چپتر 85: قدم‌به‌قدم
0سانی که داخل لانهٔ پرندهٔ‌وجودِ دزدِ پست نشسته بود، اخم‌برای کرد و مشت‌هایش را گره کرد.
از وقتی به گورتپهٔ خاکستری آمده بودند، اتفاقی غیرطبیعی برایشان می‌افتاد.فهمیدنِ حالا که هشدارِ کاسی یادش آمده بود، پیدا بود که ذهنشان‌حافظه‌شان تحت‌تأثیر قرار گرفته؛ فراموش‌کار شده بودند و به‌راحتی حواسشان پرت می‌شد.
حتی حالا که از آن خبر داشت، درست فکر‌چیزِ کردن به‌طرزِ عجیبی سخت بود. تمامِ اراده‌اش را می‌طلبید تا‌کرده فقط آگاهی از این ناهنجاری را در یادش نگه دارد.
اتفاقاتِ این چند روزِ گذشته هنوز‌پرید مبهم بود. سانی چیزِ دیگری یادش آمد‌حافظه‌اش و از روی استیصال چشمانش را بست.
واقعاً فقط چند روز در این جزیره سر کرده بودند؟ تعدادِ قطعه‌های سایه‌ای که‌خنثی با خوردنِ میوه‌های درختِ روح به دست آورده بود، چیزِ دیگری می‌گفت. خیلی بعید‌اول نبود از اولین باری که آن‌ها را خورده بودند، یک ماهِ تمام گذشته باشد.
و هر روز که می‌گذشت، ذهنشان کمی بیشتر تحلیل‌راه‌هایی می‌رفت. خیلی زود، دیگر هیچ‌چیز از آن‌ها باقی نمی‌ماند.توانسته فقط پوسته‌هایی خالی که با چهرهٔ آن‌ها قدم می‌زدند.
رنگ از صورتِ سانی پرید.
با احساسِ ترسی فزاینده، فهمید که شکاف‌های بزرگی در‌فزاینده حافظه‌اش هست. یادش نمی‌آمد چطور به گورتپهٔ خاکستری رسیده‌اند و‌می‌رفتند به کجا می‌رفتند. چیزهای دیگر هم نامشخص و تار بود.
«آروم باش.»
با وجودِ اینکه حافظه‌اش تا این حد آسیب دیده بود، هنوز راه‌هایی برای فهمیدنِ‌خنثی ماجرا و شاید خنثی کردنش وجود داشت. هرچه باشد، توانسته بود هشدارِ کاسی را‌اول به یاد بیاورد. این یعنی حافظه‌شان از بین نرفته، بلکه فقط مخدوش شده بود.
«قدمِ اول: مقاومت‌اتفاقاتِ در برابرِ میل‌گذشته به فراموشیِ دوبارهٔ همه‌چیز.»
تسلیم نشدن در برابرِ این کششِ‌پرید مداوم روی ذهنش کارِ آسانی نبود،بزرگی اما دست‌کم فعلاً از پسش برمی‌آمد.
«قدمِ دوم: سعی کن‌باش بفهمی چرا تونستی این‌دیده چیزها رو یادت بیاری.»
وقتی کاسی به او التماس کرد عددِ پنج را به یاد داشته باشد،شاید حتماً از قبل می‌دانست که صفتِ تازه‌ای به دست می‌آورد. در نتیجه، متوجهِ وجودِ‌قدمِ صفتِ مرموزِ پنجم شده بود و همین، این حقیقتِ ترسناک را برایش روشن کرد.
با این حال، چرا‌چند وجودِ صفتِ پنجم را‌مبهم به‌کلی فراموش نکرده بود؟
چه چیزی او را این‌قدر خاص می‌کرد؟ کاسی حتی‌فزاینده گفته بود او تنها کسی است که می‌تواند این‌کجا کار را بکند. چرا او و نه ستارهٔ دگرگون؟
سانی شقیقه‌هایش را‌آروم مالید. سپس، ناگهان‌اینکه چیزی به ذهنش رسید.
«بی‌گمان!»
یکی از افسون‌های کفنِ عروسک‌گردان، مقدارِ کمی مقاومت در برابرِ حملاتِ‌آمد ذهنی به او می‌داد. به همین دلیل در برابرِ فراموشیِ ترسناکی‌سایه‌ای که در گورتپهٔ خاکستری به جانشان افتاده بود، کمی کمتر آسیب‌پذیر بود.
به همین دلیل بود که آخرین نفر راضی شد میوه‌های «معجزه‌آسا» را بخورد. به‌هست همین دلیل اغلب حس می‌کرد یک جای کار می‌لنگد. او همچنین تنها کسی بود‌دیده که توانست هشدارِ کاسی را به یاد بیاورد، حتی اگر زمانِ زیادی طول کشید.
کاسی از کفنِ عروسک‌گردان خبر داشت‌اینکه و به همین دلیل او را‌ماجرا به جای نفیس انتخاب کرده بود.
«دخترِ باهوش.»
پس... وضعیتِ مخدوششان نتیجهٔ حمله‌ای ذهنی‌گذشته بود. اما چه کسی در این‌روی جزیرهٔ متروک می‌توانست به آن‌ها حمله کند؟
جواب کاملاً روشن بود.
«اون درختِ لعنتی!»
سانی که به پایین نگاه‌وجودِ می‌کرد، حس کرد عرقِ سردی‌برای روی کمرش راه افتاده است.
درختِ روح در واقع موجودِ کابوسِ عظیم، باستانی و بی‌نهایت وحشتناکی‌آمد بود. اگر درست حدس زده بود، قدرتش باید کاملاً غیرقابل‌تصور باشد.سایه‌ای حتی می‌ترسید به این فکر کند که رتبه و طبقه‌اش چیست.
«عجبی نیست که تونسته بود کلِ‌پرید اون ناحیه از هزارتوی سرخ رو‌بزرگی از هرچی موجودِ زنده پاک کنه.»
جای تعجب نداشت که توانسته بود در این مکانِ‌راه‌هایی جهنمی زنده بماند و رشد کند. در میانِ تمامِ‌توانسته وحشت‌های این جهنم، شاید این یکی از همه ترسناک‌تر بود.
بالاخره، سانی فهمید چرا هیچ موجودِ کابوسِ‌آسیب دیگری جرئت نمی‌کرد به گورتپهٔ خاکستری نزدیک‌خنثی شود. حتی هیولاها هم از درختِ روح می‌ترسیدند.
...به‌جز چیزهای به همان‌چند اندازه وحشتناکی که زیرِ امواجِ‌چیزِ دریای عمیق و تاریک می‌زیستند.
هیچ راهی نداشتند تا نابودش کنند. درختِ روح بیش از حد بزرگ، کهن و قدرتمند‌نمی‌آمد بود. برای یک لحظه، ایدهٔ به آتش کشیدنش به سرِ سانی زد، اما خیلی زود‌برای بی‌خیالش شد. برای سوزاندنِ آن غول، به فورانِ آتشفشانی یا نوعی مداخلهٔ الهی نیاز داشت.
«پس... باید چی‌کار کنم؟»
پس از مدتی فکر‌باش کردن، سانی تصمیم گرفت عجله‌راه‌هایی نکند و قدم‌به‌قدم پیش برود.
اول از همه،اتفاقاتِ باید وضعیتِ دقیقِ‌گذشته صفت‌هایش را می‌فهمید.
رون‌ها را احضار کرد و‌صورتِ یک بارِ دیگر سعی کرد‌فهمید توصیفِ صفتِ پنهانِ پنجم را بخواند.
نتیجه همان بود. می‌دانست‌باش آنجاست، اما هرچه تلاش‌دیده می‌کرد، یادش نمی‌آمد که چیست.
«معلومه دیگه.»
با اطمینان از اینکه حلِ این معما به‌تنهایی‌مبهم هنوز برایش غیرممکن است، توجهش را به نشانِ ایزدی‌روز معطوف کرد. رون‌های تازه‌ای زیرِ توصیفِ آن پدیدار شد:
[نشانِ ایزدی] توصیفِ صفت: «بویِ ضعیفی از الوهیت می‌دهی، گویی مدت‌ها پیش، برای لحظه‌ای کوتاه لمسش کرده‌ای.»
[نشانِ ایزدی] آمادهٔ تکامل است. تکامل یابد؟
سانی بی‌آنکه‌دارد وقت تلف‌چند کند، گفت: «بله.»
بی‌درنگ، نام و‌می‌زدند توصیفِ صفت تغییر‌پرید کرد. رون‌های تازه می‌گفتند:
صفت: [جرقهٔ ایزدی].
[جرقهٔ ایزدی] توصیفِ صفت: «هر آتشی از جرقه‌ای آغاز می‌شود. جایی در اعماقِ روحت، جرقه‌ای درخشان با نوری ایزدی می‌درخشد.»
هیچ تغییری در درونش حس نکرد. انگار این سؤال که می‌خواهد‌شکاف‌های ادامه دهد یا نه، فقط یک تشریفات بود و صفت همان‌تار موقع که قطرهٔ خونِ ایزدی را مصرف کرده بود، تکامل یافته بود.
«پیوندم با الوهیت بیشتر‌باش شده. عالیه. هرچند مطمئن نیستم‌راه‌هایی چطور ممکنه به درد بخوره...»
آیا آن جرقهٔ ایزدی دلیلِ این بود که حالا می‌توانست سازوکارِ درونیِ خاطره‌ها و‌خنثی چیزهای دیگری مثلِ سایه‌های درونِ دریای روحش را ببیند؟ اگر این‌طور بود، این ویژگی میانِ‌مقاومت تمامِ بیدارشدگانی که پیوندِ ایزدیِ بالایی داشتند مشترک بود، یا فقط به او اختصاص داشت؟
سانی به دلیلی حس می‌کرد که گزینهٔ دوم درست است. او قطرهٔ خونِ ایزدی را از‌واقعاً موجودی به نامِ بافنده گرفته بود و بعد توانسته بود رشته‌هایی را ببیند که در تاروپودِ‌نبود خاطره‌ها بافته شده بودند و به آن‌ها ویژگی‌های منحصربه‌فردشان را می‌دادند. دیدنِ این ارتباط کارِ سختی نبود.
اگر این موضوع حقیقت داشت، به این معنا بود که‌فهمید انواعِ مختلفی از الوهیت وجود دارد؟ و او مقدارِ کمی‌چیزهای از یک نوع الوهیتِ بسیار خاص را به ارث برده است؟
اصلاً بافنده یک ایزد بود؟ نامِ هر ایزدی که تا به‌فهمیدنِ حال درباره‌اش شنیده بود، ساختارِ مشابهی داشت. ایزدِ سایه بود، ایزدبانوی‌حافظه‌شان جنگ... خب، فقط همین‌ها. نامِ هیچ ایزدِ دیگری را نشنیده بود.
با این‌تار حال، نامِ‌باش بافنده متفاوت بود.
شاید بافنده اصلاً ایزد نبود...
شاید او، یا‌می‌زدند آن موجود، در واقع‌احساسِ یکی از ناشناخته‌ها بود.
سانی سرش را تکان داد؛ حس کرد چیزی نمانده بود حواسش‌فهمیدنِ پرت شود و چنگش را از روی حافظه‌اش رها کند. حالا‌حافظه‌شان نمی‌توانست به خودش اجازه دهد که از موضوعِ اصلی دور شود...
تمرکز کرد و‌آروم به صفتِ تازه‌اش،اینکه [بافتِ خون]، نگاهی انداخت.
[بافتِ خون] توصیفِ صفت: «بخشی از تبارِ ممنوعهٔ بافنده را به ارث برده‌ای. خونت دگرگون شده و با سرسختیِ عجیبی آمیخته است.»
پس... در آینده احتمالِ اینکه‌وجودِ از خونریزی بمیرد کمتر می‌شد؟برای این پیشرفتِ بسیار خوبی بود.
با این حال،آروم کمکی به وضعیتِ‌اینکه کنونیِ سانی نمی‌کرد.
وقتِ قدمِ بعدی بود...
اوایلِ صبح بود که سانی از‌اینکه درختِ روح پایین آمد. با این‌ماجرا حال، هیچ میوه‌ای با خودش نیاورده بود.
به سمتِ کاسی که خوابیده بود رفت، شانه‌هایش را گرفت و به‌آرامی تکانش داد‌خنثی تا بیدار شود. کنایهٔ این وضعیت که آینه‌وار شبیهِ زمانی بود که کاسی به‌اول سانی گفته بود عددِ پنج را به یاد داشته باشد، از چشمش دور نماند.
دخترِ نابینا آرام به خودش‌روزِ آمد و با چهره‌ای خواب‌آلود‌دیگری و گیج به سمتِ او چرخید.
«سانی؟ چرا‌قدم این‌قدر زود‌رنگ بیدار شدی؟»
سانی مکث کرد، سپس با لبخندی دوستانه‌آسیب جواب داد و تمامِ تلاشش را کرد تا‌کردنش طوری رفتار کند که انگار همه‌چیز روبه‌راه است.
«راستش، دیشب اصلاً نخوابیدم.»
کاسی اخم کرد. خوشبختانه نمی‌توانست‌روزِ وضعیتِ اسف‌بارِ او یا خونِ‌دیگری خشک‌شدهٔ روی صورتش را ببیند.
«واقعاً؟ چرا؟»
سانی شانه‌ای بالا انداخت.
«تصمیم گرفتم از درختِ روح برم بالا و دنبالِ‌راه‌هایی یکم میوه بگردم. اما این زیاد مهم نیست. راستی... توانِ‌یاد سرشتِ تو اجازه می‌ده صفت‌های بقیه رو ببینی، مگه نه؟»
کاسی که‌دارد هنوز گیج بود،روزِ سر تکان داد.
«آره. خودت که می‌دونی. چطور؟»
سانی کمی دست‌دست‌آروم کرد، سپس با‌اینکه لحنی بی‌خیال گفت:
«می‌شه یه‌تار نگاهی به‌باش مالِ من بندازی؟»
قبلی
بعدی