چپتر 1557: فصل ۱۵۵۷: هستیِ هولناک
0کاسی به‌تندی برگشت و‌حمله به او خیره شد؛ نقابِ‌کوچیکِ آرامشش به‌سختی دوام آورده بود.
«تو... تو می‌دونی چرا اون کار رو‌برخاست کردم. اون موقع جوون و خام بودم.جایش احمق و درمانده. من... الان دیگه بهتر می‌فهمم.»
سانی دست‌هایش‌چهره‌اش را بالا برد‌آخه و تشویقش کرد.
«آفرین به‌تمام تو! واقعاً. چه‌سرخ رشدِ خیره‌کننده‌ای. اما...»
چند لحظه مکث‌سرخ کرد و بعد‌مزخرفیه با دندان‌های به‌هم‌فشرده گفت:
«اما، می‌دونی... تو حتی هیچ‌وقت بابتِ گرفتنِ‌برخاست آزادیم عذرخواهی نکردی. پس فکر کنم اون‌قدرها‌جایش هم بابتِ انجامِ اون کار عذاب‌وجدان نداری.»
کاسی یکه خورد.
بادِ سردی برخاست و بادبان‌های قایق را به‌مزخرفیه تکان درآورد. با این حال سر جایش ماند؛ دماغه‌اش‌سرش در ساحلِ یخیِ آن سرزمینِ متروک گیر کرده بود.
کاسی مدتی ساکت ماند.
سپس با‌نداری صدایی که‌خورد کمی می‌لرزید گفت:
«اما... من این‌خشم کار رو کردم.گفتی من عذرخواهی کردم.»
سانی ابرویی بالا انداخت.
«عجیبه، ولی یادم نمیاد. و یه همچین‌توی چیزی رو حتماً یادم می‌موند. تو کی‌خشمِ بابتِ کاری که باهام کردی عذرخواهی کردی؟»
دخترِ نابینا چند‌یکه لحظه مکث کرد‌سردی و بعد آرام گفت:
«درست... بعد از اینکه از دستِ روح‌خوار‌پیشاپیش فرار کردیم. وقتی که داشتیم با قایقی‌حمله که نفیس ساخته بود، از دریای تاریک می‌گذشتیم.»
سانی بهت‌زده‌تمام چند لحظه به‌سرخ او خیره ماند.
سپس، چهره‌اش‌منارهٔ از خشم‌حمله در هم رفت.
«چی؟ آخه چی گفتی؟ تو... پیشاپیش عذرخواهی کردی؟ تقریباً یک‌تکان سالِ تمام قبل از اینکه به منارهٔ سرخ حمله کنیم؟ آخه‌گیر این چه مزخرفیه؟! توی اون کلهٔ کوچیکِ مریضت، این کار منطقیه؟!»
کاسی زیرِ بارِ‌خشم خشمِ او، سرش‌گفتی را پایین انداخت.
اما بعد،تمام حالتی سرد در‌سرخ چهره‌اش پدیدار شد.
سرش را بلند‌سرخ کرد و دوباره‌مزخرفیه رو به او کرد.
«البته... آره، سانی.یکه حق با توئه.سردی این کارم بزدلانه بود.»
لبخندی شکننده بر چهره‌اش نشست.
«اما گفتنِ ببخشید چه ارزشی داره؟ هیچ‌چیز رو‌مزخرفیه عوض نمی‌کرد. کلمات بی‌ارزش‌ان. اگه کسی واقعاً پشیمون باشه،سرش باید اینو با کارهاش نشون بده، این‌طور فکر نمی‌کنی؟»
سانی پوزخند زد.
«و تو برای جبرانِ اشتباهت‌بادِ چیکار کردی؟ هان؟ اصلاً چیکار می‌تونی‌درآورد بکنی؟ اون کار دیگه قابل‌برگشت نیست!»
کاسی مدتی ساکت ماند‌رفت و بعد ناگهان با نگاهی‌سالِ تند به او خیره شد.
با اینکه می‌دانست کاسی نمی‌تواند‌سرخ ببیند، در آن لحظه سانی اصلاً‌کوچیکِ این موضوع را به یاد نیاورد.
وقتی حرف‌منارهٔ زد، صدایش‌حمله کمی گرفته بود:
«...کی می‌گه؟»
کمی جا خورد. سانی‌رفت با اخم نگاهی به او‌سالِ انداخت و ابرویی بالا برد.
«منظورت چیه؟»
کاسی لبخندِ تلخی زد.
«کی می‌گه‌نداری قابل‌برگشت نیست؟خورد کی می‌گه غیرممکنه؟»
سرش را تکان داد.
«حتی اگه غیرممکن‌قبل باشه چی؟ من به‌کنیم هر حال انجامش می‌دم.»
سانی با‌منارهٔ حیرت به‌حمله او خیره شد.
«آخه داری‌نداری از چی‌خورد حرف می‌زنی؟»
کاسی دست‌هایش را بالا آورد‌آخه و مچ‌هایش را مالید؛ همان‌جا که‌قبل زمانی غل‌وزنجیرهای طلایی بسته شده بود.
«دیگه چی؟ دارم از شکستنِ تقدیر حرف می‌زنم، سانی. مگه‌کلهٔ این همون کاری نبود که تو هم می‌خواستی بکنی؟ مگه‌سرد کلِ هدفت همین نبود؟ من هم می‌خوام تقدیر رو بشکنم.»
لحظه‌ای سرش را‌سرخ پایین انداخت و‌مزخرفیه بعد آرام گفت:
«هر کاری که کردم... هر چیزی که تحمل کردم... همه‌ش برای این بود. برای این لحظه. شکستنِ تقدیر به‌شکلِ غیرممکنی سخته. مهم نیست چقدر وحشیانه بهش‌صدایی حمله کنی، با ده برابر قدرتِ بیشتر متقابلاً ضربه می‌زنه. نامِ راستینم، سرودِ سقوط‌کردگان... معنیش اینه که مقدّر شده شاهدِ تقدیرِ دیگران باشم و یادشون رو تا‌قایقی مدت‌ها بعد از رفتنشون به دوش بکشم. اینکه شاهدی باشم که از تغییرِ چیزی که می‌بینه عاجزه. خب... من زیرِ بار نمیرم. اصلاً همچین تقدیری رو نمی‌خوام.»
سپس لبخندِ‌چهره‌اش کمرنگی روی‌رفت صورتِ ظریفش شکفت.
«شکستنِ تقدیر با یک ضربه غیرممکنه، اما با هزار ضربه چطور؟ ده هزار ضربه؟ اگه هر کدومشون‌سرش یکم به تاروپودش آسیب بزنه، رشته‌هاش رو یه‌ذره جابه‌جا کنه، جریانش رو به مقدارِ خیلی ناچیزی بند بیاره...داره اون‌وقت، روی هم رفته، می‌تونن تقدیر رو از هم بدرن. فقط به یه سلاحِ به‌اندازهٔ کافی تیز نیازه.»
کاسی رو به‌سرخ سانی کرد و گذاشت‌توی در چشمانش نگاه کند.
«من... قصد دارم بهت‌خورد فرصتی بدم تا به‌بادبان‌های همچین سلاحی تبدیل بشی، سانی.»
ناگهان حس‌چهره‌اش کرد سرمایی در‌آخه ستون فقراتش دوید.
آن حسِ شومِ‌قبل قبلی برگشته بود و‌کنیم از ترس خشکش کرد.
«چی... چیکار‌منارهٔ کردی؟ چیکار‌حمله کردی، کاسی؟»
شانه‌ای بالا انداخت.
«چیکار کردم؟ این کار و اون کار. بعضیاش آسون بود و‌قبل بعضیاش سخت. اما همه‌ش... همه‌ش تقریباً غیرقابل‌تحمل بود. غیرقابل‌تحمله. اما دیگه‌زیرِ زیاد طول نمی‌کشه. چون قراره از شرِ این بار خلاص بشم.»
سانی به او‌قبل خیره ماند و‌حمله چشمانش آرام‌آرام گشاد شد.
ناگهان بسیاری از‌سرخ کارهای کاسی را‌مزخرفیه به چشمِ دیگری دید.
و پیامدِ چیزی که‌خورد می‌دید چنان عظیم و هولناک‌قایق بود که به لرزه‌اش انداخت.
«تو... تو از همون‌رفت اول برای همه‌ش برنامه‌تقریباً ریخته بودی... مگه نه؟»
نرم خندید‌تمام و بعد‌منارهٔ سر تکان داد.
«نه همه‌ش رو. غیرممکنه بشه برای همه‌چیز برنامه ریخت. شاید خیلی چیزا رو بدونم‌خشمِ و خیلی چیزا رو ببینم، اما من عالمِ مطلق نیستم، سانی. اما قلقش اینه که‌نشست اون‌قدر براش برنامه بریزی که وقتی اتفاقِ غیرمنتظره‌ای می‌افته، بازم بتونه بخشی از برنامه بشه.»
حواسش به درخششِ‌یکه نورِ راهنما پرت شد‌برخاست و نگاهش را دزدید.
«تو تمامِ این مدت داشتی اتفاقاتِ این چرخه رو دستکاری می‌کردی. اون دفعه‌سرخ توی معبدِ غرق‌شده... من نتونستم محفظهٔ مخفی‌ای که یادگارِ مقدس توش پنهان شده بود‌حالتی رو پیدا کنم، برای همین تو این کار رو برام کردی. صبر کن... نه!»
کاسی با لبخندی‌قبل کمرنگ نگاهش می‌کرد‌حمله و رنگِ سانی پرید.
«این... خیلی قبل از کابوس شروع شد. طیِ اون نبردی که‌منطقیه هفت قدیس دورِ هم جمع شدن، تو آرایشِ جنگی رو دستکاری‌البته کردی... تا من بتونم کارِ جویندهٔ حقیقتِ آلوده رو تموم کنم...»
لرزی در بدنش‌یکه افتاد و حرفش‌سردی را قطع کرد.
«نه... حتی قبل از اون...»
کِی شروع شده بود؟
کاسی کِی بافتنِ این نقشهٔ عظیمش را شروع کرده بود‌مریضت و همه را، از آتش‌بانانِ پیروش گرفته تا رهبرانِ خاندان‌های‌بلند بزرگ، طوری بازی داده بود تا خواسته‌اش را انجام دهند؟
یک پیشگویِ‌نداری قدرتمند... واقعاً‌خورد موجودِ هولناکی بود.
به‌خصوص پیشگویی به جاه‌طلبیِ کاسی که‌گفتی در عین حال به همان اندازه‌منارهٔ ساکت و نامحسوس از آب درآمده بود.
سرانجام سانی با‌قبل حیرتِ تمام به‌حمله او نگاه کرد.
حالتِ چهره‌اش خشک شده بود.
«این... این مالِ...»
حتی به زبان آوردنش هم‌آخه سخت بود؛ به‌خاطرِ سنگینیِ تمامِ‌تمام پیامدهایش، هر کلمه بی‌نهایت وزین بود.
«...برمی‌گرده به جزایرِ زنجیری. وقتی اومدم پیشت، با این قصد که بیارمت تا‌منطقیه با هم به مصافِ کابوسِ دوم بریم. و تو بهم گفتی رؤیایی دیدی‌توئه که ما توی زمستون می‌میریم. تو از همون موقع داشتی برای امروز برنامه می‌ریختی.»