چپتر 433: باز هم همان هیچِ همیشگی

تختِ سانی کمی لرزید و وزشِ باد را در اتاق‌سرش​ حس کرد. هنوز نیمه‌خواب بود، آهی کشید و سعی کرد‌اوضاع​ پتویش را بالاتر بکشد. اما آن چیزِ لعنتی هیچ‌جا پیدا نمی‌شد.

آخه کجاست...

دلش نمی‌خواست از خواب دل بکند، پس کورکورانه دنبالِ پتو گشت. اما به‌بعد​ جای پیدا کردنش، ناگهان حس کرد کلِ تختش به یک طرف کج شد. جا‌تغییر​ خورد و چشمانش را باز کرد... و دور و برش چیزی جز تاریکی ندید.

این دیگه چیه؟! آهان... درسته.

در اتاقِ کوچکش در پناهگاه نبود.‌آسمان​ به جایش، داشت روی جنازهٔ اهریمنی‌مخمصه​ سقوط‌کرده به اعماقِ پرتگاهی بی‌نور فرو می‌رفت.

سانی کمی‌بی‌پایانِ​ به تاریکی‌زیرین​ خیره ماند.

سپس خمیازه کشید.

خب. دست‌کم خوب خوابیدم.

واقعاً هم حسابی سرحال آمده بود. بیشترِ دردهایش یا از بین رفته‌مخمصه​ یا کمتر شده بودند و حتی ذهنِ آسیب‌دیده‌اش هم آرام گرفته بود.‌قبل​ احساس می‌کرد خستگی‌اش دررفته، انرژی گرفته و روی هم رفته خیلی بهتر است.

تنها مشکل اینجا بود‌زیرین​ که همچنان داشت در خلأِ‌مخمصه​ بی‌پایانِ آسمان زیرین سقوط می‌کرد.

سانی پشتِ سرش را خاراند، به این مخمصه فکر‌سرش​ کرد، بعد چشمهٔ بی‌پایان را احضار کرد و کمی‌تمرکز​ آب نوشید. سپس تمرکز کرد تا اوضاع را بسنجد.

...اوضاع دقیقاً مثلِ قبل بود.

در محاصرهٔ هیچ‌چیز بود، در مدتی‌آسمان​ که خواب بود هیچ‌چیز تغییر نکرده بود‌فکر​ و هیچ کاری هم از دستش برنمی‌آمد.

سانی آهی کشید و به صندوقچهٔ‌پشتِ​ گنجِ زیرِ پایش خیره شد. بعد‌چشمهٔ​ از مدتی با خود فکر کرد:

اگه بهش فکر کنی، این دیگه تهِ نامردیه. نه تنها‌خاراند​ این بدبخت رو کشتم، بلکه کار رو به جایی رسوندم که‌دقیقاً​ روی جنازه‌ش یه چرت هم زدم. توهین از این بدتر نمی‌شه...

جایی در اعماق، خیلی‌اهریمنی​ پایین‌تر، ستارگانِ دروغین با‌بی‌نور​ نوری سفید سوسو می‌زدند.

با توجه به مقدارِ جوهرِ سایه‌ای که بازیابی شده بود، سانی تخمین‌مخمصه​ زد که حدودِ دوازده ساعت خوابیده است. کمی بیشتر از حدِ معمول‌قبل​ بود، اما بعد از آن همه اتفاق واقعاً از پا درآمده بود.

البته این محاسباتش بسیار تقریبی بود. اما اگر‌خاراند​ آن‌ها را درست فرض می‌کرد، به این معنی بود‌اوضاع​ که شش روز پیش پناهگاه را ترک کرده است.

هیچ ایده‌ای نداشت که رسیدن به آن چیزی که در انتهای رشتهٔ تقدیرِ‌بعد​ طلایی قرار داشت چقدر طول می‌کشد، اما باید فرض را بر این می‌گذاشت که‌تغییر​ دست‌کم یک هفته زمان می‌برد... و به احتمالِ زیاد خیلی بیشتر از این حرف‌ها.

در جهانِ بیداری، بدنش در کپسولِ خوابِ مجللی در زیرزمینِ خانه‌اش‌خیره​ با امنیتِ کامل پنهان شده بود. کپسول می‌توانست او را ماه‌ها‌بیشترِ​ زنده نگه دارد، بنابراین سانی چندان نگرانِ سلامتِ جسمانی‌اش نبود... دست‌کم فعلاً.

کسی دلتنگش می‌شد؟

...احتمالاً نه. کای و افی به ماجراجویی‌های طولانی‌اش در عالمِ رؤیا عادت داشتند و حتی اگر هیچ‌کدام از آن‌ها قرار نبود‌قبل​ به این اندازه طول بکشد، باز هم پیش خودشان فکر می‌کردند که از روی تنبلی جوابِ پیام‌هایشان را نمی‌دهد و به‌کشتم​ کارِ خودشان می‌رسیدند. هر چه باشد آن‌ها حالا قهرمانانی مشهور بودند، با برنامه‌هایی شلوغ و کلی دردسر که برای خودشان داشتند.

معلم جولیوس هم انتظار هیچ گزارشی از او نداشت. دیده‌بان‌های پناهگاه عادت نداشتند سوابق دقیقی از‌احضار​ رفت‌وآمد افراد به دژ نگه دارند. نهایتاً تنها زمانی کسی به یاد او می‌افتاد که کاسی از‌صندوقچهٔ​ معبدِ شب می‌رسید و او آنجا نبود تا به قدیس تایریس در استقبال از او کمک کند.

اما او فقط فکر می‌کرد سانی‌اعماقِ​ دارد از او دوری می‌کند، همان‌طور که‌سپس​ پیش‌تر هم این کار را کرده بود.

سانی که در تاریکیِ بی‌کران روی درِ صندوقچهٔ گنجِ مرده نشسته‌خاراند​ بود، فهمید واقعاً هیچ‌کس به رفتنِ او اهمیتی نمی‌دهد. خیلی چیزها‌دقیقاً​ تغییر کرده بود، اما چیزهای بسیار بیشتری دقیقاً مثل قبل مانده بود.

سانی نگاهِ طولانی‌ای به بطریِ شیشه‌ایِ زیبایِ توی‌خاراند​ دستش انداخت، مدتی بی‌حرکت ماند، سپس آن را‌تمرکز​ مرخص کرد و روی درِ میمیکِ مرده کوبید.

مهم نیست.‌همچنان​ حداقل سکه‌هام‌بی‌پایانِ​ رو که دارم!

مدتی بعد، داشت رقصِ هواییِ عجیبی به نمایش می‌گذاشت. سانی با تنها دستِ سالمش طنابی را که‌احضار​ او را به میمیکِ مرده وصل می‌کرد چسبیده بود. بالِ تاریک را احضار کرد، سپس با احتیاط از‌گنجِ​ لبهٔ صندوقچهٔ بزرگ بالا رفت و سعی کرد تعادلش را حفظ کند تا آن شیءِ سنگین وارونه نشود.

از آنجا که هر دو با سرعتی باورنکردنی به‌مخمصه​ پایین سقوط می‌کردند، سبکیِ دلپذیری در بدنش حس می‌کرد. سانی‌دقیقاً​ مدتی به این موضوع فکر کرد و بعد اخم کرد.

آخه این چطور ممکن بود؟ دیروز فکر کرده بود‌سرش​ سرعتِ سقوطش به‌طورِ تصاعدی بالا می‌رود، و این یعنی‌تمرکز​ در یک مقطعی بدنش قطعاً از هم متلاشی می‌شد... احتمالاً.

اما حالا فهمید فرضش اشتباه بوده است. از آنجا که می‌توانست در آسمانِ زیرین نفس‌دست‌کم​ بکشد و باد را حس کند — یا بهتر است بگوید، هوایی را که هنگامِ سقوط‌آسیب‌دیده‌اش​ از کنارش می‌گذشت — این یعنی سرعتِ سقوطش حدی داشت که با مقاومتِ هوا تعیین می‌شد.

با این حال، آن مقاومت را چندان حس نمی‌کرد. منطقاً باید‌خاراند​ صدای غرشِ باد را می‌شنید و هجومش را به بدنش حس‌دقیقاً​ می‌کرد، نه اینکه در میانِ خلأ با حالتی شبیهِ آرامش سقوط کند.

انگار عقلِ‌بی‌پایانِ​ سلیم در آسمانِ‌سقوط​ زیرین کارایی نداشت.

بهتره زیاد بهش فکر نکنم.

تلاش برای درکِ قوانینِ مکانی که تمامِ‌پرتگاهی​ منطق‌ها را زیرِ پا می‌گذاشت چه فایده‌ای‌خمیازه​ داشت؟ کارهای بسیار عملی‌تری برای انجام دادن داشت.

سانی با اطمینان از اینکه طنابِ چرمی وزنش را تحمل می‌کند، آن را رها کرد و تکهٔ‌احضار​ مهتاب را احضار کرد. سپس، در حالی که با وضعیتی متزلزل روی لبهٔ صندوقچهٔ گنج نشسته بود، تیغهٔ‌گنجِ​ باریکِ خنجرِ شبح‌وار را بین لبه و درِ صندوقچه فرو کرد و سعی کرد آن را باز کند.

این کار بسیار دشوارتر از آن چیزی بود که سانی پیش‌بینی می‌کرد. نه‌تنها باید همه‌چیز را‌تمرکز​ فقط با یک دست انجام می‌داد، بلکه باید تعادلِ صندوقچه را هم حفظ می‌کرد تا در خلأ‌زیرِ​ نچرخد... و در عین حال چشمش به طناب بود و با اضطراب امیدوار بود که پاره نشود.

با این حال، پس از مدتی‌زیرین​ و کلی ناسزاگفتن از سرِ کلافگی، سرانجام‌بعد​ توانست آرواره‌های اهریمنِ مرده را باز کند.

درونِ دهانش، کپه‌ای از‌اهریمنی​ سکه‌های طلایی منتظر بود‌بی‌نور​ تا آن‌ها را بردارد.

لبخندِ تاریکی‌اینجا​ روی صورتِ‌خلأِ​ سانی نقش بست.

سپس، خنده‌ای‌بی‌پایانِ​ لرزان و کمی‌سقوط​ دیوانه‌وار سر داد.

«آه! پولدار‌همچنان​ بودن چه‌بی‌پایانِ​ حسِ خوبی داره...»