ‌کِی آینده‌اش باید کاملاً پیشِ چشمِ او عیان شده باشد. آن‌قدر بودند که آموزش دادنش ارزشِ وقت‌گذاشتن داشته باشد؟
پس از مدتی،مانعی خرده‌های روح را گرفت‌حرف و سر تکان داد.
«باشه.»
سانی لبخند زد و معاملهٔ موفقیت‌آمیزش را به خودش تبریک گفت. نه‌تنها چیزهای زیادی‌شدند به دست آورده و چیزِ زیادی از دست نداده بود، بلکه توانسته بود تصویرِ نسبتاً‌کرم خوبی از خود در چشمِ نفیس و کاسی بسازد. به‌عنوانِ یک نمایش، کارش عالی بود.
سانی پرسید:روح «پس کِی‌تکان شروع می‌کنیم؟»
نفیس شانه‌ای بالا انداخت.
«همین الان.»
الان؟
سانی نگاهی به خورشید انداخت که تقریباً غروب کرده‌موفقیت‌آمیزش بود. قرار بود در تاریکیِ مطلق تمرین کنند؟ این‌چیزِ موضوع برای او مانعی محسوب نمی‌شد. اما ستارهٔ دگرگون...
نفیس گفت: «با‌مانعی حرف زدن شروع‌اما می‌کنیم. برای امروز کافیه.»
کمی مکث کرد و افزود:
«کاسی، تو هم گوش کن.»
سانی و کاسیا به سمتِ نفیس چرخیدند و مثلِ دو شاگردِ مطیع سراپا‌نه‌تنها گوش شدند. بااینکه کم‌وبیش هم‌سن‌وسال بودند، هر دو می‌دانستند که از نظرِ توانِ رزمی،کاسی اقتدارِ همراهشان چنان فراتر از آن‌هاست که قدرتِ یک اژدها فراتر از یک کرم.
نفیس کمی‌برای فکر کرد‌محسوب و گفت:
«تسلط بر نبرد به دو بخش تقسیم می‌شه. یکی بدن، و اون یکی ذهن. تمرین‌دادنِ بدن آسون نیست، اما نسبتاً‌چرخیدند ساده‌ست. تنها چیزی که نیاز داری تکرار و تجربه‌ست. توی مبارزه همه‌چیز اون‌قدر سریع اتفاق می‌افته که نمی‌شه توی همون لحظه‌تسلط به هر جزئیاتی فکر کرد. برای همین تکنیکت باید توی عضلات و استخون‌هات جا بیفته، اون‌قدر که تقریباً بشه یه غریزه.»
مکث کرد.
«با تکرار می‌تونی به نتایجِ اولیه برسی. بعدش باید با تجربه تثبیت بشه. هرچی تجربهٔ نبردِ بیشتری داشته باشی،نداده تکنیک عمیق‌تر با بدنت یکی می‌شه. هیچ راهِ دیگه‌ای نیست. هزار ساعت تمرین به‌اندازهٔ یه مبارزهٔ واقعی تأثیر نداره.بالا فقط اونایی که از نبردهای بی‌شمار جونِ سالم به در می‌برن، می‌تونن واقعاً کنترلِ بدنشون رو به دست بگیرن.»
این حرف هم کاملاً منطقی بود و هم اصلاً با عقل جور درنمی‌آمد. از یک طرف، اصلِ پیشرفت از طریقِ تمرین کاملاً‌بااینکه منطقی به نظر می‌رسید. از طرفِ دیگر، با حرفِ ستارهٔ دگرگون این‌طور به نظر می‌رسید که تمامِ آن میراث‌دارانِ بلندپایه با آن‌همه‌ذهن سال تمرین، چیزی جز مشتی بچهٔ بی‌خطر نبودند. هرچه باشد، مهم نبود استادانشان چقدر مهارت دارند، آن‌ها هیچ تجربهٔ نبردِ واقعی نداشتند.
اما از طرفی، او تک‌تکشان را — به‌جز کاستر — بی‌هیچ دردسری به خاک مالیده‌مکث بود. پس شاید حرفش درست بود. بااین‌حال، همین موضوع به‌نوبهٔ خود سؤالی ایجاد می‌کرد... نفیس چه‌توانِ زندگی‌ای را از سر گذرانده بود که در سنِ کمِ هجده‌سالگی چنین تجربهٔ نبردِ غنی‌ای داشت؟
دیگه نباید بهش بگم «شاهزاده»؟
در همین‌روح حین، نفیس‌تکان ادامه داد:
«اما تمرین‌دادنِ ذهن اصلاً ساده نیست. چون وقتی به سطحِ خاصی از مهارت می‌رسی، نبردِ واقعی‌چرخیدند توی ذهن اتفاق می‌افته. نتیجه اغلب قبل از اینکه بدنت شروع به حرکت کنه مشخص می‌شه.فراتر و برای تسلط بر ذهن، قدمِ اول درکِ جوهرِ نبرده. بااین‌حال، آدم‌های خیلی کمی واقعاً درکش می‌کنن.»
نگاهی به‌مطلق آن‌ها انداخت‌کنند و پرسید:
«به نظرتون اون جوهره چیه؟»
سانی مردد ماند.گرفت جوهرهٔ... نبرد؟ آخه‌باشه چی می‌تونست باشه؟
اگر پای میراث‌دارِ دیگری در میان بود، وسوسه می‌شد جوابِ احمقانه‌ای مثل «شرافت»،گوش «دلاوری» یا «وظیفه» بدهد. اما خوب می‌دانست که نفیس با تصویرِ اشراف‌زادهٔ نجیبی‌نظرِ که در ذهن داشت جور درنمی‌آید. آدمی نبود که دنبالِ حرف‌های توخالی باشد.
حدود یک‌مطلق دقیقه بعد، کاسی‌موضوع بالاخره جواب داد:
«پیروزی.»
و تقریباً هم‌زمان، سانی گفت:
«بقا.»
ستارهٔ دگرگون‌مطلق سرش را‌کنند تکان داد.
«نه.»
بعد گردنش را مالید‌تکان و با نگاهی سرد و‌موفقیت‌آمیزش درنده چشم به آن‌ها دوخت.
«جوهرهٔ نبرد، قتله.»
کاسی یکه خورد و چشمانش گرد شد.مانعی سانی کمی اخم کرد. اما انگار برای نفیس‌مکث اهمیتی نداشت. با همان لحنِ آرام ادامه داد:
«تهِ تهش فقط همینه: تو سعی می‌کنی حریفت رو‌چرخیدند بکشی، و اونم سعی می‌کنه تو رو بکشه. آخرش یکی‌تون‌نظرِ کشته می‌شه و اون یکی قاتله. بقیه‌ش فقط حرفِ مفته.»
حرف‌هایش در عمقِ قلبِ سانی‌داد نشست و همان‌جا پیچید؛ چیزی‌خودش را درونش لرزاند و بیدار کرد.
«سبک مهم نیست. سلاح مهم نیست. دلیل و نیت مهم نیست. تنها چیزی که اهمیت داره اینه‌مثلِ که آخرین نفری باشی که سرِ پا می‌مونه. این‌طوری، هر کاری که تو نبرد می‌کنی فقط باید‌قدرتِ برای یکی از این دو هدف باشه: یا دشمنت رو بکشی، یا نذاری دشمن تو رو بکشه.»
نفیس نگاهش را پایین انداخت.
«اگه بتونی اینو درک کنی،افزود اون‌قدر شفافیت به دست میاری‌مثلِ که ذهنت رو مهار کنی.»
بعد از آن، سانی تا مدت‌ها خوابش نبرد.زدن روی سنگِ سرد دراز کشیده بود و درحالی‌که به‌مثلِ تاریکی چشم دوخته بود، به حرف‌های نفیس فکر می‌کرد.
تکرار، تجربه، شفافیت.
این سه، کلیدهای تبدیل شدن به‌گوش جنگجویی مخوف بودند. هر سه اهمیت‌مطیع داشتند، اما آخری از همه کلافه‌کننده‌تر بود.
واقعاً همون‌طوری بود که ستارهٔ دگرگون می‌گفت؟ یعنی تو ذاتِ جنگجو بودن‌گفت هیچ‌چیزی جز یه ارادهٔ سرد برای کشتن نبود؟ در درونش حس می‌کرد‌نسبتاً که واقعاً همین‌طور است. این حقیقتِ بی‌رحمانه، به‌نوعی چکیدهٔ تمامِ تجربیاتِ زندگی‌اش بود.
هرچه باشد، برای کسی مثلِ او، زندگی چیزی جز نبردی همیشگی برای‌افزود بقا نبود. همیشه یکی می‌بُرد و یکی می‌باخت. برنده چند روزِ دیگر‌هم‌سن‌وسال هم زنده می‌ماند، و بازنده... برای هیچ‌کس مهم نبود چه بلایی سرش می‌آید.
البته زندگی، زندگی بود و نبرد، نبرد. برای بیشترِ مردم این‌حرف دو یکی نبودند. اما بیدارشدگان چطور؟ تنها هدفِ وجودشان مبارزه با‌شاگردِ موجوداتِ کابوس بود. عدهٔ بسیار کمی می‌توانستند از این سرنوشت بگریزند.
سانی بعد از آمدن به آکادمی، به خودش اجازه داده بود فکر‌مطیع کند که از سرنوشتِ تقلای همیشگی در مرزِ مرگ و زندگی گریخته‌چنان است. اما حالا انگار فقط نبردی را با نبردِ دیگر عوض کرده بود.
فکرِ آزاردهنده‌ای بود.
با این حال، اگر از زاویهٔ دیگری به قضیه نگاه می‌کرد... یعنی واقعاً همیشه‌کاسیا یه برتریِ حیاتی داشت؟ بیشترِ کسانی که طلسم برمی‌گزید، مجبور بودند یک‌جوری خودشان را‌رزمی با این سبکِ زندگیِ بی‌رحمانه وفق دهند. اما او همیشه همین‌طور زندگی کرده بود.
یعنی واقعاً از معدود‌کنند آدم‌هایی بود که تمام‌وکمال برای‌نمی‌شد بیدارشده بودن ساخته شده بودن؟
با همین‌امروز فکر، سانی‌مکث به خواب رفت.
... دم‌دمای صبح،گرفت با جیغی گوش‌خراش‌باشه از خواب پرید.