چپتر 1700: بدترین دشمنِ خودش
0دارن پشت‌سرِ‌می‌زدم من غیبت می‌کنن،جرعه‌ای نه؟ چقدر هیجان‌انگیز!
سانی که وانمود می‌کرد از‌بگی همه‌جا بی‌خبر است، با گیجیِ استادانه‌ای‌همچین به نفیس و افی نگاه کرد.
نفیس نگاهِ کوتاهی‌بند به او کرد و‌هیولایی بعد شانه بالا انداخت.
نفیس گفت: «سرورِ سایه‌ها... دقیقاً همونه‌غیرقابل‌تحملِ که شایعات می‌گن. بی‌نهایت قوی، تا‌ولی حدِ زیادی شوم و به‌شدت عجیب‌وغریب.»
افی خندید.
«خب، هرکسی که انتخاب می‌کنه توی یه منطقهٔ مرگ زندگی کنه‌همچین باید دیوونه باشه. با این حال، اینکه تو بهش بگی بی‌نهایت‌بودم قوی، شاهزاده... زبونم بند اومده. واقعاً همچین هیولایی توی دنیا هست؟»
سانی پلک زد.
هی!
منظورش از به‌شدت عجیب‌وغریب‌نداشتم چی بود؟ من که‌بیشتر نمادِ کاملِ سلامتِ روان بودم!
خب... شاید هم نه...
با این‌زبونم حال، سانی‌اومده کمی رنجید.
در همین‌داشت حین، نفیس‌زنِ لبخندِ محوی زد.
«در عین حال، اصلاً شبیهِ چیزی نیست که شایعات می‌گن. با‌حال‌گیری وجودِ قدرتِ ظالمانه‌اش به‌شکلِ غافلگیرکننده‌ای بافکره، با وجودِ اینکه می‌خواد شوم‌چطوره به نظر برسه مهربونه، و با وجودِ عجیب‌وغریب بودنش خیلی زیرکه.»
افی پلک زد، بعد‌بهش با حالتی عجیب نگاهِ‌بند کوتاهی به سانی انداخت.
«شاهزاده... خب... چرا‌بند اون‌جوری لبخند می‌زنی؟همچین اونم جلویِ... اصلاً بی‌خیال!»
نفیس ابرویی بالا انداخت.
«اوه؟ داشتم‌می‌زدم لبخند می‌زدم؟نداشتم منظوری نداشتم.»
سانی جرعه‌ای شراب نوشید.
نه، نه! بیشتر لبخند بزن!
چرا افی‌داشت داشت حال‌گیری می‌کرد؟غیرقابل‌تحملی چه زنِ غیرقابل‌تحملی!
در همین‌می‌زدم حین، زنِ غیرقابل‌تحملِ‌جرعه‌ای موردِبحث نیشخند زد.
«اینا همه قبول. ولی قیافه‌اش چطوره؟شاهزاده خوش‌تیپه؟ شرط می‌بندم حتی اگه باشه‌هیولایی هم نمی‌تونه به خوش‌تیپیِ استاد سانلس باشه.»
سانی ابرویی بالا انداخت.
نفیس دوباره شانه‌حال‌گیری بالا انداخت؛ انگار علاقه‌ای‌موردِبحث به این موضوع نداشت.
«نمی‌دونم. سرورِ سایه‌ها هرگز صورتش رو نشون نمی‌ده. همیشه یا نقاب‌حال‌گیری به صورت داره یا یه کلاه‌خودِ بسته... در واقع، بیشترِ اوقات‌چطوره حتی نمی‌تونی بگی بدنِ انسانی داخلِ اون زره هست یا نه.»
انگار افی‌حال به دلیلی‌بهش هیجان‌زده شده بود.
«واقعاً؟ لعنت... چه حیف. حدس می‌زنم بدجوری ازریخت‌افتاده‌ست. یا فقط ذاتاً زشته. نه اینکه مشکلی داشته باشه... صبر کن،کمی اگه کچل باشه چی؟ یا دندون نداشته باشه؟ گفتی هیچ‌وقت زرهش رو درنمیاره؟ پس حتماً خیلی بوی گند می‌ده!برسه خدایان، چه آدمِ شلخته‌ای. استاد سانلسِ خودمون قطعاً خیلی بهتره. بوی خیلی خوبی می‌ده. رسماً خوشمزه‌ست... مگه نه، استاد سانلس؟»
سانی بی‌حرف‌داشت به او‌زنِ خیره ماند.
چرا داره پای منو وسط می‌کشه؟شراب نه، صبر کن... آخه منظورش از‌زنِ کچل چیه؟! من که کچل نیستم!
اما چون خودش را به بی‌خبری‌شاهزاده زده بود، نمی‌توانست واقعاً از شرافتش‌هیولایی دفاع کند... از شرافتِ آواتارِ سوم.
هر چقدر‌زبونم هم که‌اومده دلش می‌خواست.
سانی کلافگی‌اش‌داشت را پنهان کرد‌غیرقابل‌تحملی و بی‌رمق گفت:
«فکر کنم؟ هیچ‌وقت‌منظوری واقعاً به بوی‌شراب خودم دقت نکردم...»
اما در کمالِ تعجبش،بهش نفیس ناگهان به دفاع‌بند از قدیسِ سایه درآمد:
«نه، اشتباه می‌کنی. سرورِ سایه‌ها، اون... اون ازریخت‌افتاده‌دنیا یا زشت نیست. اون... خب... به نظر می‌رسه‌روان از هر نظر مردِ جوونِ بسیار برجسته‌ای باشه.»
سانی ناخودآگاه سر تکان داد.
بهش بگو، نِف!
اما بعد، اخم کرد.
نه... ولی چرا این‌قدر‌اومده داری از اون عوضی دفاع‌هست می‌کنی؟ من که همین جام!
سانی گیج شده بود.
سرورِ سایه‌ها خودش بود. اما نفیس این را‌بیشتر نمی‌دانست. پس، آیا داشت جلویِ شریکِ عاطفیِ فرضی‌اش‌نیشخند از یک مردِ غریبه تعریف می‌کرد؟ این غیرقابل‌قبول بود!
اما از طرفی، رابطهٔ آن‌ها ساختگی بود. آن‌ها در واقع تازه همین چند روز پیش با‌منظورش هم آشنا شده بودند. پس، از نظرِ فنی، او سرورِ سایه‌ها را مدتِ طولانی‌تری می‌شناخت —شبیهِ و بهتر. آن دو حتی شانه به شانه در برابرِ یک پلیدِ نفرین‌شدهٔ هولناک جنگیده بودند.
همه‌چیز خیلی گیج‌کننده بود!
آخه این چه وضعیه؟
چطور باید واکنش نشان می‌داد؟
در حالی که سانی‌بهش داشت تصمیماتِ زندگی‌اش را زیرِ‌اومده سؤال می‌برد، افی پوزخند زد.
«اگه همچین مردِ برجسته‌ایه، چرا‌واقعاً صورتش رو پشتِ یه نقاب قایم‌منظورش می‌کنه؟ مگه چیه، یه بچهٔ کلاس‌هشتمیه؟»
نفیس اخم کرد.
«شاید به نقصش ربط داشته باشه. شاید لازمه هویتش رو به‌حال‌گیری یه دلیلِ مهم پنهان کنه. در هر صورت، تنها چیزی که‌چطوره می‌دونم اینه که... مردی که شمشیرزنی‌اش این‌قدر زیباست نمی‌تونه بدریخت باشه.»
افی در سکوت‌اینکه به او خیره‌شاهزاده شد، انگار می‌خواست بگوید:
«شاهزاده! یه کم منظورمو بگیر!»
سانی نمی‌دانست نفیس‌حال‌گیری قرار است چه‌غیرقابل‌تحملِ منظوری را بگیرد.
شکارچی نفسِ عمیقی کشید.
«خب، به هر حال، به نظر میاد اون یارو خیلی چیزا رو پنهان می‌کنه. برخلافِ‌پلک استاد سانلس، که مثلِ یه کتابِ بازه. یه مردِ صادق و روراست مثلِ استاد سانلس‌عین نیازی نداره پشتِ نقاب قایم بشه... بماند که قایم کردنِ اون صورت پشتِ نقاب جنایته...»
انگار لحظه‌ای‌زبونم حواسش پرت شد‌واقعاً و بعد خندید.
«به هر حال،حال‌گیری مثل اینکه داریم می‌رسیم.موردِبحث بحث رو عوض کنیم؟»
نفیس که انگار از‌نداشتم کلِ این مکالمه گیج‌بیشتر شده بود، شانه‌ای بالا انداخت.
«خودت پرسیدی.»
افی لبخند زد،بند سپس با حالتی عذرخواهانه‌هیولایی به سانی نگاه کرد.
«آها، راستی...داشت اخبارِ خاندانِ‌زنِ شب رو شنیدی؟»
انگار واقعاً دیگر‌منظوری نمی‌خواست دربارهٔ سرورِ‌شراب سایه‌ها حرف بزند.
سانی که پیش‌تر هیجان‌زده بود، حالا مطمئن نبود چه حسی به‌همچین این موضوع دارد. شنیدنِ تعریف و تمجیدِ نفیس از او لذت‌بخش‌بودم بود... اما به دلیلی، عصبانی‌اش هم می‌کرد؟ امروز چه مرگش شده بود؟
چند لحظه در افکارش‌اومده غرق شد و حرف‌های نفیس‌هست و افی را نصفه‌ونیمه می‌شنید.
«...یه دژِ‌داشت دیگه رو‌زنِ فتح کردن؟»
افی سر تکان داد.
«آره. هفتمیش توی دو ساله — راستش خیلی چشمگیره. رهبری‌شون اخیراً‌همچین داره پشت‌سرهم معجزه می‌کنه. فکر کنم نزولِ دروازه‌های رؤیا حسابی بهشون انگیزه‌شاید داده. خاندانِ شب هیچ‌وقت تا این حد فعال، جسور یا موفق نبوده.»
نفیس آه کشید.
«باز هم کمکی نمی‌کنه تا جایگاهشون رو حفظ کنن. بدونِ یه مطلق، نقطه‌ضعفِ خیلی بزرگی‌خوش‌تیپه دارن. نه فقط از نظرِ قدرتِ خام، بلکه از نظرِ اهمیت و جمعیت هم همین‌طوره،هرگز چه مردمِ عادی و چه بیدارشدگان. می‌ترسم خاندانِ شب محکوم به از دست دادنِ مقامش باشه.»
حقیقت داشت... اما با اینکه سومین خاندانِ بزرگ حالا فرسنگ‌ها از آن دو عقب افتاده بود و‌اینا هیچ امیدی به جبران نداشت، همچنان اهمیتِ حیاتی داشت. هم به خاطرِ نقشی که کشتی‌هایشان در جهانِ‌علاقه‌ای بیداری ایفا می‌کردند، و هم به این دلیل که می‌توانستند توازن قدرت را در جنگِ پیشِ رو بشکنند.
اتحاد با خاندانِ شب می‌توانست به‌راحتی نقطهٔ اتکای کلِ درگیریِ میانِ دو قلمرو‌دنیا باشد. نه حتی به خاطرِ قدیس‌هایشان، بلکه به این دلیل که دریای گرگ‌ومیش‌همین در جنوب، هم با قلمروِ شمشیر و هم با قلمروِ سرود هم‌مرز بود.
سرود و دلاوری تنها به این دلیل برای فتحِ گورِ خدا سرودست می‌شکستند که خاندانِ شب سرسختانه بی‌طرفی‌اش را‌کمی حفظ کرده بود. اگر هر یک از خاندان‌های بزرگ موفق می‌شد شبگردها را به سمتِ خود بکشاند، می‌توانست ضمنِ‌برسه دور زدنِ سدِ مناطقِ مرگ که قلمروهایشان را از هم جدا می‌کرد، حملاتِ سریعی به خاکِ دشمن ترتیب دهد.
افی چهره در هم کشید.
«حداقل دارن تلاششونو می‌کنن... و از قرارِ معلوم، خاندانِ شب مصممه که هم از دلاوری‌موردِبحث و هم از سرود دور بمونه. خب، می‌تونم درک کنم چرا. حتی اگه به طرفِ پیروز‌سانلس ملحق بشن، بعد از تموم شدنِ این بلبشو هیچ آینده‌ای جز جذب و ادغام شدن ندارن.»
سانی آرام آه کشید.
با خود فکر کرد نیو آن بیرون، در دریای گرگ‌ومیش، چه‌منظورش اوضاعی دارد... با در نظر گرفتنِ اینکه بخت و اقبالِ خاندانش‌حین چقدر سریع برگشته بود، شبگردِ صمیمی حتماً روزگارِ سختی را می‌گذراند.
در این میان، نفیس نگاهِ‌غیرقابل‌تحملی محتاطانه‌ای به افی انداخت و‌همه سپس بی‌صدا به سانی اشاره کرد.
«بالاخره یادتون افتاد که‌نداشتم من قرار نیست چیزی از‌بزن جنگ بدونم؟ آفرین به شما!»
افی چند بار‌اینکه پلک زد و بعد‌زبونم سرش را تکان داد.
«راستی، استاد سانلس. می‌دونستی‌اومده که همهٔ خاندان‌های میراث‌دار‌دنیا دارن واردِ جنگ می‌شن؟»
چشمانِ نفیس گشاد شد.
«افی!»
پیش از آنکه بتواند‌بهش جواب بدهد، شکارچی با برقی‌اومده شیطنت‌آمیز در چشمانش لبخند زد.
«...جنگی برای همین شاهزادهٔ زیبا اما خنگِ خودمون! حالا که بهت علاقه نشون داده، احتمالاً همهٔ خاندان‌های میراث‌دار‌شاید دست‌وپاشون رو گم می‌کنن تا قبل از اینکه دیر بشه، اونو به عقدِ یکی از وارث‌هاشون دربیارن. بزرگانِ‌می‌خواد خاندانِ دلاوری هم ممکنه بهش فشار بیارن. پس، اون حرفایی که دربارهٔ ایمنی بهت زدم رو یادت میاد؟»
افی نیشخند زد.
«هر چی گفتم رو فراموش کن! به‌عنوانِ یه سربازِ سابق،داشت باید ارزشِ حملهٔ پیش‌دستانه رو بدونی، پس... خوب هدف‌گیری کن‌ولی و در اسرعِ وقت حامله‌ش کن! این‌جوری بهشون نشون می‌دیم...»
جامِ شراب‌حال در دستِ‌بهش نفیس ترک خورد.
سانی تکان نخورد، اما در‌واقعاً جایی دوردست، سرورِ سایه‌ها با‌پلک بی‌ظرافتی از روی تختش پایین افتاد.
...قایق در قلعه پهلو گرفت‌غیرقابل‌تحملی و سکوت تنها با صدای‌همه واضحِ خنده‌های بی‌اختیارِ افی شکسته شد.