چپتر 1707: ظرایفِ شکارِ دیو
0ستاره‌ها در آسمانِ سرد و سیاه پرنور می‌درخشیدند.آنچه رین روی شاخهٔ پهنِ درختی نشسته بود و در‌کردنِ محاصرهٔ تاریکی، در سکوت به آن‌ها چشم دوخته بود.
عجیبه.
بعضی از ستاره‌ها آشنا بودند، اما هیچ صورتِ فلکی‌ای را نمی‌شناخت. آسمانِ بیگانهٔ عالمِ رؤیا با آسمانِ زمین فرق‌قرار داشت، اما بدتر از آن، هم بی‌ثبات بود و هم غیرقابل‌اعتماد. ستاره‌هایی که بر قلمروِ سرود می‌تابیدند با ستاره‌هایی‌بیاورد که قلمروِ شمشیر را روشن می‌کردند فرق داشتند و حتی مناطقِ مختلفِ این دو پادشاهی هم آسمانِ یکسانی نداشتند.
بعضی جاها حتی خورشید نداشتند،آنچه در حالی که جاهای دیگر‌نقشه‌ها غرق در نورِ چندین ماه بودند.
ستاره‌شناس‌ها احتمالاً داشتند دیوانه می‌شدند...
صدای معلمش به‌آرامی در‌ماه تاریکی پیچید و باعث‌می‌شدند شد رین آه بکشد:
«چرا هنوز بیداری؟نگرانی بخواب. فردا به‌ماند تمامِ توانت نیاز داری.»
حق با او بود. از درختِ عظیم بالا رفته‌جستجو و خودش را به شاخه بسته بود تا استراحت کند،پیش‌بینیِ اما حالا که کارِ دیگری برای انجام دادن نمانده بود...
«خوابم نمی‌بره.»
خواب به چشمانش نمی‌آمد.
معلمش خندید.
«نگرانی؟»
رین مدتی ساکت‌شکار ماند. نگران بود؟شکاری خودش هم نمی‌دانست.
زمانِ زیادی را صرفِ آماده شدن برای این شکار کرده بودند. از جستجو برای شکاری مناسب و‌پیش‌بینیِ یادگیریِ هر آنچه می‌شد درباره‌اش فهمید، تا کشیدنِ نقشه‌ها و پیش‌بینیِ حوادث، بررسیِ زمین و آماده کردنِ تمامِ‌کمی تجهیزاتِ لازم. این فرایند تنها به این دلیل با تمامِ شکارهای قبلی فرق داشت که بسیار گسترده‌تر بود.
هر چه بود، این‌مدتی بار قرار بود یک‌نمی‌دانست دیوِ بیدارشده را بکشد.
پس رین واقعاً کمی نگران بود... حتی ترسیده بود. اما در عینِ حال، کمی هم هیجان‌زده‌فهمید بود. نه فقط به این خاطر که کشتنِ موفقیت‌آمیزِ دیو بالاخره به او اجازه می‌داد کلیدِ بیداری‌قرار را به دست بیاورد (کاری که سال‌ها برایش تلاش کرده بود)، بلکه به خاطرِ خودِ این چالش.
همیشه هنگامِ رویارویی با پلیدهای هولناک در نبرد، هجومِ لذت‌بخشِ آدرنالین را حس می‌کرد.نقشه‌ها قوی بودن، تواناییِ محافظت از خود و دیگران — این چیزی بود که می‌خواست‌بار و دلیلی بود که پیشنهادِ سایهٔ شوم را برای معلمِ او بودن پذیرفته بود.
رین لبخند زد.
«دیگه نگرانی‌خندید برای چی؟ فقط‌ساکت یه دیوِ بیدارشده‌ست.»
معلمش در تاریکی خندید:
«منطقیه.»
کمی سکوت حاکم شد‌شدن و بعد رین با‌شکاری اینکه می‌دانست نباید بپرسد، پرسید:
«معلم، اولین دیوِ‌چندین بیدارشده‌ای که باهاش‌احتمالاً جنگیدی چه‌شکلی بود؟»
تاریکی با لحنی خاطره‌انگیز گفت:
«اوه، اون یارو؟ آه... قدِ یه خونه بود، پوشیده تو یه زرهِ‌یادگیریِ فولادیِ غیرقابل‌نفوذ، با چنگال‌هایی اون‌قدر قوی که الماس رو خرد می‌کرد و‌لازم یه جفت داسِ خیلی تیز به جای دست‌هاش. واقعاً موجودِ جذابی بود.»
رین ابرویی بالا‌شکار انداخت. واقعاً چنین‌شکاری موجودی ارزشِ دلتنگی داشت؟
«خب، چطور کشتیش؟»
معلمش خندید:
«بذار ببینم... اون موقع قبل از بیداریِ من بود، وقتی که خیلی از تو قوی‌تر نبودم. پس یه اهریمنِ‌قرار فاسد‌شده رو احضار کردم و انداختمشون به جونِ هم. حداقل فکر کنم یه اهریمنِ فاسد‌شده بود — راستش رو بخوای،کاری با وجودِ گذشتِ این همه سال، هنوزم هیچ ایده‌ای ندارم اون چیز چی بود. ولی واقعاً به‌طرزِ فراموش‌نشدنی‌ای چندش‌آور بود.»
لحظه‌ای مکث کرد‌مناسب و بعد با‌می‌شد آهی اضافه کرد:
«و بعد من نقشِ طعمه‌جستجو رو بازی کردم تا شریکم کارِ‌درباره‌اش اون دیوِ زخمی رو تموم کنه.»
رین با حیرت چشمانش را گشاد کرد. حتی مطمئن نبود‌یادگیریِ چه چیزی بیشتر شوکه‌اش کرده؛ اینکه معلمش ظاهراً قبل از بیداری‌تجهیزاتِ می‌توانسته اهریمن‌های فاسد‌شده احضار کند، یا اینکه قبلاً شریکی داشته است.
کی با اون‌نگرانی عوضیِ غیرقابل‌تحمل شریک‌ماند می‌شد؟ مگه دیوانه بودن؟
لحظه‌ای تردید‌زمانِ کرد و بعد‌آماده با کنجکاوی پرسید:
«شریکت الان کجاست، معلم؟»
این بار،شکار تاریکی مدتی‌جستجو ساکت ماند.
سپس، با لحنی بی‌خیال گفت:
«خب، تصور می‌کنم توی یه کاخِ‌حوادث زیبای بهشتیه و داره از اون‌تنها بالا به ما فانی‌ها نگاه می‌کنه.»
لحنش بی‌خیال بود، اما برای اولین‌می‌شد بار، رین توانست رگه‌ای از احساسی‌حوادث عجیب را در آن حس کند.
منظورش چه بود؟
اگر معلمش یک ایزدِ تاریک بود، پس ممکن بود شریکش‌معلمش یک ایزدِ آسمانی باشد؟ نه — ایزدان مرده بودند، درست‌تمامِ مثلِ تمامِ الوهیت‌های کوچک‌تر. تنها موجوداتِ کابوس باقی مانده بودند.
پس، یعنی...فهمید شریکش مرده بود؟پیش‌بینیِ منظورش همین بود؟
درست بود، منطقی به نظر می‌رسید. معلمش یک بار اعتراف کرده بود‌حوادث که هزاران سال سن دارد، پس هر کسی که پیش از بیداری‌اش‌بار در کنار او جنگیده بود، باید خیلی خیلی وقت پیش مرده باشد.
رین آهی کشید و ناگهان دلش برای‌یادگیریِ معلمِ بیچاره‌اش سوخت. برای اینکه حواسش را‌پیش‌بینیِ از یادِ اتفاقاتِ ناخوشایند پرت کند، پرسید:
«ولی چطور تونستی برای‌ماه مبارزه با اون دیو،می‌شدند یه اهریمن احضار کنی؟»
او خندید.
«با آتیش زدنِ‌مناسب دیو. حالا دیگه حرف‌درباره‌اش زدن بسه. بگیر بخواب.»
آتیش زدنِ‌شکار دیو؟ آخه‌جستجو کجای این منطقیه؟
رین که غرق در‌ماه گیجی بود، آهِ بلندی‌می‌شدند کشید و چشمانش را بست.
شاخهٔ درخت زیرِ پایش‌نقشه‌ها کمی تکان می‌خورد، که...کردنِ تا حدی آرامش‌بخش بود.
درست پیش از آنکه در‌آنچه آغوشِ خواب فرو برود، فکری‌نقشه‌ها ناگهانی در ذهنِ خواب‌آلودش نقش بست.
صبر کن... اگه اون دیو رو با‌یادگیریِ یه شریک کشته... پس آخه چرا مجبورم‌پیش‌بینیِ کرده این دیوِ لعنتی رو تنهایی شکار کنم؟!
خواب‌های مضطربش‌نورِ سرد و‌ماه بی‌قرار بود.
صبح، رین طنابی را که او را به شاخه بسته‌نقشه‌ها بود باز کرد و با احتیاط پایین رفت. خیلی زود به‌قبلی زمین رسید و در حاشیهٔ جنگلِ پهناوری از درختانِ مرده ایستاد.
قلبِ زاغ آن‌قدر دور بود که رشته‌کوه تنها خطی تاریک در افق‌کشیدنِ به نظر می‌رسید. هیچ خاکستری در اطراف نبود و با وجودِ اینکه‌قبلی زمینِ یخ‌زده پوشیده از برفک بود، هیچ برفی هم به چشم نمی‌خورد.
اینجا محلِ زندگیِ دیوِ‌ماه بیدارشده‌ای بود که قصد‌می‌شدند داشت او را بکشد.
بشریت گسترهٔ پهناوری از عالمِ رؤیا را فتح کرده بود، اما این بدان معنا نبود که آن دو قلمرو کاملاً امن باشند. در واقع،ترسیده امنیت در اینجا توهمی گذرا بود — به جز دژها و مجاورتِ نزدیکشان، حیاتِ وحش همچنان تحتِ فرمانِ موجوداتِ کابوس بود. انسان‌ها تازه پس‌هنگامِ از پیدایشِ دروازه‌های رؤیا در چهار سالِ پیش بود که با ساختِ جاده و گسترشِ سکونتگاه‌هایشان، واقعاً شروع به دست‌اندازی به سلطهٔ آن‌ها کردند.
از این نظر، عصرِ حاضر شباهتِ بسیاری به سپیده‌دمِ عصرِ‌نقشه‌ها قهرمانانِ افسانه‌ای داشت؛ زمانی که پهلوانانِ فانی با پلیدهای بی‌شماری جنگیدند‌قبلی تا به تمدنِ نوپای بشری در بقا و گسترش کمک کنند.
البته انسان‌های مدرن هیچ ایزدی برای‌مناسب راهنمایی نداشتند. آن‌ها تنها ملکه سرود،کشیدنِ پادشاهِ شمشیرها... و طلسمِ کابوس را داشتند.
...خب، در موردِ رین، او‌ستاره‌شناس‌ها یک سایهٔ عجیب‌وغریب هم داشت‌معلمش که راه را نشانش می‌داد.
در گرگ‌ومیشِ کم‌نورِ سپیده‌دم،نقشه‌ها وقتی داشت سلاح‌هایش را بررسی‌تجهیزاتِ می‌کرد، معلمش با آرامش پرسید:
«چی دیوها رو‌مناسب این‌قدر خطرناک می‌کنه؟می‌شد قدرتشون؟ سرعتشون؟ سرسختی‌شون؟»
رین سر تکان داد.
«نه. هوششونه. جانوران و هیولاها ممکنه قوی‌تر، سریع‌تر و خیلی‌معلمش سرسخت‌تر از من باشن، اما چندان باهوش نیستن. ولی یه دیو‌توانت به اندازهٔ من باهوشه... اگه مراقب نباشم، حتی ممکنه گولم بزنه.»
معلمش از درونِ‌کشیدنِ سایه‌اش بیرون آمد‌حوادث و سر تکان داد.
«پس، چطور‌شکاری یه دیو‌یادگیریِ رو می‌کشی؟»
تیرهایش را‌شکار شمرد و‌جستجو جواب داد:
«با آمادگیِ بیشتر. با کنترلِ میدانِ نبرد، شناختِ زمین و‌معلمش یادگیری دربارهٔ دشمن از قبل. با به دست گرفتنِ ابتکارِ‌تمامِ عمل و اشتباه نکردن. با داشتنِ ذهنی شفاف و اراده‌ای مرگبار.»
او لبخند زد.
«هیچ‌کس کامل نیست. اشتباهات‌یادگیریِ خواه‌ناخواه پیش میان... پس اگه‌کشیدنِ اشتباه کردی می‌خوای چی‌کار کنی؟»
رین لحظه‌ای به او‌جستجو خیره ماند، سپس با‌آنچه سرکشی لبخندش را پاسخ داد.
«موقعِ مردن‌نورِ با تلخی‌ماه لعنتت کنم؟»
معلمش خندید.
«برو و‌شکاری سعی کن بمیری.آنچه ببین چی می‌شه...»
کمی به او‌کرده خیره ماند، سپس‌مناسب سر تکان داد.
«باشه. حالا‌نورِ که معلم‌ماه اصرار داره، نمی‌میرم.»
او با‌فهمید لبخند سر‌نقشه‌ها تکان داد.
«خوبه. حالا‌شکاری برو و اون‌آنچه دیو رو بکش.»