چپتر 291: چشمِ توفان
0جمعیت به درونِ قلعه سرازیر شد؛ چهره‌هایشان از خشم و‌مردم کینه در هم رفته بود. اما همین‌که زاغه‌نشینان از زیرِ‌می‌خواست جمجمه‌های آویزان و تاب‌خورانِ بالای دروازه گذشتند، خشمشان سرد شد.
در تالارهای سنگیِ قلعهٔ روشن که صدا در آن‌ها می‌پیچید، فراموش کردنِ قدرتِ مطلقِ گانلاگ کارِ سختی‌البته بود. تا جایی که به یاد می‌آوردند، او با مشتِ آهنین بر شهرِ تاریک حکومت کرده بود؛ هر‌بی‌جان که را در برابرش سر خم می‌کرد بالا می‌کشید و هر که را سر باز می‌زد، نابود می‌کرد.
در گذشته مردان و زنانِ بی‌شماری سعی کرده بودند سرورِ روشن را به چالش‌تصویرِ بکشند... آدم‌های بزرگ، آدم‌های وحشتناک، و هر کسی بینِ این دو طیف. حالا این‌فضای جمجمه‌های آن‌ها بود که به جمعیت چشم دوخته بود و تاریکی در چشمانشان لانه داشت.
سرانجام، شک و ترس در دلِ ساکنانِ سکونتگاهِ‌سانی بیرونی رخنه کرد. بسیاری از آن‌ها به نفیس‌رساند خیره شدند؛ چهره‌هایشان رنگ باخت و بی‌روح شد.
ستارهٔ دگرگون هیچ واکنشی به این تغییرِ ناگهانی نشان نداد. با نگاهی دوخته‌می‌دیدند به روبه‌رو، آرام و با چهره‌ای بی‌تفاوت به راهش ادامه داد. نقابِ همیشگی‌اش‌هجومِ دوباره سرِ جایش برگشته بود و نمی‌گذاشت کسی از افکارِ واقعی‌اش سر دربیاورد.
سانی در تلاش برای دور ماندن از چشم‌ها، خودش را به جلوی جمعیت رساند‌مهره‌ای تا به نفیس، افی و کاستر نزدیک‌تر باشد. کسی به او توجهی نکرد. در تصویرِ‌هجومِ بزرگ‌تر، مردم او را مهره‌ای ناچیز می‌دیدند؛ البته اگر اصلاً او را به حساب می‌آوردند.
درست همان‌طور که خودش می‌خواست.
از دیدِ او، فضای قلعهٔ روشن کمی عجیب بود، و این به خاطرِ هجومِ زاغه‌نشینان نبود. تالارها و‌کاستر راهروهایش بیش از حد خالی و بی‌جان بود. هیچ‌کس را ندید که مثلِ همیشه با عجله پیِ کارهای روزمره‌اش‌فضای باشد. حتی میزِ مجللِ سرسرای ورودی هم خالی بود و متصدی‌ای که معمولاً پشتش می‌نشست، به دلیلی حضور نداشت.
همه کجان؟
طولی نکشید‌خودش که جوابِ‌رساند سؤالش را گرفت.
با ورود به تالارِ تاج‌وتخت، صدها خفته را دید که کنارِ دیوارها ایستاده و منتظرِ‌بزرگ‌تر ورودشان بودند. انگار تمامِ جمعیتِ قلعهٔ روشن آنجا جمع شده بودند. نگهبانان، شکارچیان، صنعتگران و ندیمه‌های‌خاطرِ ساکت آنجا حضور داشتند. حتی کسانی که برای ماندن در قلعه خراج می‌دادند همگی حاضر بودند.
سانی متوجهِ چند چهرهٔ آشنا شد. استو، مردِ درشت‌هیکلی که مسئولِ بازارِ خاطره‌چشم‌ها بود، با حالتی معذب نزدیکِ اعضای لشکر ایستاده بود. آیکو، صاحبِ قمارخانه، و‌مهره‌ای بسیاری دیگر که از اقامتِ کوتاهش در قلعه به یاد می‌آورد نیز آنجا بودند.
فضا متشنج و سنگین بود. انگار همهٔ این افراد به میلِ خودشان به تالارِ تاج‌وتخت‌اگر نیامده بودند. چهرهٔ بسیاری از آن‌ها آشفته و وحشت‌زده بود. عده‌ای دیگر اما آسوده و‌بیش شاد بودند و با شیفتگیِ تاریکی که در چشمانشان شعله می‌کشید، منتظرِ نمایشی سرگرم‌کننده ایستاده بودند.
اما چیزی که بیش از همه آزارش می‌داد، حضورِ‌توجهی چند موجودِ کابوس بود که میانِ انسان‌ها ایستاده بودند.اگر آن‌ها پژواک‌های ساکنانِ قلعه بودند؛ یکی از دیگری ترسناک‌تر.
...چرا از‌دور دریاهای روحِ‌چشم‌ها صاحبانشون بیرون اومدن؟
آن انتهای تالارِ بزرگ، روی سکویی برآمده که با نورِ ستارگانِ دروغینِ حک‌شده‌چشم‌ها بر دیوارِ طاقچه‌ای تاریک روشن می‌شد، چهار فرماندهِ سرورِ روشن ایستاده بودند. گما‌مهره‌ای رهبرِ شکارچیان، کیدو رئیسِ صنعتگران، و سیشان که مسئولِ ندیمه‌ها بود آنجا حضور داشتند.
...و البته هاروس.
سانی به گوژپشتِ مخوف خیره ماند‌کاستر که با همان چهرهٔ بی‌حوصلهٔ همیشگی‌اش آنجا‌مردم ایستاده بود و به دیوار نگاه می‌کرد.
تقریباً مطمئن بود‌ماندن که امروز دست‌کم‌جلوی یکی از آن‌ها می‌میرد.
هاروس انگار که نگاهش را حس کرده باشد، ناگهان برگشت و نگاهی‌ماندن به سانی انداخت. با این حال، این بار سانی نگاهش را برنگرداند.بزرگ‌تر با چهره‌ای آرام و حسابگر، مستقیم به چشمانِ شیشه‌ایِ گوژپشت خیره شد.
برام سؤاله چطور اون‌همه آدم رو کشت بدون اینکه حتی یه بار‌ناچیز دیده بشه. با این‌همه قربانی، بالاخره یه نفر باید این قصاب رو وسطِ‌خاطرِ کار دیده باشه. آخه چه توانِ سرشتی داره؟ چطور باید باهاش مقابله کنم؟
هاروس چند لحظه به او خیره ماند، بعد سرش را کج کرد‌بزرگ‌تر و با سرگرمیِ عجیبی لبخند زد. یک ثانیه بعد، رو برگرداند و دوباره‌فضای به دیوار نگاه کرد؛ انگار که تمامِ علاقه‌اش را از دست داده باشد.
در همین حین، تسای به وسطِ تالار رفت و افی را زمین‌توجهی انداخت و مجبورش کرد روی زمین زانو بزند. سپس نگاهِ تاریکی به‌درست نفیس انداخت و به دیگر ستوان‌ها روی پله‌های منتهی به تختِ پادشاهی پیوست.
حدودِ دویست حاشیه‌نشین در یک سوی تالارِ تخت ایستاده بودند؛ چهره‌هایشان عبوس بود و پر از دلهره‌ای تاریک. به استثنای کسانی که مستقیم به‌بزرگ‌تر ستارهٔ دگرگون خدمت می‌کردند، بیشترشان لباس‌هایی پاره و کثیف به تن داشتند و تنها شمارِ اندکی زرهی مناسب پوشیده بودند. عده‌ای بی‌سلاح بودند، عده‌ای‌هیچ‌کس خاطره‌ها یا سلاح‌های دست‌سازی از کمربندشان آویزان بود، و بعضی حتی شمشیرهایی داشتند که با عجله از چنگال‌های پیام‌آورِ منارهٔ کشته‌شده ساخته شده بود.
روبه‌روی آن‌ها، مردمِ قلعه پشت به تخت ایستاده بودند. خیلی‌هایشان انگار دلشان نمی‌خواست آنجا باشند، اما در چشمانِ بیشترشان‌همان‌طور تحقیر و خشم موج می‌زد. آن‌ها بیشتر اعضای لشکر بودند که شمارشان به بیش از دویست نفر می‌رسید. هر کدامشان‌کارهای زرهِ خاطره‌ایِ محکمی به تن داشتند و سلاح‌هایی افسون‌شده در دست گرفته بودند. قوی، سیر و در نبرد کارآزموده بودند.
به‌ویژه شکارچی‌ها با وجودِ شمارِ نسبتاً اندکشان، حضوری مهیب داشتند. با‌تصویرِ نفرتی شدید به نفیس نگاه می‌کردند؛ یادِ اینکه او یکی از‌همان‌طور نیروهایشان را در همین تالار کشته بود، هنوز در ذهنشان تازه بود.
ستارهٔ دگرگون در فضای خالیِ میانِ دو گروه، کنارِ افی ایستاده بود و به تختِ سفید‌مردم نگاه می‌کرد. چهرهٔ عاجی‌رنگش سرد و بی‌تفاوت بود و موهای نقره‌ای‌اش در پرتوهای آفتابی که از‌هجومِ پنجره‌های بلند به داخل می‌تابید، برق می‌زد. جرقه‌های نور در عمقِ چشمانِ خاکستری و آرامش می‌رقصید.
او کانونِ توجهِ همه و هدفِ‌واقعی‌اش توفانِ تاریکی از احساسات بود که‌ماندن امروز میانِ دیوارهای باستانیِ قلعه زبانه می‌کشید.
اگر هم این‌کاستر موضوع آزارش می‌داد،توجهی چیزی بروز نمی‌داد.
و سپس،خودش سرانجام، خودِ سرورِ‌افی روشن ظاهر شد.
سانی حتی پیش از دیدنِ گانلاگ فهمید که او واردِ تالارِ بزرگ شده است. این را از تغییرِ ناگهانیِ مردمی که احاطه‌اش کرده بودند،درست فهمید. انگار موجی از فشاری نامرئی به جمعیت برخورد کرده بود و آن‌ها را وادار می‌کرد ناله کنند و خم شوند، طوری که چیزی نمانده‌مجللِ بود روی زمین بیفتند. پاهایشان می‌لرزید، چهره‌هایشان رنگ‌پریده و بی‌جان می‌شد و قطره‌های عرق روی پوستشان می‌نشست؛ ترس و وحشت نیز در چشمانشان دویده بود.
طراحِ اصلیِ این‌برگشته نمایشِ هولناک سرانجام‌واقعی‌اش از راه رسیده بود.