چپتر 1137: بازیِ بازنده
0تا به اینجا، هم‌فولادِ سانی و هم مورگان‌ورق نسبتاً آرام عمل کرده بودند.
شاید از بیرون این‌طور به چشم نمی‌آمد، چرا که نبردِ دو عروج‌یافته ناگزیر خشن و بی‌رحمانه‌اوضاع بود. استادان سرعت، قدرت و استقامتی فراانسانی داشتند. تقابلِ آن‌ها در چشمِ یک انسانِ عادی به‌طرفی برخوردِ دو نیروی طبیعت می‌مانست، و اگر ساختمانی معمولی میدانِ این نبرد می‌شد، در دم فرومی‌ریخت.
به همین دلیل، دوجویی که در آن‌اینکه می‌جنگیدند با صفحاتِ زرهیِ مقاوم پوشانده شده‌هنوز بود و شمشیرِ تمرینیِ مورگان ثروتی می‌ارزید.
...با این‌شمشیرِ حال، هر‌ثروتی دو مدارا می‌کردند.
گذشته از اینکه هر دو توافق کرده بودند از توان‌های عروج‌یافتهٔ خود استفاده‌می‌داد نکنند، سانی هنوز گامِ سایه را به کار نگرفته بود. مورگان هم سلاحش‌بسنجد را تیزتر نکرده و ترجیح داده بود تنها به تکنیکِ نابِ خود تکیه کند.
انگار هر دو در سکوت تصمیم‌می‌توانست گرفته بودند این مبارزهٔ تمرینی را‌می‌خواست به رقابتِ مهارت‌ها بدل کنند... دست‌کم فعلاً.
این در واقع به ضررِ سانی بود. هرچه منابعِ‌توان‌های کمتری در اختیار داشت، بیشتر احساسِ محدودیت می‌کرد. اما‌نگرفته مورگان انگار همیشه تنها به یک منبع نیاز داشت: شمشیرش.
در واقع، حتی به همان هم نیازی‌مدارا نبود. بدنِ او خودش شمشیر بود و‌خود می‌توانست بی‌هیچ مانعی فولادِ آب‌دیده را بشکافد.
پس اگر سانی می‌خواست ورق را‌بشکافد برگرداند، باید اوضاع را تغییر می‌داد‌تغییر و دوئلشان را به مرحلهٔ بعدی می‌کشاند.
با این حال،بدنِ مطمئن نبود که‌می‌توانست چنین چیزی بخواهد.
...هدفم اینجا چیه؟
کنجکاو بود قدرتِ خود را با مورگان‌مدارا بسنجد. از طرفی چاره‌ای جز پذیرشِ درخواستِ‌خود او نداشت. طبیعتاً دلش می‌خواست پیروز شود.
اما پیروزی‌بی‌هیچ واقعاً به‌فولادِ نفعش بود؟
حالا که خاندان‌های بزرگ سانی را زیرِ نظر داشتند، محال بود توجهشان جلب‌ورق نشود. به همین دلیل تصمیم گرفته بود این واقعیت را بپذیرد و به‌جای‌بخواهد تلاش برای پنهان ماندن، تصویرِ بسیار خاصی از خودش در ذهنِ آن‌ها بسازد.
سانی می‌خواست هم دلاوری و هم سرود او را فردی قوی و حتی استثنایی بدانند... اما نه بیش‌نگرفته از حد استثنایی، و نه بیش از حد قوی. باید او را نودولتی قدرتمند اما خام می‌دیدند؛ موشِ‌مهارت‌ها بااستعدادی از حاشیه که به موفقیت‌های زیادی رسیده بود و پتانسیلِ پیشرفتِ بیشتری هم داشت... اما نه خیلی بیشتر.
کسی که‌شمشیرِ می‌شد پیش‌بینی‌ثروتی و کنترلش کرد.
با این اوصاف،مانعی واقعاً می‌خواست مورگان‌بشکافد را شکست دهد؟
اصلاً می‌توانست‌نبود او را‌خودش شکست دهد؟
خب... معلومه که می‌تونم.
قدیس، کابوس، دیوچه و مار هم بخشی از قدرتِ او بودند. مورگان‌توان‌های پژواک‌های قدرتمندِ پرشماری داشت، اما آن‌ها خارج از سرشتِ او به دست‌نکرده آمده بودند؛ در حالی که سایه‌ها از درونِ سرشتِ سانی سرچشمه می‌گرفتند.
به این معنا که در رقابتِ قدرتِ خالصِ فردی، او را در‌تغییر هم می‌شکست... اما راستش این موضوع اهمیتی نداشت، چرا که در دنیای واقعی‌قدرتِ هرگز چنین رقابت‌هایی رخ نمی‌داد. همیشه پای عواملِ دیگری هم در میان بود.
پژواک‌های متعالی شاید خارج از قدرتِ‌می‌توانست خودِ مورگان بودند، اما به همان‌می‌خواست اندازه می‌توانستند سانی را تکه‌تکه کنند.
«نه... واقعاً نمی‌خوام امروز مورگان رو شکست بدم. چیزی که الان‌خود نیاز دارم اینه که یه‌جوری ببازم که راه رو برای رسیدن‌ترجیح به رازهاش باز کنه. پس، یه‌جوری می‌بازم که تشنهٔ مبارزهٔ بیشتر بمونه.»
حریفِ تمرینیِ شخصیِ وارثِ خاندانِ بزرگِ دلاوری بودن موقعیتِ خطرناکی به شمار می‌رفت‌عروج‌یافتهٔ — دست‌کم به این دلیل که مورگان می‌توانست بسیار بیشتر از آنچه سانی می‌خواست‌تنها درباره‌اش بفهمد — اما در عین حال بهترین جایگاه برای یک جاسوس هم بود.
دوستانت را نزدیک‌مانعی نگه دار و‌بشکافد دشمنانت را نزدیک‌تر...
سانی لحظه‌ای اخم کرد.
«مگه این همون استدلالی نیست‌می‌کردند که نفیس برای توجیهِ تصمیمش‌عروج‌یافتهٔ تو پیوستن به دلاوری آورد؟»
شاید همین‌طور بود... اما واقعاً برایش مهم نبود. از‌گذشته آن زمان خیلی چیزها تغییر کرده بود، از جمله‌گامِ خودِ سانی و موقعیتی که در آن قرار داشت.
«خیلی‌خب، پس... بریم تو کارش.»
یکی دیگر از ضرباتِ مورگان را دفع کرد، از ضربهٔ بعدی‌اش —می‌خواست که در واقع سه ضربه بود و همه در یک حرکتِ درنده و‌چیزی روان به هم زنجیر شده بودند — جاخالی داد و ابرویی بالا انداخت.
«...موافقی یکم جدی‌ترش کنیم؟»
مورگان یک قدم جلو رفت، شمشیرش‌حال را با سرعتی شیطانی به سمتِ‌توان‌های گلوی او فرستاد و لبخندِ دلنشینی زد.
«موافقم.»
سانی با قدمی به‌خودش پهلو ضربه‌اش را رد‌مانعی کرد و سر تکان داد.
سپس، تکنیکش‌می‌ارزید در یک‌مدارا آن تغییر کرد.
پیش از آن، ترکیبِ روانی از سبک‌های سادهٔ مختلف را به کار‌توان‌های می‌برد که در طولِ سال‌ها آموخته بود. چنین تکنیکِ چهل‌تکه‌ای در هیچ‌نکرده زمینهٔ خاصی برتری نداشت، اما انعطاف‌پذیر بود و پیش‌بینی‌اش را سخت می‌کرد.
با این حال، سانی بهترین کارت‌هایش را رو نکرده بود و تمایلی نداشت آن‌ها را به دشمن... یا دست‌کم یک دشمنِ‌بخواهد احتمالی، نشان دهد. سبکِ شمشیرِ شکسته که نفیس به او آموخته بود، تکنیکِ استوارِ قدیس که از سپاهِ نِتِر ریشه می‌گرفت،زیرِ و هنرِ نبردِ متعصبانِ سولوین که از دوشیزگانِ جنگِ فرقهٔ سرخ آمده بود — همهٔ این‌ها را درونش پنهان کرده بود.
اما حالا که‌بدنِ می‌خواست به جالب‌ترین‌می‌توانست شکلِ ممکن ببازد...
«چی می‌تونه یه‌حال دیوونهٔ جنگ مثلِ مورگان‌اینکه رو واقعاً کنجکاو کنه؟»
او بی‌شک با انواع و اقسامِ بیدارشدگان روبه‌رو شده و‌اینکه شکستشان داده بود و انواعِ سبک‌های نبرد را می‌شناخت. کلکسیونِ‌کار او احتمالاً حتی از مالِ خودِ سانی هم بزرگ‌تر بود...
پس چه تکنیکی می‌توانست نشان دهد که‌می‌خواست هم استثنایی و هم جذاب باشد —دوئلشان و مهم‌تر از همه، برای مورگان ناشناخته باشد؟
یک سبکِ‌نبود خاص به‌خودش ذهنش رسید.
سبکی که کاملاً اتفاقی یاد گرفته بود... نه از بیدارشدگان، عروج‌یافتگان یا حتی‌نکنند قدیس‌ها، بلکه از موجوداتِ کابوس. همان شکارچیانِ نخستین که از دروازهٔ نزدیکِ مدرسهٔ‌نابِ رین بیرون آمده بودند و سلاح‌هایی از جنسِ سنگِ چخماق در دست داشتند.
هر چه باشد، اگر چیزی می‌توانست توجهِ یک شمشیرزنِ شیفته و خبره‌توان‌های در هر چیزِ مربوط به مبارزه مثلِ مورگان را جلب کند، تکنیکی‌نکرده بود که شاید درست در ریشهٔ تمامِ تکنیک‌ها و تمامِ سبک‌ها خفته بود.
حرکاتِ سانی دگرگون شد و از حالتی‌می‌خواست روان و صیقل‌خورده به حرکاتی ساده و‌دوئلشان بی‌رحمانه تغییر یافت. کلِ رفتارش نیز عوض شد.
تکنیکِ وحشیانهٔ اشباحِ گورتپه سرراست و ابتدایی بود، اما کشندگیِ نخستینی در توحشِ آشکار و سنگدلانه‌اش نهفته بود. این‌دوئلشان تکنیک تجلیِ قصدِ خالص و بی‌پرده‌ای برای کشتن بود — ساده، اما به‌هیچ‌وجه خام نبود. هیچ‌چیز در آن به چشم‌پیروز نمی‌خورد که عزمِ بی‌رحمانهٔ شکارچی‌ای را که می‌خواست شکارش را به مستقیم‌ترین و کارآمدترین شکلِ ممکن سلاخی کند، کمرنگ کند.
سانی نبردِ ازسرِاستیصال در برابرِ دروازهٔ کابوس را‌توافق به یاد آورد و حمله کرد؛ با بی‌رحمی هدف‌کار گرفت تا زردپی‌های پشتِ زانوی مورگان را پاره کند.
«ببینیم این‌شمشیرِ یکی چطور‌ثروتی پیش میره...»