چپتر 154: نورِ آن هفت‌تن
0همه ساکت شدند. حتی گما هم انگار از این اعلام جا خورده بود. تنها کسی‌مسیحایی که اصلاً واکنشی نشان نداد، کاستر بود که کمی زودتر وارد تالار بزرگ شده بود‌نمی‌رسید و حالا کنار یکی از دیوارها ایستاده بود و با حالتی پیچیده به نفیس نگاه می‌کرد.
شنیدنِ نامِ کاملش به دو‌گرفت دلیلِ کاملاً متفاوت اما به‌یک‌اندازه‌ترسناک تکان‌دهنده، همه را شوکه کرد.
اول اینکه، او خودش را نه با نامی انسانی، بلکه با یک نامِ راستین معرفی کرده بود. در‌نبردی تمامِ تاریخِ تمدنِ بشر، تنها انگشت‌شمار بیدارشدگانی توانسته بودند در کابوسِ اولشان نامِ راستین به دست بیاورند. نیازی به‌ضعیف گفتن نبود که هیچ‌کدام از آن‌ها در میانِ هزار خفته‌ای که اکنون در ساحلِ فراموش‌شده گرفتار بودند، حضور نداشتند.
حتی خودِ‌کرده گانلاگ هم‌تاریخِ نامِ راستین نداشت.
اما نفیس داشت.
...و البته سانی هم‌نظر داشت، اما قرار نبود‌جرئت کسی این را بداند.
دوم اینکه، خودش را میراث‌دار معرفی کرده بود، آن هم نه یک میراث‌دارِ معمولی، بلکه‌جرئت از خاندانِ افسانه‌ایِ شعلهٔ جاودان. خاندانی که نه یک بار، بلکه دو بار باعثِ پیشرفتِ‌تالارِ کلِ نژادِ بشر شده بود؛ اول با کمک به فتحِ کابوسِ دوم و سپس کابوسِ سوم.
ترکیبِ این حقایق کافی بود تا انفجاری استعاری در وسطِ‌بودند شهرِ تاریک به راه بیندازد. اگر این حرف حقیقت داشت، می‌شد‌هزار او را در ساحلِ فراموش‌شده وجودی تقریباً مسیحایی در نظر گرفت.
ناگهان، آن آرامشی که با آن جرئت کرده‌بیندازد بود راهیابی ترسناک را به نبردی تا پای‌نظر جان بطلبد، دیگر آن‌قدرها هم عجیب به نظر نمی‌رسید.
نگاه‌های مبهوتِ تمامِ خفته‌های حاضر در‌ناگهان تالارِ بزرگ، رفته‌رفته جای خود را‌پای به درخششی نامحسوس، مردد و ضعیف می‌داد.
انگار ناگهان بذرِ کوچکی از‌حرف امید در خاکِ مردهٔ روح‌های‌مسیحایی بی‌نور و درمانده‌شان کاشته شده بود.
نفیس، چه تصادفی و چه از روی عمد، دقیقاً همان لحظه را برای احضارِ‌بیاورند زرهش انتخاب کرد. جرقه‌های بی‌شمارِ نور در گردابی از درخششِ ملایم او را در‌نداشتند بر گرفتند و وقتی ناپدید شدند، زرهِ سیاه‌وسفیدِ خیره‌کننده‌ای روی قامتِ موزونش پدیدار شده بود.
نگاهِ همه بی‌درنگ روی نمادِ روی سینه‌بندِ زره‌بیندازد قفل شد. روی آن، هفت ستارهٔ درخشان با‌نظر ظرافت روی فلزِ عجیبِ سفیدرنگ حک شده بود.
«او... اون نماد!»
«نشانِ نورِ ستارگانه!»
«نشانِ اون هفت‌تنه!»
درست مثلِ سانی، بسیاری از ساکنانِ قلعهٔ روشن با نمادِ هفت ستاره آشنا بودند. این نماد‌نظر نه‌تنها روی ردای مجسمهٔ عظیمی که جلوی دیوارِ نفوذناپذیرِ شهر ایستاده بود حک شده بود، بلکه‌مبهوتِ اغلب در کنده‌کاری‌های سنگیِ متعددی که دیوارهای دژِ باستانی را تزیین می‌کردند نیز به چشم می‌خورد.
انگار نمایانگرِ هفت قهرمانی بود که زمانی سوگند‌جرئت خورده بودند تاریکیِ بلعندهٔ این سرزمینِ نفرین‌شده را از‌عجیب بین ببرند... و مردمش را به سوی نور بازگردانند.
سانی حس کرد‌بیندازد عرقِ سردی از‌حقیقت ستونِ فقراتش پایین می‌چکد.
«داره... داره چی‌کار می‌کنه؟ همه‌ش تصادفیه، یا نفیس برای همه‌چیز نقشه کشیده؟ نمی‌فهمه این‌بیاورند احمق‌ها به این‌جور نمایش‌ها چه واکنشی نشون می‌دن؟ اگه برداشتِ اشتباهی بکنن و راه‌نداشتند بیفتن همه‌جا بگن که اون یه‌جور ناجیِ آسمانیه، گانلاگ خیلی زود میاد درِ خونه‌مون!»
«نف چی گفت؟ فقط‌وسطِ باهاش همراهی کنم و سعی‌اگر کنم بافضیلت به نظر برسم؟»
سانی مات‌ومبهوت‌تقریباً به پشتِ‌نظر او خیره ماند.
«آخه چطور باید این کار‌حرف رو می‌کردم؟ تو کلِ وجودم حتی‌نظر یه قطره فضیلت هم پیدا نمی‌شد!»
در همین حین، گما بالاخره توانسته بود خودش را جمع‌وجور کند و نگاهی‌دست ارزیابانه به ستارهٔ دگرگون انداخت. اگر پیش از این در چشمانش چیزی جز‌گرفتار بی‌توجهی و تحقیر نبود، حالا رگه‌ای از احتیاطِ تاریک در آن‌ها دیده می‌شد.
رهبرِ شکارچیان آرام لبخند زد.
«آه. در این صورت، از آشناییت خوشوقتم.آرامشی باید بگم اسمِ خیلی چشمگیری داری. آدم رو‌دیگر به این فکر می‌ندازه که از کجا اومده.»
فهمیدنِ منظورِ پنهانِ این حرف‌ها‌حرف آسان بود. گما داشت کنایه‌مسیحایی می‌زد که نفیس دروغ می‌گوید.
انگار این کنایه پرده‌ای را از چشمانِ همه کنار زد. بیشترِ مردم به‌سرعت حالتِ مشتاقِ خود را‌نبود از دست دادند و بار دیگر یا با حالتی عبوس و یا با انتظاری تاریک به او‌سانی نگاه کردند. فقط این بار، رگه‌هایی از تحقیرِ تمسخرآمیز نیز در چهرهٔ برخی از آن‌ها به چشم می‌خورد.
...با این حال، هنوز چند نفری‌تاریک با چهره‌هایی پر از ایمانی مردد‌می‌شد و محتاط به او خیره بودند.
ستارهٔ دگرگون به هیچ‌یک از‌گرفت این‌ها کوچک‌ترین واکنشی نشان نداد.ترسناک صرفاً آرام و بی‌تفاوت ماند.
انگار کمی جدا‌بیندازد از کثافت و یأسِ‌می‌شد این دنیا وجود داشت.
طولی نکشید که‌تمامِ آندلِ راهیاب را به‌انگشت‌شمار داخلِ تالارِ بزرگ آوردند.
راهیاب قدی متوسط و هیکلی توپر داشت، با چشمانی آبی و تهدیدآمیز و فکی زاویه‌دار. دو طرفِ‌عجیب سرش تراشیده شده بود و موهای باقیمانده‌اش در بافتی کوتاه جمع شده بود. به نظر می‌رسید به استثنای‌خاکِ خودِ گما، کمی از بقیهٔ خفته‌های حاضر در تالارِ بزرگ مسن‌تر باشد. آندل احتمالاً حدود بیست‌وچهار سال داشت.
شبیه مبارزی ماهر، کهنه‌کار و بی‌رحم بود. تک‌تکِ راهیاب‌ها نخبه‌ای در میان نخبگان‌ناگهان بودند و او نیز از این قاعده مستثنا نبود. حتی کسانی که از آندل‌مبهوتِ متنفر بودند، با ترس و احترام، و حتی ستایش به او خیره شده بودند.
با ورود به سالن، نگاهِ تاریکی به نفیس انداخت و‌بودند تا پای پله‌های تختِ سفید جلو رفت. آنجا ایستاد و‌میانِ تعظیم کرد تا احترامش را به رهبرِ شکارچی‌ها نشان دهد.
«من اینجام.»
گما با حالتی کلافه‌نظر و تحقیرآمیز به او خیره‌راهیابی شد و بعد آهی کشید.
«می‌دونی برای چی احضارت کردم؟»
راهیاب پوزخند زد.
«یه ضعیفه می‌خواد به مبارزه بطلبتم؟تاریک خوبه. دفعهٔ قبل خیلی حیف شد‌می‌شد که گذاشتم هاروس تنهایی حال کنه.»
پچ‌پچ‌های خشمگینی از میانِ جمعیت بلند‌ناگهان شد، اما هیچ‌کس جرئت نداشت نفرتش را‌جان به آن قاتلِ مغرور علنی نشان دهد.
گوشهٔ لبِ گما پایین‌اگر افتاد. مدتی ساکت ماند و‌تقریباً بعد با لحنی خطرناک گفت:
«حال کنی؟ گفتی حال کنی؟ خب آندل، اگه تو زندگیت هیجان‌کابوسِ کم داشتی، باید به خودم می‌گفتی. این چطوره؟ بعد از اینکه‌خفته‌ای اون دختر رو کشتی، بهت نشون می‌دم حال کردنِ واقعی یعنی چی.»
با این حرف، به نگهبانان اشاره کرد که‌بیندازد مبارزه می‌تواند شروع شود. آندل کمی اخم کرد، اما‌گرفت بعد با لبخندی تاریک بر لب به عقب برگشت.
سانی و کاسی را به کناری بردند و آنجا‌راهیابی به جمعیتِ خفتگانِ تماشاچی پیوستند. تا آن لحظه، شمارِ‌نمی‌رسید قابل‌توجهی از آن‌ها در سالنِ بزرگ جمع شده بودند.
همه با ترکیبی از تنش و انتظار به راهیابِ ترسناک و نفیس نگاه می‌کردند. برخی فقط برای تماشای نمایشی هولناک‌جان آمده بودند و با هیجان انتظارِ ریختنِ خون را می‌کشیدند. برایشان مهم نبود چه کسی زنده می‌ماند و چه کسی‌کوچکی می‌میرد، هرچند هیچ‌کس باور نداشت که دخترِ سکونتگاهِ بیرونی شانسی برای زنده ماندن در دوئل با راهیابِ کهنه‌کار داشته باشد.
دیگران می‌خواستند مجازات شدنِ آندل را برای جنایاتش ببینند. اما حتی این افراد‌دست هم به نظر می‌رسید باور دارند که نف محکوم به مرگ است. فقط‌گرفتار امیدوار بودند که او بتواند قبل از مرگش، کمی خونِ آن عوضی را بریزد.
شاید فقط سانی، کاسی و کاستر‌تاریک می‌دانستند که نتیجهٔ این مبارزه آن‌قدرها‌می‌شد هم که همه فکر می‌کردند، قابل‌پیش‌بینی نیست.
آندل بی‌آنکه وقت را تلف کند، سلاحش را احضار کرد و به‌پای سمتِ ستارهٔ دگرگون راه افتاد. در دستش، شمشیرِ پهن، زمخت و بی‌رحمی‌رفته‌رفته ناگهان با جلایی صیقلی درخشید و لبه‌اش از تیغ هم تیزتر شد.
سانی با لرزشی در بدنش فهمید‌حقیقت که حتی زرهِ سپاهِ نورِ ستارگان‌گرفت هم نمی‌تواند جلوی چنین تیغه‌ای را بگیرد.
حرکاتِ راهیاب نرم و فریبنده بود و سال‌ها تجربه در نبردهای خونین با موجوداتِ کابوس‌نیازی و انسان‌ها را لو می‌داد. لبخندِ تاریک هرگز از روی لب‌هایش محو نشده بود و عطشِ‌نداشت خون در چشمانش می‌سوخت. پس از سال‌ها شکارِ هیولاها، خودش هم شبیه یک هیولا شده بود.
با این حال، نفیس فقط آرام آنجا‌راه ایستاده بود و نزدیک شدنش را تماشا می‌کرد،مسیحایی بی‌آنکه حتی سعی کند شمشیرش را احضار کند.
«داره چی‌کار‌تقریباً می‌کنه؟ می‌خواد ادای‌گرفت هاروس رو دربیاره؟»
فاصلهٔ میانشان که به چند قدم رسید، همه نفس‌ها را در سینه حبس کردند.آرامشی ناگهان آندل ساطورش را چرخاند و با سرعتی حیرت‌انگیز و تقریباً غیرانسانی به جلو‌خفته‌های یورش برد. خیزش چنان قدرتمند بود که گردوخاک از زیرِ کفِ چکمه‌هایش به هوا برخاست.
سانی مشت‌هایش را گره کرد.
«...آخه داره چی‌کار می‌کنه!»
تنها کسری از ثانیه پیش از آنکه آن تیغهٔ جادویی او را دو نیم کند، نفیس ناگهان از‌نمی‌رسید مسیرِ ضربه کنار کشید، دستانش را به هوا برد و هم‌زمان شمشیرِ بلندش را احضار کرد. جرقه‌های اثیریِ‌مردهٔ نور از میانِ تیغهٔ شمشیرِ آندل عبور کردند و تنها در سمتِ دیگرِ آن به فولادِ نقره‌ای تبدیل شدند.
چشمانِ راهیاب گشاد شد.
...برای همیشه.
بی‌آنکه چیزی بینِ آن و گوشتِ دشمن فاصله بیندازد، شمشیرِ بلندی‌حقیقت که تازه از هیچ در پشتِ شمشیرِ پهن شکل گرفته بود،ترسناک در گردنش نشست و سرِ آندل را تمیز از شانه‌هایش جدا کرد.
خون از گردنِ راهیاب به هوا فواره زد.جرئت سرش مثلِ توپی هولناک روی زمین غلتید و‌آن‌قدرها نزدیکِ پله‌های تختِ سفیدِ گانلاگ از حرکت ایستاد.
انگار ناگهان‌راه تمامِ اکسیژنِ سالنِ‌حرف بزرگ مکیده شد.
در آن سکوتِ مرگبار،تاریخِ پیکرِ آندل با سنگینی‌بیدارشدگانی روی مرمرِ سفید افتاد.
همه با ناباوریِ مطلق‌وسطِ به نفیس خیره شده بودند‌اگر — خفتگان، نگهبانان، حتی گما.
راستش، خودِ سانی هم کمی مات و مبهوت مانده بود. البته، حدس می‌زد که‌بطلبد ستارهٔ دگرگون ممکن است برندهٔ دوئل شود. اما حتی او هم انتظار نداشت که نفیس‌مردد یک راهیابِ واقعی، یکی از ترسناک‌ترین جنگجویانِ قلعهٔ روشن را تنها با یک ضربه بکشد.
نفیس با چهره‌ای سرد شمشیرش را مرخص کرد،وجودی به سمتِ پله‌های مرمرین رفت، سرِ بریده را از‌ترسناک موهایش بلند کرد و به رهبرِ شکارچی‌ها چشم دوخت.
سپس، با‌کرده لبخندِ مؤدبانه‌تاریخِ و تمرین‌شده‌ای گفت:
«...اوه. من‌انفجاری هم از‌وسطِ دیدنتون خوشحال شدم.»