چپتر 395: شیرِ غران، اژدهای پنهان
0لئو کلیپ را برای چند تن از دوستانش فرستاد و‌جنگجویی در خلأ تاریک منتظر ماند؛ با بینندگان گپ می‌زد و‌سرسخت‌ترین به عملکردِ افتضاحش در دوئل با آن تازه‌واردِ اهریمنی می‌خندید.
اون ولگرد...آتش یه چیزی‌کند تو وجودش هست...
درست همان‌طور که انتظار داشت،نامدار دوستانش تقریباً بلافاصله پس از دریافتِ‌مهار پیام در رؤیاشهر به او پیوستند.
بله، شکستش تا حدی‌سرسخت‌ترین خجالت‌آور بود... اما در‌شناخته هر فاجعه‌ای فرصتی نهفته بود!
این قرار بود‌قدرتمندی یک پخشِ زندهٔ‌آتش بسیار ویژه باشد.
یک قسمتِ‌آتش مشترکِ... کمیاب‌کند و پرهیاهو!
در پاسخ به دعوت‌ها، دو پیکر در خلأ سیاه‌می‌داد به او پیوستند. بینندگان لحظه‌ای ساکت شدند و بعد آن‌قدر‌نامِ واکنش فرستادند که رابطِ پخش نزدیک بود از کار بیفتد.
خب، انتظارش هم می‌رفت. هر دو مهمانی که‌شناخته لئو دعوت کرده بود، دوئل‌کنندگانی بسیار برجسته بودند؛تمسخرآمیز دست‌کم به‌اندازهٔ خودش محبوبیت داشتند، یا شاید هم بیشتر.
یکی از آن‌ها زرهِ صفحه‌ایِ سنگینی به تن داشت. قلعه‌ای روی سینهٔ زره حک شده‌نامِ بود و چهار اژدها روی شانه‌بندها و ساعدبندهایش به چشم می‌خورد. او دائوئیست سایفر بود؛ندیدمتون شمشیرزنی نامدار که سرشتِ قدرتمندی داشت و به او اجازه می‌داد آتش را مهار کند.
دیگری جنگجویی کم‌حرف در ردای ابریشمیِ خاکستری بود.ردای نامِ مستعارش در رؤیاشهر «ابله» بود و به‌عنوان یکی‌دوئل‌کنندگانِ از عجیب‌ترین و سرسخت‌ترین دوئل‌کنندگانِ لیگِ حرفه‌ای شناخته می‌شد.
لئو پوزخند زد.
«سلام سایفر.به‌عنوان سلام ابله.سرسخت‌ترین خیلی وقته ندیدمتون!»
سایفر پوزخندی تمسخرآمیز‌قدرتمندی زد و بعد‌آتش به او اشاره کرد:
«لئو، دوستِ من. آخه اون دیگه‌جنگجویی چی بود؟ به دستِ یه تازه‌کار‌مستعارش کشته شدی... اونم با یه ضربه!»
ابله فقط‌دائوئیست سر تکان داد‌نامدار و ساکت ماند.
لئو از روی‌عجیب‌ترین خجالت سرفه‌ای کرد و‌حرفه‌ای به پایین خیره شد.
«آره، خب... این‌طور نیست که شما دو تا تا حالا‌جنگجویی طعمِ شکست رو نچشیده باشین، مگه نه؟ اگه درست یادم‌سرسخت‌ترین باشه، ملکهٔ زنبور همین هفتهٔ پیش جفتتون رو لت‌وپاره کرد...»
سایفر نیشخند زد.
«من حاضرم هر روز به‌نامدار دستِ ملکهٔ نجیبمون کشته بشم.آتش اما یه تازه‌کار؟ بی‌خیال بابا...»
لئو شانه بالا‌عجیب‌ترین انداخت و بعد‌لیگِ به شمشیرش اشاره کرد.
«باشه، باشه. اما دلیلی داره‌می‌داد که شما دو تا این‌قدر زود‌کم‌حرف اومدین، مگه نه؟ شما هم دیدینش؟»
آن دو دوئل‌کننده نگاهی‌کند به هم انداختند و‌ردای بعد آرام سر تکان دادند.
لئو رو به‌سایفر دوربین کرد و‌سرشتِ لبخندِ درخشانی زد.
«چی؟ هیچ‌کدوم از شما نوابغِ نبرد متوجهش نشدین؟ خب،می‌شد خب، خب. این از اون لحظاتِ نادره که می‌تونم‌کرد بینندگانِ عزیزم و اون توصیه‌های کارشناسیِ غیرقابل‌تحملشون رو مسخره کنم!»
به دوستانش‌سرشتِ اشاره کرد‌اجازه و ادامه داد:
«برای اون کهنه‌کارهای گروهِ ضربت که هنوز روزهای اولِ پخشِ زندهٔ من رو یادشونه... همون‌طور که شاید بدونین، این دو‌شناخته آقای محترم در واقع فقط همکارهای من نیستن، بلکه شاگردِ همون پیرمردِ بدعنقی هستن که به من شمشیرزنی یاد داد.فقط اساساً، ما سه تا دوستِ دورانِ کودکی هستیم و همون سبکِ نبردِ مبتکرانه رو تمرین می‌کنیم. سبکِ ضربهٔ شیرِ غران.»
مکثی کرد و‌سایفر بعد با حالتی‌سرشتِ مرموز آه کشید:
«و با اینکه کمی به غرورم برمی‌خوره که از یه تازه‌کارِ ناشناس‌خیلی شکست خوردم، دلیلِ اصلیِ اینکه این‌قدر از دوئلمون شوکه شدم... اینه که...کشته باورتون نمیشه... آها راستی، قبل از اینکه بریم سراغش، باید به اسپانسرِ امروزِ...»
سایفر چشمانش را‌قدرتمندی چرخاند و حرفش‌آتش را قطع کرد:
«تمومش کن لئو! چیزی که می‌خواست بگه اینه که اون مردِ نقاب‌دار از سبکِ ضربهٔ شیرِ غران استفاده کرد تا این‌می‌شد احمق رو شکست بده. و با اینکه آدم‌های زیادی — واقعاً خیلی زیاد — هستن که می‌تونن این مزاحمِ پرسروصدا رو‌داد تو یه چشم‌به‌هم‌زدن شکست بدن، این واقعیت که یه نفر با استفاده از سبکِ خودمون این کار رو کرده، خیلی جالبه.»
لئو با خشمی زهرآگین به دوستش‌سرشتِ نگاه کرد، اما بعد قیدِ پیامِ‌کند بازرگانی را زد و سر تکان داد.
«دقیقاً. پس، ما سه تا قراره‌لیگِ بریم و ببینیم اون ولگرد واقعاً‌خیلی کیه و واقعاً چه توانایی‌هایی داره...»
سانی پس از آنکه مردِ جوانِ زره‌لاجوردی را از پای درآورد،نامِ حس کرد اتفاقِ عجیبی در کولوسئوم در جریان است. انگار بیدارشدگانِ‌پوزخند دیگر با کمی سردرگمی... و حتی شوک به او خیره شده بودند.
همین موضوع در موردِ تماشاگرانِ انسانیِ آمفی‌تئاتر‌قدرتمندی هم صدق می‌کرد. بسیاری از آن‌ها جایشان را‌کم‌حرف عوض کرده بودند تا به او نزدیک‌تر شوند.
این آدما چشونه؟عجیب‌ترین نکنه زیاده‌روی کردم و‌حرفه‌ای خیلی سریع حرکت کردم؟
اما نه، هجومش را حساب‌شده انجام داده بود تا بیش از حد قدرتمند‌ابریشمیِ به نظر نرسد. شاید فقط از این نمایش خوششان آمده بود؟ سانی واقعاً‌پوزخند داشت نمایشِ خوبی به آن‌ها ارائه می‌داد. نه اینکه قصدش این کار باشد...
«به‌هرحال... چرا کسی به‌کند مصافم نمیاد؟ وقتمو تلف‌ردای نکنین جماعت! وقتم تنگه!»
در واقع، در آن جمعیتِ کوچکِ بیدارشدگان که منتظرِ نوبتشان برای مبارزه با او بودند،کم‌حرف انگار دیگر کسی تمایلی نداشت پا پیش بگذارد. سانی چند دقیقه‌ای با بی‌حوصلگی به آن‌ها خیره‌سلام ماند و سعی کرد بفهمد چه خبر است. همین چند لحظه پیش خیلی مشتاق بودند، نه؟
بالاخره کسی به سمتش‌سرسخت‌ترین آمد و شمشیرِ ترسناکی‌شناخته را از غلاف بیرون کشید.
مرد زرهِ صفحه‌ای پوشیده بود و حکاکیِ پیچیده‌ای‌کند از یک قلعه و چهار اژدها سطحِ صیقلی‌اش را‌ابله زینت می‌داد. قوی، اصیل و باتجربه به نظر می‌رسید.
«داری. باهام. شوخی. می‌کنی!»
همون سبک... معلوم‌سایفر بود داره از همون‌قدرتمندی سبکِ لعنتی استفاده می‌کنه!
چشمانِ سانی که‌عجیب‌ترین ریز شد، صدای‌لیگِ رؤیاشهر اعلام کرد:
«دائوئیست سایفر‌سرشتِ ولگرد را‌اجازه به مبارزه طلبید!»
پیش از آنکه مردِ زره‌پوش حتی بتواند حمله کند، سانی بی‌تعارف با‌مستعارش انتهای دستهٔ اوداچی به صورتش کوبید، زیرِ پایش را خالی کرد و‌خیلی بعد با بی‌رحمی نوکِ شمشیرِ بزرگ را در شکافِ باریکِ نقابش فرو برد.
خون که از کلاه‌خودِ‌شمشیرزنی فولادی جاری شد، صدای‌اجازه رؤیاشهر بارِ دیگر طنین انداخت:
«ولگرد پیروز شد!»
رنگ از چهرهٔ جمعیت پرید.
«آخه این جماعت چه‌شونه؟!کند یعنی اینجا هیچ‌کس یه‌ردای سبکِ دیگه بلد نیست؟!»
سانی هنوز حتی نتوانسته بود‌نامدار تیغهٔ مارِ سایه را تمیز‌آتش کند که حریفِ تازه‌ای جلو آمد.
این یکی ردایی‌عجیب‌ترین از ابریشمِ خاکستری‌لیگِ به تن داشت.
«ابله ولگرد‌سرشتِ را به‌اجازه مبارزه طلبید!»
مردک شمشیرِ سنگینی در دست‌دیگری داشت... و داشت از همان‌خاکستری هنرِ رزمیِ لعنتی استفاده می‌کرد!
سانی غرشِ آرامی‌سایفر کرد و به‌سرشتِ جلو یورش برد.
ابله چابک‌تر و هوشیارتر از دو حریفِ قبلی از آب درآمد. توانست از حمله‌ندیدمتون جاخالی بدهد... اما افسوس که حمله فقط یک فریب بود. پیش از آنکه بتواند‌فقط تعادلش را به دست بیاورد، اوداچی سینه‌اش را شکافت و از پشتش بیرون زد.
سانی شمشیرِ بزرگ را از‌می‌داد بدنِ دشمن بیرون کشید و‌جنگجویی با کلافگی یک قدم عقب رفت.
مردِ ملبس به ردای ابریشمیِ خاکستری تلوتلو خورد و به لکهٔ سرخی که‌ابله روی لباسش بزرگ می‌شد خیره ماند. نگاهی به سانی انداخت، بی‌صدا شستش را‌ندیدمتون به نشانهٔ تأیید بالا برد و بعد در بارانی از جرقه روی شن‌ها افتاد.
«ولگرد پیروز شد!»
«لعنت بهش! یعنی برای پیدا‌دوئل‌کنندگانِ کردنِ یه حریفِ درست‌وحسابی باید‌پوزخند برم یه میدانِ نبردِ حرفه‌ای؟!»
این‌ها مبارزانِ بدی هم نبودند...می‌داد مخصوصاً سه نفرِ آخر... اما آخه‌کم‌حرف چرا همه‌شان این‌قدر شبیهِ هم بودند؟
سانی نگاهی به اطراف انداخت و دید‌کم‌حرف سکوتِ مرگباری بر کولوسئوم حاکم است. همه‌به‌عنوان با نگاه‌های عجیبی به او خیره شده بودند.
«صبر کن... نگو که...»
پشتِ نقاب اخم‌عجیب‌ترین کرد؛ ظنِ وحشتناکی‌لیگِ به جانش افتاده بود.
«نکنه... نکنه کلِ این میدون مالِ کساییه که یه سبکِ خاص رو تمرین می‌کنن؟خاکستری نکنه تمامِ این مدت داشتم یه قانونِ نانوشته رو می‌شکستم؟ عجب کارِ نامردی می‌شد... نه،وقته وایسا، اینکه با عقل جور درنمیاد. منم که داشتم از همون سبکِ خودشون استفاده می‌کردم...»
ناگهان چهره‌ای آشنا از میانِ جمعیت به‌کم‌حرف سمتش آمد. همان مردِ جوان با زرهِ‌به‌عنوان لاجوردی بود. شیرکش، یا یه همچین چیزی...
«نه... ای خدا،سایفر تو رو خدا نه!قدرتمندی نمی‌خوام دوباره باهاش بجنگم...»
مردِ جوان در چند متریِ سانی‌لیگِ ایستاد، لحظه‌ای مکث کرد و بعد‌خیلی لبخندی زد و با لحنی ملایم پرسید:
«ولگرد، دوستِ من... جسارت‌اجازه نباشه، ولی... آخه تو تو‌دیگری این میدونِ آماتورها چی‌کار می‌کنی؟»
سانی پشتِ نقاب چشم‌کند چرخاند. جواب واقعاً ساده بود:ابریشمیِ آمده بود تا یاد بگیرد.
اما مسلماً نمی‌توانست این را بگوید.سرشتِ از طرفی آن‌قدر کلافه بود که حوصلهٔ‌دیگری سرهم‌کردنِ یک دروغِ خلاقانه را هم نداشت.
به مردِ جوان خیره شد، مارِ روح‌حرفه‌ای را مرخص کرد تا دوباره به شکلِ‌ندیدمتون خالکوبی دربیاید و بعد با لحنی خشک گفت:
«اومدم تا فراموش کنم.»
شیرکش چند بار پلک زد و بعد‌کم‌حرف وزنش را کمی جابه‌جا کرد؛ کاملاً مشخص‌به‌عنوان بود قصد دارد شمشیرش را بیرون بکشد.
«دیگه کافیه!»
سانی با کلافگی پوفی کرد، به رؤیاشهر دستور‌شناخته داد او را از میدان بیرون بیندازد و‌تمسخرآمیز در بارانی از جرقه‌های سفید از کولوسئوم ناپدید شد.
وقتی از کپسولِ شبیه‌سازی بیرون آمد، با حرص‌کند به آن خیره شد، اما ناگهان به خودش‌مستعارش لرزید و با یک دست، دستِ دیگرش را گرفت.
«نه، نه... دلمون نمی‌خواد حادثهٔ یخچال دوباره تکرار بشه، اونم برای این‌مستعارش کپسولِ خوشگل و براق و فوق‌العاده گرون‌قیمت... مگه نه؟ آره! باید... احتمالاً باید‌وقته برم یه هوایی بخورم... دفعهٔ بعد دوباره امتحان می‌کنم، توی یه میدونِ سخت‌تر...»
با این حرف، آخرین‌شمشیرزنی نگاه را به دستگاهِ پیشرفته‌می‌داد انداخت و به راه افتاد.
...اما چیزی که سانی ندید، جمعیتِ‌لیگِ بیدارشدگانِ درونِ کولوسئوم بود که همگی‌خیلی به جای خالیِ او خیره مانده بودند.
لئو استرایکر هم‌قدرتمندی با حالتی متفکرانه به‌مهار آن نقطه نگاه می‌کرد.
چند ثانیه بعد، آرام گفت:
«تا... فراموش کنه؟ هه.»