چپتر 433: باز هم همان هیچِ همیشگی

تختِ سانی کمی لرزید و وزشِ باد را در اتاق‌نوشید​ حس کرد. هنوز نیمه‌خواب بود، آهی کشید و سعی کرد‌تغییر​ پتویش را بالاتر بکشد. اما آن چیزِ لعنتی هیچ‌جا پیدا نمی‌شد.

آخه کجاست...

دلش نمی‌خواست از خواب دل بکند، پس کورکورانه دنبالِ پتو گشت. اما به‌سپس​ جای پیدا کردنش، ناگهان حس کرد کلِ تختش به یک طرف کج شد. جا‌شده​ خورد و چشمانش را باز کرد... و دور و برش چیزی جز تاریکی ندید.

این دیگه چیه؟! آهان... درسته.

در اتاقِ کوچکش در پناهگاه نبود.‌بعد​ به جایش، داشت روی جنازهٔ اهریمنی‌اوضاع​ سقوط‌کرده به اعماقِ پرتگاهی بی‌نور فرو می‌رفت.

سانی کمی‌بسنجد​ به تاریکی‌مثلِ​ خیره ماند.

سپس خمیازه کشید.

خب. دست‌کم خوب خوابیدم.

واقعاً هم حسابی سرحال آمده بود. بیشترِ دردهایش یا از بین رفته‌اوضاع​ یا کمتر شده بودند و حتی ذهنِ آسیب‌دیده‌اش هم آرام گرفته بود.‌دستش​ احساس می‌کرد خستگی‌اش دررفته، انرژی گرفته و روی هم رفته خیلی بهتر است.

تنها مشکل اینجا بود‌مثلِ​ که همچنان داشت در خلأِ‌تغییر​ بی‌پایانِ آسمان زیرین سقوط می‌کرد.

سانی پشتِ سرش را خاراند، به این مخمصه فکر‌فرو​ کرد، بعد چشمهٔ بی‌پایان را احضار کرد و کمی‌واقعاً​ آب نوشید. سپس تمرکز کرد تا اوضاع را بسنجد.

...اوضاع دقیقاً مثلِ قبل بود.

در محاصرهٔ هیچ‌چیز بود، در مدتی‌بعد​ که خواب بود هیچ‌چیز تغییر نکرده بود‌بسنجد​ و هیچ کاری هم از دستش برنمی‌آمد.

سانی آهی کشید و به صندوقچهٔ‌محاصرهٔ​ گنجِ زیرِ پایش خیره شد. بعد‌کاری​ از مدتی با خود فکر کرد:

اگه بهش فکر کنی، این دیگه تهِ نامردیه. نه تنها‌می‌رفت​ این بدبخت رو کشتم، بلکه کار رو به جایی رسوندم که‌آمده​ روی جنازه‌ش یه چرت هم زدم. توهین از این بدتر نمی‌شه...

جایی در اعماق، خیلی‌بی‌پایان​ پایین‌تر، ستارگانِ دروغین با‌اوضاع​ نوری سفید سوسو می‌زدند.

با توجه به مقدارِ جوهرِ سایه‌ای که بازیابی شده بود، سانی تخمین‌اوضاع​ زد که حدودِ دوازده ساعت خوابیده است. کمی بیشتر از حدِ معمول‌دستش​ بود، اما بعد از آن همه اتفاق واقعاً از پا درآمده بود.

البته این محاسباتش بسیار تقریبی بود. اما اگر‌مدتی​ آن‌ها را درست فرض می‌کرد، به این معنی بود‌زیرِ​ که شش روز پیش پناهگاه را ترک کرده است.

هیچ ایده‌ای نداشت که رسیدن به آن چیزی که در انتهای رشتهٔ تقدیرِ‌سپس​ طلایی قرار داشت چقدر طول می‌کشد، اما باید فرض را بر این می‌گذاشت که‌شده​ دست‌کم یک هفته زمان می‌برد... و به احتمالِ زیاد خیلی بیشتر از این حرف‌ها.

در جهانِ بیداری، بدنش در کپسولِ خوابِ مجللی در زیرزمینِ خانه‌اش‌مثلِ​ با امنیتِ کامل پنهان شده بود. کپسول می‌توانست او را ماه‌ها‌صندوقچهٔ​ زنده نگه دارد، بنابراین سانی چندان نگرانِ سلامتِ جسمانی‌اش نبود... دست‌کم فعلاً.

کسی دلتنگش می‌شد؟

...احتمالاً نه. کای و افی به ماجراجویی‌های طولانی‌اش در عالمِ رؤیا عادت داشتند و حتی اگر هیچ‌کدام از آن‌ها قرار نبود‌بهش​ به این اندازه طول بکشد، باز هم پیش خودشان فکر می‌کردند که از روی تنبلی جوابِ پیام‌هایشان را نمی‌دهد و به‌سفید​ کارِ خودشان می‌رسیدند. هر چه باشد آن‌ها حالا قهرمانانی مشهور بودند، با برنامه‌هایی شلوغ و کلی دردسر که برای خودشان داشتند.

معلم جولیوس هم انتظار هیچ گزارشی از او نداشت. دیده‌بان‌های پناهگاه عادت نداشتند سوابق دقیقی از‌خوب​ رفت‌وآمد افراد به دژ نگه دارند. نهایتاً تنها زمانی کسی به یاد او می‌افتاد که کاسی از‌گرفته​ معبدِ شب می‌رسید و او آنجا نبود تا به قدیس تایریس در استقبال از او کمک کند.

اما او فقط فکر می‌کرد سانی‌نوشید​ دارد از او دوری می‌کند، همان‌طور که‌محاصرهٔ​ پیش‌تر هم این کار را کرده بود.

سانی که در تاریکیِ بی‌کران روی درِ صندوقچهٔ گنجِ مرده نشسته‌تمرکز​ بود، فهمید واقعاً هیچ‌کس به رفتنِ او اهمیتی نمی‌دهد. خیلی چیزها‌هیچ​ تغییر کرده بود، اما چیزهای بسیار بیشتری دقیقاً مثل قبل مانده بود.

سانی نگاهِ طولانی‌ای به بطریِ شیشه‌ایِ زیبایِ توی‌مدتی​ دستش انداخت، مدتی بی‌حرکت ماند، سپس آن را‌گنجِ​ مرخص کرد و روی درِ میمیکِ مرده کوبید.

مهم نیست.‌روی​ حداقل سکه‌هام‌اهریمنی​ رو که دارم!

مدتی بعد، داشت رقصِ هواییِ عجیبی به نمایش می‌گذاشت. سانی با تنها دستِ سالمش طنابی را که‌محاصرهٔ​ او را به میمیکِ مرده وصل می‌کرد چسبیده بود. بالِ تاریک را احضار کرد، سپس با احتیاط از‌نامردیه​ لبهٔ صندوقچهٔ بزرگ بالا رفت و سعی کرد تعادلش را حفظ کند تا آن شیءِ سنگین وارونه نشود.

از آنجا که هر دو با سرعتی باورنکردنی به‌تغییر​ پایین سقوط می‌کردند، سبکیِ دلپذیری در بدنش حس می‌کرد. سانی‌خود​ مدتی به این موضوع فکر کرد و بعد اخم کرد.

آخه این چطور ممکن بود؟ دیروز فکر کرده بود‌فرو​ سرعتِ سقوطش به‌طورِ تصاعدی بالا می‌رود، و این یعنی‌واقعاً​ در یک مقطعی بدنش قطعاً از هم متلاشی می‌شد... احتمالاً.

اما حالا فهمید فرضش اشتباه بوده است. از آنجا که می‌توانست در آسمانِ زیرین نفس‌مدتی​ بکشد و باد را حس کند — یا بهتر است بگوید، هوایی را که هنگامِ سقوط‌نامردیه​ از کنارش می‌گذشت — این یعنی سرعتِ سقوطش حدی داشت که با مقاومتِ هوا تعیین می‌شد.

با این حال، آن مقاومت را چندان حس نمی‌کرد. منطقاً باید‌تمرکز​ صدای غرشِ باد را می‌شنید و هجومش را به بدنش حس‌هیچ​ می‌کرد، نه اینکه در میانِ خلأ با حالتی شبیهِ آرامش سقوط کند.

انگار عقلِ‌بسنجد​ سلیم در آسمانِ‌قبل​ زیرین کارایی نداشت.

بهتره زیاد بهش فکر نکنم.

تلاش برای درکِ قوانینِ مکانی که تمامِ‌تمرکز​ منطق‌ها را زیرِ پا می‌گذاشت چه فایده‌ای‌هیچ‌چیز​ داشت؟ کارهای بسیار عملی‌تری برای انجام دادن داشت.

سانی با اطمینان از اینکه طنابِ چرمی وزنش را تحمل می‌کند، آن را رها کرد و تکهٔ‌محاصرهٔ​ مهتاب را احضار کرد. سپس، در حالی که با وضعیتی متزلزل روی لبهٔ صندوقچهٔ گنج نشسته بود، تیغهٔ‌نامردیه​ باریکِ خنجرِ شبح‌وار را بین لبه و درِ صندوقچه فرو کرد و سعی کرد آن را باز کند.

این کار بسیار دشوارتر از آن چیزی بود که سانی پیش‌بینی می‌کرد. نه‌تنها باید همه‌چیز را‌گنجِ​ فقط با یک دست انجام می‌داد، بلکه باید تعادلِ صندوقچه را هم حفظ می‌کرد تا در خلأ‌زدم​ نچرخد... و در عین حال چشمش به طناب بود و با اضطراب امیدوار بود که پاره نشود.

با این حال، پس از مدتی‌اعماقِ​ و کلی ناسزاگفتن از سرِ کلافگی، سرانجام‌سپس​ توانست آرواره‌های اهریمنِ مرده را باز کند.

درونِ دهانش، کپه‌ای از‌بی‌پایان​ سکه‌های طلایی منتظر بود‌اوضاع​ تا آن‌ها را بردارد.

لبخندِ تاریکی‌سرش​ روی صورتِ‌مخمصه​ سانی نقش بست.

سپس، خنده‌ای‌بسنجد​ لرزان و کمی‌قبل​ دیوانه‌وار سر داد.

«آه! پولدار‌روی​ بودن چه‌اهریمنی​ حسِ خوبی داره...»