چپتر 1985: دژِ ویران
0امشب، برادرش تصمیم‌وحشتناک گرفته بود چیزِ‌حضورش تازه‌ای را امتحان کند.
به‌جای اینکه حملاتِ هم‌زمانی از چهار جهتِ اصلی ترتیب‌حمله دهد، انگار داشت نیروهایش را در جنوب جمع می‌کرد،مدتی جایی که دیوارهای قلعهٔ سقوط‌کرده بیشترین آسیب را دیده بود.
بلبل متوجهِ حرکتی میانِ درختانِ باستانی شده بود، اما متأسفانه نمی‌توانست اطلاعاتِ بیشتری دربارهٔ‌چهرهٔ آنچه در جنگلِ تاریک می‌گذشت به آن‌ها بدهد — یکی از ظرف‌های موردرت سرشتی‌متعالیِ داشت که به او اجازه می‌داد خود را از نگاهِ موجوداتِ زنده پنهان کند.
با این حال،وحشتناک می‌شد زمانِ حمله‌حضورش را پیش‌بینی کرد.
مورگان به خطِ متغیری نگاه می‌کرد که آب با ویرانه‌وقتی مماس می‌شد. پس از مدتی، موجِ کم‌عمقی شکل گرفت و‌بدی انگار دریاچه کمی بالا آمد و سنگِ باستانیِ بیشتری را بلعید.
آهی کشید.
«تیفائون واردِ دریاچه شده.»
تیفائون یکی از قدرتمندترین قدیس‌های خاندانِ شب بود... و‌ردیابی همچنین پدرِ آتر. اما حالا، یکی از قدرتمندترین ظرف‌های‌می‌آمد در اختیارِ موردرت بود و نفرینی واقعی برای مدافعانِ حصار.
پیکرِ متعالی‌اش چنان عظیم و وحشتناک بود که تنها با دقت به‌مقدارِ دریاچه می‌شد حضورش را در میدانِ نبرد ردیابی کرد. وقتی تغییرشکل می‌داد،چهرهٔ مقدارِ آبِ جابه‌جاشده چنان زیاد بود که سطحِ دریاچه به‌وضوح بالا می‌آمد.
شگونِ بدی بود.
آتر که کنارش ایستاده بود، به پایین نگاه کرد و چهرهٔ جذابش درهم‌رفته و‌چهرهٔ غرق در افکار شد. نیو و موجِ خون کمی جابه‌جا شدند — همان هیولا بود‌شاهزادهٔ که در نبردِ قبلی مقابلِ ظرف‌های متعالیِ شاهزادهٔ هیچ، آن‌ها را به‌شدت زخمی کرده بود.
لحظه‌ای بعد، موجِ دیگری‌تنها آمد و آب از‌نبرد آن هم بالاتر رفت.
مورگان لبخند زد.
«هشت‌پای بزرگ‌موجوداتِ هم داره‌پنهان میاد. چه عالی.»
قدیس کنوسوس یکی دیگر از وزنه‌های سنگین میانِ قهرمانانِ متعالی بود که برادرش تسخیرشان کرده بود. تا همین چند‌نیو وقتِ پیش، او یکی از ستون‌های خاندانِ بزرگ و از بزرگانِ آن به شمار می‌رفت — و پیش از آن،لبخند همتای شبگرد و رئیسِ یکی از خاندان‌های دریای توفان بود که برای تشکیلِ خاندانِ شب با هم متحد شده بودند.
خودِ شبگرد مدت‌ها پیش از دنیا رفته‌میدانِ بود، اما کنوسوس از دهه‌ها آزمون و مصیبتِ‌زیاد طلسمِ کابوس جانِ سالم به در برده بود.
با این حال، از‌تنها دستِ موردرتِ هیچ‌کجا جانِ‌نبرد سالم به در نبرد.
حالا، بدنش یکی از جدی‌ترین تهدیدها برای مورگان و قدیس‌هایش بود. تغییرشکلِ‌مورگان او کراکنی غول‌پیکر بود و این دو موجودِ نفرت‌انگیز در کنارِ تیفائون،کمی پتکی بودند که برادرش در هر نبرد بر سرِ مدافعانِ قلعهٔ ویران می‌کوبید.
بقیهٔ ظرف‌هایش همگی پیکرهای متعالیِ قدرتمندی‌سطحِ داشتند، اما هیچ‌کدام با اندازه و وحشتِ‌پایین خالصِ این دو غولِ عظیم‌الجثه قابل‌قیاس نبودند.
مورگان نفسِ عمیقی کشید‌تنها و چند لحظه به‌نبرد صدای شب گوش داد.
دنیا در صلح بود. دریاچه آرام و بی‌صدا بود و‌وقتی پردهٔ زیبایی از ستارگان روی سطحش بازتاب می‌یافت. آب هنگامِ‌بدی شستنِ ساحل زمزمه می‌کرد و بادِ ملایمی در تاریکیِ مهتاب می‌خواند.
اینجا خانه‌اش، حقِ‌زنده موروثی‌اش و بارِ‌حال روی دوشش بود.
آن آرامش‌مقدارِ قرار نبود‌جابه‌جاشده زیاد دوام بیاورد.
او به آن‌سوی دریاچه‌تنها نگاه کرد و ساحلِ‌نبرد دوردست را از نظر گذراند.
«آماده بشین. داره شروع می‌شه.»
تنها چند لحظه پس از‌این حرفش، دریاچه ناگهان بی‌قرار شد و‌کرد موج‌های بلندتری به آوار کوبیده شدند.
«آیتر، آتنا.»
آن دو پیشگامشان بودند. آیتر بی‌صدا از روی‌نبرد دیوار پرید و به سمتِ دریاچه دوید، اما پروردهٔ‌به‌وضوح گرگ‌ها لحظه‌ای درنگ کرد و به مورگان چشم دوخت.
کمی روی اعصاب بود که گردن بکشد‌میدانِ تا به چشمانِ آن زنِ زیبارو و‌جابه‌جاشده بلندقامت نگاه کند، اما مورگان تن داد.
«بله؟»
قدیس آتنا لبخند زد.
«والاحضرت، شاهدخت مورگانِ‌وحشتناک عالی‌مقام... چند بار بهت‌میدانِ گفتم صدام کنی افی؟»
ابروی مورگان کمی پرید.
لحظه‌ای ساکت ماند،زنده بعد با لبخندی‌حال زورکی جواب داد:
«تقریباً به همون اندازه‌ای‌جابه‌جاشده که بهم گفتی یه‌می‌آمد کم گوشت به تنم بگیرم؟»
زیردستِ سرکشش‌عظیم حینِ پایین‌تنها پریدن خندید.
«خب، باید بگیری! حتی‌تنها پسرِ منم تو غذا خوردن‌ردیابی کمتر از تو ادا درمیاره!»
چند لحظه بعد، روی آوارِ‌این پایین فرود آمد و با‌پیش‌بینی قدم‌هایی آرام به دنبالِ آیتر رفت.
مورگان خودش را‌آبِ کنترل کرد تا چشم‌هایش‌به‌وضوح را در کاسه نچرخاند.
چه چرت‌وپرتایی. من بدغذا نیستم.
...فقط استانداردهایی داشت.
همان‌طور که نگاه می‌کرد، آیتر به دریاچه رسید. برخلافِ دو هم‌خاندانش،کرد قدیسِ جوان سرشتی گره‌خورده با اعماق نداشت؛ در عوض، تبارش خود را‌دریاچه در پیوندی شگفت‌انگیز با آسمانِ شب و نورِ ستارگان نشان داده بود.
با این حال،آبِ وقتی در محاصرهٔ آب‌به‌وضوح قرار می‌گرفت، بی‌دفاع نبود.
آیتر به جای شیرجه زدن در‌حضورش دریاچه، خیلی راحت روی سطحِ آن‌مقدارِ قدم گذاشت و به مسیرش ادامه داد.
پشتِ سرش در ساحل، آتنا توانِ عروج‌یافته‌اش را فعال کرد. لحظه‌ای‌تغییرشکل بعد، مورگان حس کرد موجی از قدرتِ نیروبخش در بدنش رخنه می‌کند.پایین گونه‌های رنگ‌پریده‌اش کمی گل انداخت و نفسِ داغی از دهانش بیرون زد.
حس می‌کرد قدرتمند،زنده خستگی‌ناپذیر و سرشار‌حال از توانی مهارنشدنی است.
مورگان هر بار که این حسِ نشاط‌آور را تجربه می‌کرد،بدی بهتر می‌فهمید چرا پروردهٔ گرگ‌ها تا این حد میانِ سربازانِ‌خون حکومت و مردمِ غیرنظامی محبوب است... البته در کنارِ دلایلِ دیگر.
بقیهٔ قدیس‌هایش هم تأثیرِ قدرتِ آتنا را حس‌نبرد می‌کردند. با وجودِ خستگی و فرسودگیِ هفته‌های گذشته،سطحِ ناگهان انگار برای ورود به نبرد بی‌تاب بودند.
موجِ خون نگاهی طولانی به‌دقت مورگان انداخت و پرسید، و صدای‌تغییرشکل بمش لرزه بر تنِ مورگان انداخت:
«ما چی؟»
مورگان آرام سر تکان داد.
«عقب بمونین.عظیم امروز روی خشکی‌دقت باهاشون روبه‌رو می‌شیم.»
قدیسِ موسفید‌عظیم اخم کرد، اما‌دقت فرمانش را پذیرفت.
دور نگه داشتنِ او و نیو از‌می‌شد آب یک نقطه ضعف به حساب می‌آمد، چرا‌نگاه که نمی‌توانستند از تمامِ توانِ سرشتشان استفاده کنند.
اما مورگان حسِ بدی به حملهٔ‌سطحِ امروز داشت. وقتش رسیده بود که‌ایستاده برادرش تاکتیکِ شیطانیِ تازه‌ای رو کند...
و مهم‌تر از‌وحشتناک آن، خودش هم نقشه‌های‌میدانِ شیطانیِ خودش را داشت.
برای به ثمر نشستنِ‌تنها آن‌ها، باید دشمن را‌نبرد از دریاچه دور می‌کرد.
دروگرِ روح فقط به گلیوِ شبح‌وارش تکیه داده‌زمانِ بود و با لبخندی بی‌خیال به آبِ خروشان‌ویرانه نگاه می‌کرد. چشمانِ آبیِ یخی‌اش سرد و بی‌رحم بود.
«موندن روی خشکی‌آبِ به من که می‌سازه.به‌وضوح راستش تنوعِ خیلی خوبیه.»
پشتِ سرش، بلبل بی‌صدا کمانش را‌حضورش احضار کرد و به هوا برخاست؛مقدارِ با دقت به دریاچه خیره شده بود.
چشمانِ سبز و مسحورکننده‌اش‌تنها در تاریکی می‌درخشید و نورِ‌ردیابی رنگ‌پریدهٔ مهتاب را بازتاب می‌داد.
لحظه‌ای بعد،موجوداتِ چهره‌اش در‌پنهان هم رفت.
مورگان آهی کشید؛ می‌دانست‌جابه‌جاشده از چیزی که قرار‌می‌آمد است بشنود خوشش نخواهد آمد.
«چیه؟»
قدیس کای آهی کشید.
«...دارن جسدها رو کفِ‌پنهان دریاچه می‌کشن و پشتِ‌زمانِ سرشون ردِّ خون جا می‌ذارن.»
لحظه‌ای تردید کرد‌آبِ و بعد با‌سطحِ کمی سرخوردگی اضافه کرد:
«فکر کنم امروز‌وحشتناک بیشتر از چیزی که‌میدانِ انتظار داشتیم مهمون داریم.»