چپتر 70: قضاوتِ تیغه
0سانی با چهره‌ای که عزمی‌راهِ عبوس در آن موج می‌زد،داد به دیوِ زخمی نگاه کرد.
دیگر دلیلی برای بحث وجود نداشت. چاره‌ای نداشتند جز اینکه خودشان‌زیرِ با نگهبانِ جزیره روبه‌رو شوند. به‌هرحال چنتهٔ سانی از حقه خالی‌سمتِ شده بود — در نهایت، سرنوشتشان با تیغه‌های تیز رقم می‌خورد.
قرار بود یکی‌کنند کشته شود و‌غول دیگری قاتل باشد.
سانی پرسید:راهِ «با زرهش‌باز می‌خوایم چی‌کار کنیم؟»
نفیس شمشیر را در‌می‌تونی دستش سبک‌سنگین کرد و‌کنی به پایین نگاهی انداخت.
«من زره رو‌مؤثر می‌شکافم. می‌تونی یه‌باید راهِ نفوذ باز کنی؟»
سانی سر تکان داد و وقت را با پرسش‌های‌زیرِ بی‌مورد تلف نکرد. اگر ستارهٔ دگرگون از توانایی‌اش برای شکافتنِ‌می‌بست زرهِ دیو اطمینان داشت، او هم دلیلی برای شک نمی‌دید.
باز کردنِ راهِ نفوذ... اصلاً آسان نبود. هرچند هیولا زخم‌های وحشتناکی برداشته بود، اما‌ستارهٔ هنوز هم حریفی قدرتمند به حساب می‌آمد. جثه‌اش به‌تنهایی دردسرساز بود. پیش از آنکه‌هیولا حتی به یک حملهٔ مؤثر فکر کنند، باید این غول را به زانو درمی‌آوردند.
و او هم‌می‌شکافم قرار نبود زیرِ‌نفوذ حملاتشان بی‌حرکت بایستد.
اما کارِ‌حملهٔ دیگری هم‌فکر از دستشان برمی‌آمد؟
نفیس که داشت طنابِ طلایی را‌غول به شاخه می‌بست، سانی به سمتِ‌بایستد کاسی رفت و شانه‌اش را آرام فشرد.
کاسی سعی‌راهِ کرد به‌زور‌باز لبخندی بزند.
«پس دیوِ زره‌پوش هنوز زنده‌ست؟»
با وجودِ احساسِ سنگین، سرد و تاریکی‌این که قلبش را می‌فشرد، سانی سعی کرد‌بایستد صدایش را آرام و بی‌خیال نشان دهد.
«آره، ولی فقط یه‌باید جون داره. زیاد نگران نباش.زیرِ همه‌چیز خیلی زود تموم می‌شه.»
به هر شکلی که شده.
لبخندِ کاسی کم‌رنگ شد. کاملاً مشخص‌نفوذ بود که این تلاشِ ناشیانه برای‌پرسش‌های دلداری دادن، او را قانع نکرده است.
سانی مکث کرد.
«هی. تا‌فکر حالا گوشتِ‌باید دیو خوردی؟»
دخترِ نابینا‌راهِ آشکارا از‌باز سؤالش جا خورد.
«چی؟ نه.»
سانی پوزخند زد.
«نظرت راجع به استیکِ دیو چیه؟ در جریان باش که من آشپزِ معرکه‌ای‌ام.کارِ اِهم... فکر کنم. نفیس یه‌جورایی پخت‌وپز رو انحصاری کرده بود، برای همین فرصت نشد‌به‌زور تمامِ اون چیزایی که تو کلاسِ بقا در طبیعت یاد گرفتم رو عملی کنم.»
معلم جولیوس واقعاً وقتِ زیادی گذاشته بود تا برای آماده کردنِ او جهتِ سفر‌ستارهٔ به عالمِ رؤیا، پختنِ انواعِ چیزهای به‌ظاهر غیرقابل‌خوردن و گوشتِ انواعِ موجوداتِ کابوس را‌هیولا به او یاد بدهد. اینجا، گرسنگی به اندازهٔ درنده‌ترین هیولاها دشمن به حساب می‌آمد.
«به‌محضِ اینکه دستمون به یه کم گوشتِ‌باز دیو برسه، برات استیک درست می‌کنم. خوشمزه‌ترین استیکِ‌نکرد دیوی می‌شه که تو عمرت خوردی... قول می‌دم!»
سرانجام لبخندی واقعی‌مؤثر بر لبانِ کاسی نشست.این مؤدبانه سر تکان داد.
«باشه. پس قول دادی.»
در همین حین، کارِ نفیس با‌تکان طناب تمام شد. بی‌درنگ آن را‌نکرد پایین انداخت و نگاهی به سانی کرد.
«آماده‌ای؟»
سانی آهی کشید و لحظه‌ای‌کنند چشمانش را بست؛ حس کرد سایه‌زیرِ دارد قدرتِ بدنش را بیشتر می‌کند.
«آره. بریم تو کارش.»
به‌محضِ اینکه پایشان به زمین رسید، سانی نگاهِ سنگینی را حس کرد که داشت‌تلف سینه‌اش را سوراخ می‌کرد. سرش را که بالا آورد، دیوِ زره‌پوشِ فلج را دید‌آسان که مستقیم به او خیره شده بود و برقی تاریک در تنها چشمِ باقی‌مانده‌اش می‌درخشید.
چشمِ دیگرش از بین رفته‌کنند بود و تنها شکافی سیاه و‌زیرِ خون‌چکان از آن باقی مانده بود.
از این فاصله، آسیب‌های واردشده به بدنِ دیو بسیار ناتوان‌کننده‌تر به نظر می‌رسید. زرهش در چند نقطه شکسته و پر‌سمتِ از ترک بود که از تک‌تکشان خونِ لاجوردی بیرون می‌زد... متأسفانه هیچ‌کدام از ترک‌ها نزدیکِ اندام‌های حیاتی نبود. شاخ‌هایش خرد شده‌نشان بود؛ یکی از پاهای جلویی‌اش هم همین‌طور — به‌علاوهٔ چند پای عقبی که یا شکسته بودند یا کاملاً کنده شده بودند.
ته‌ماندهٔ دو بازوی قطع‌شده‌اش را محکم به تنه‌اش فشرده‌پرسش‌های بود تا جلوی خون‌ریزیِ شدید را بگیرد. دو بازوی‌زرهِ دیگرش آویزان بودند و تقریباً روی شن‌های خاکستری کشیده می‌شدند.
هیولای غول‌پیکر درهم‌شکسته و خسته به نظر می‌رسید. با این حال هنوز هم وحشتناک‌تلف بود، شاید حتی بیشتر از قبل. چون با وجودِ زخم‌های هولناک، نگاهش همچنان محکم‌آسان و پر از هوشی شیطانی بود. هنوز هم از آن نگاه جنون و تشنه‌به‌خون‌بودن می‌بارید.
و حالا این نگاه روی‌کنند سانی و نفیس متمرکز شده‌درمی‌آوردند بود — مسببانِ این روزگارِ سیاهش.
نخستین پرتوهای خورشیدِ بامدادی بر خارهای روی زرهِ‌درمی‌آوردند دیو تابید — زرهی که زمانی براق بود‌طنابِ — و آن‌ها را به رنگِ سرخِ سوزان درآورد.
سانی شمشیرِ لاجوردی‌نفوذ را احضار کرد و‌داد نگاهی به نفیس انداخت.
«مراقب باش. سرعتش مثل برقه.»
او تنها کسی بود که این موجودِ وحشتناک‌غول را در حالِ نبرد دیده بود. از این رو،برمی‌آمد فقط او می‌دانست این دیو واقعاً چقدر خطرناک است.
نفیس بی‌آنکه چشم از‌باید دشمن بردارد، سر تکان داد‌زیرِ و قدمی به جلو برداشت.
آن دو به سمتِ دیوِ زره‌پوش که منتظرشان بود به راه افتادند. سانی‌اگر کمی جلوتر بود و قصد داشت این هیولای عظیم را از راست دور‌نبود بزند؛ سمتی که دیو آخرین داس و آخرین چشمِ باقی‌مانده‌اش را آنجا داشت.
ستارهٔ دگرگون یکی دو قدم عقب‌تر بود و‌کنی می‌خواست موجود را از چپ دور بزند؛ سمتی‌اگر که بازوی انبری‌اش آرام در هوا بالا می‌رفت.
در این نبرد، نقشِ سانی این بود که بارِ اصلیِ حملاتِ دشمن را به جان بخرد تا شریکش در‌طلایی زمانِ مناسب ضربهٔ مهلک را وارد کند. به لطفِ درکِ متقابلی که از جان به در بردن از ده‌ها موقعیتِ‌قلبش مرگ‌وزندگی به دست آورده بودند، آن دو می‌توانستند بی‌هیچ حرفی با هم همکاری کنند و تقریباً مثلِ یک تن بجنگند.
مزیتِ اصلی‌شان همین بود.
با نزدیک شدنشان، سانی تغییرِ نامحسوسی در‌داد حالتِ بدنِ دیو حس کرد. در دم‌ستارهٔ فهمید که قرار است محشری به پا شود.
دربارهٔ سرعتِ دشمن به نفیس هشدار داده بود، اما خودش هم باید با آن‌تلف دست‌وپنجه نرم می‌کرد. سانی می‌دانست که از این موجودِ عظیم بسیار کندتر است، با‌آسان این حال باید راهی پیدا می‌کرد تا از آن داسِ بزرگ و وحشتناک جاخالی بدهد.
اوضاع آن‌قدرها هم که به نظر می‌رسید بد نبود.زانو در مبارزه، سرعت همه‌چیز نیست. مثلاً مبارزهٔ تمرینیِ ستارهٔ دگرگون‌طلایی با وارثِ مغرورِ خاندانِ هان لی را در نظر بگیرید.
کاستر از توانِ سرشتی برخوردار بود که او را دست‌کم ده برابر سریع‌تر‌کارِ از دخترِ مونقره‌ای می‌کرد. با این حال، در نهایت فقط با مویی فاصله پیروز‌به‌زور شد. نفیس با یک ضربهٔ آرنجِ غافلگیرکننده چیزی نمانده بود صورتش را خرد کند.
دلیلِ اینکه توانست کاستر را غافلگیر کند، واکنشِ سریعش نبود؛ با آن اختلافِ فاحش در سرعت، هیچ‌شکافتنِ واکنشی به کارش نمی‌آمد. در عوض، توانسته بود حملاتِ حریف را پیش‌بینی و هدایت کند؛ او ضربه‌اش‌حریفی را حتی پیش از آنکه خودِ کاستر بداند قرار است در مسیرِ آرنجش قرار بگیرد، آغاز کرده بود.
کنترلِ میدانِ‌زره نبرد در‌می‌تونی دستِ او بود.
حالا باید همان شاهکار را در برابرِ‌این دیوِ باستانیِ ساحلِ فراموش‌شده تکرار می‌کردند. خوشبختانه برتریِ‌کارِ سرعتِ این دیو به اندازهٔ کاستر دیوانه‌وار نبود.
سانی و نفیس تقریباً هم‌زمان به جلو یورش بردند و از دو‌بایستد سو به هیولای عظیم حمله کردند. دیو هم به حرکت درآمد، آماده تا‌فشرد آن‌ها را تکه‌پاره کند. هم انبر و هم داسش در هوا بالا رفتند.
سانی با تمامِ توان می‌دوید و‌تکان شمشیرِ لاجوردی را پشتِ سرش کشیده بود.اگر آتشِ عزمی سرد در دلش زبانه می‌کشید.
آماده بود تا‌می‌شکافم با شمشیرش زنده‌نفوذ بماند یا بمیرد.
اما لحظه‌ای بعد، انگار پایش‌کنند روی شن سُر خورد. چشمانش‌درمی‌آوردند گشاد شد و تلوتلو خورد.
دیوِ زره‌پوش فرصت را از دست نداد و‌درمی‌آوردند حمله برد. داسِ وحشتناک هوا را شکافت تا‌طنابِ انسانِ بی‌دفاع را از وسط دو نیم کند...
اما ضربه‌اش‌راهِ فقط به‌باز شن خورد.
سانی که برای فریب دادنِ دیو تظاهر به از‌تکان دست دادنِ تعادلش کرده بود، در آخرین ثانیه به‌دگرگون پهلو پرید و به‌راحتی از تیغهٔ مرگبار جاخالی داد.
هنوز در سطحی نبود که بتواند تک‌تکِ‌این حرکاتِ دشمن را پیش‌بینی کند. در عوض، سوق‌کارِ دادنِ دشمن به انجامِ حمله‌ای قابل‌پیش‌بینی آسان‌تر بود.
هر چه باشد،کنند فریب و نیرنگ‌غول تخصصِ او بود.
سانی که موقتاً از خطرِ‌کنی داس در امان مانده بود،بی‌مورد به سمتِ پاهای دیو خیز برداشت.
هم‌زمان، نفیس هم توانسته بود از انبرِ عظیم جاخالی‌تکان بدهد و داشت به آن‌ها نزدیک می‌شد. تقریباً هم‌زمان‌دگرگون به اهدافشان رسیدند، یکی از راست، دیگری از چپ.
سانی با شمشیرِ لاجوردی ضربه زد و حس کرد‌زانو تیغه به زرهِ صیقلی خورد و بی‌آنکه حتی خراشی کوچک‌طلایی روی آن بیندازد، پس پرید. دردِ گنگی در دستانش پیچید.
در سوی دیگرِ بدنِ عظیمِ هیولا، نفیس موفقیتِ بیشتری به دست آورد. او به پای جلویی و ازپیش‌مجروحِ‌شاخه هیولا حمله کرده بود و از میانِ شکافِ پهنِ صفحهٔ فلزی، گوشتش را عمیقاً دریده بود. پای به‌شدت‌تاریکی آسیب‌دیده دیگر نمی‌توانست وزنِ موجودِ غول‌پیکر را تحمل کند. خم شد و دیو را به تلوتلو خوردن انداخت.
در این موقعیت، هر لاشخور یا سنتوریونی تعادلش را از دست می‌داد و به زمین می‌افتاد.توانایی‌اش اما دیوِ زره‌پوش بسیار باهوش و باتجربه بود. او با انتقالِ وزنِ بدنش به سمتِ مخالف و‌هنوز فرو کردنِ داسش در زمین برای حفظِ تعادل، از دست دادنِ یک پای دیگر را جبران کرد.
«لعنت!»
سانی واقعاً امیدوار‌مؤثر بود این حرام‌زاده‌باید به زمین بیفتد.
چون در آن‌کنند صورت مجبور نمی‌شد دست‌زانو به کارِ بعدی‌اش بزند.
اما حالا چارهٔ دیگری نداشت.
سانی در دل ناسزا گفت و نگاهی‌باز گذرا به بدنِ عظیمِ دیوِ غول‌پیکر انداخت.تلف فقط خدا می‌دانست آن هیولا چقدر وزن دارد.
سپس نفسش را حبس‌فکر کرد و درست زیرِ شکمِ‌زانو فولادیِ دیوِ زره‌پوش خم شد.