چپتر 2008: جانورِ هولناک

تعارفات به پایان‌نبردی​ رسید و نبردِ‌زنجیرهٔ​ قدیس‌ها آغاز شد.

گویی برای اعلامِ آغازش، زمین به‌شدت لرزید و‌شکافتند​ غرشِ رعدآسای انفجاری دوردست در سراسرِ میدانِ نبرد پیچید؛‌چنین​ صدایی که از جایی دور در سمتِ راست می‌آمد.

نفیس حتماً با‌درآویختند​ سهمِ خودش از دشمنانِ‌امروز​ متعالی درگیر شده بود.

سانی لحظه‌ای به این فکر کرد که‌هولناک​ ارتشِ سرود چند قدیس به مصافِ او‌فانی​ فرستاده است. بیشتر از خودش؟ یا کمتر؟

در هر‌دیده​ صورت، چندان‌درگیری‌های​ مهم نبود...

سرود هر چند‌ارتش​ نفرشان را هم‌تاروپودِ​ که می‌فرستاد، کافی نبود.

قدیس‌های دو ارتش در سراسرِ میدانِ نبردِ پهناور به هم درآویختند و تاروپودِ جهان را از هم‌باورنکردنی​ شکافتند. امروز روزِ اولین‌های بسیاری بود؛ مثلاً نبردِ قبلی نخستین باری بود که چنین شمارِ باورنکردنی و‌آن‌ها​ عظیمی از جنگجویانِ بیدارشده پا به میدانِ نبرد می‌گذاشتند و همگی غرق در سرودِ مرگبارِ جنگ بودند.

و حالا، نزدیک به ۷۰ قدیس — یعنی بیشترِ قدیس‌های موجود در جهان — به‌کاری​ جای آن‌ها با یکدیگر می‌جنگیدند... این با اختلاف هولناک‌ترین درگیری‌ای بود که انسان‌ها تا به حال‌مشکلاتِ​ به چشم دیده بودند؛ نبردی که درگیری‌های خونینِ زنجیرهٔ کابوس‌ها در برابرش هیچ به نظر می‌رسید.

دورتر، سربازانِ دو ارتشِ در حالِ‌زنجیرهٔ​ عقب‌نشینی سرِ جایشان خشکشان زد و با‌سربازانِ​ وحشت به این فاجعهٔ هولناک خیره ماندند.

ایزدان داشتند می‌جنگیدند.‌ارتش​ از دستِ انسان‌های‌تاروپودِ​ فانی چه کاری برمی‌آمد؟

البته در آن لحظه، سانی چندان اهمیتی به‌روزِ​ گرفتاریِ آن‌ها نمی‌داد. خودش به عنوانِ یکی از آن‌باورنکردنی​ نیمه‌خدایانِ درگیرِ جنگ، مشکلاتی داشت که باید حلشان می‌کرد...

و چه‌سرِ​ مشکلاتِ اهریمنی‌ای‌خشکشان​ هم بودند.

«این قراره... بدجور جالب بشه...»

رویارویی با هفت قدیسِ‌پهناور​ قدرتمند چیزی نبود که‌شکافتند​ حتی او بتواند دست‌کم بگیرد.

به‌خصوص اگر‌پهناور​ سه نفرشان از‌جهان​ تباری ایزدی بودند.

تبارِ ایزدبانوی جانوران...

قدرتی ناشناخته فضا را درهم‌شکسته و سانی و سایه‌هایش را از‌می‌رسید​ هم جدا کرده بود. البته بی‌درنگ سعی کرد با دستور به‌خیره​ دیو برای بازگشت از طریقِ گامِ سایه، اوضاع را درست کند.

متأسفانه فایده‌ای نداشت.

فضا مدام دستکاری می‌شد و هر بار که‌روزِ​ سایهٔ فولادی سعی می‌کرد فرار کند، فضا روی خودش‌باورنکردنی​ تا می‌خورد و او را درست به همان‌جا برمی‌گرداند.

سانی مطمئن نبود که درهم‌شکستنِ فضا کارِ سرشتِ یکی از دشمنان است یا خاطره‌ای‌فانی​ قدرتمند در دستِ یکی از دخترانِ ملکه، اما این کار — دست‌کم فعلاً —‌باید​ در جلوگیری از حرکتِ آزادانهٔ او و سایه‌اش برای پشتیبانی از یکدیگر کاملاً مؤثر بود.

سایه‌هایش باید خودشان‌نبردی​ از پسِ خودشان برمی‌آمدند‌کابوس‌ها​ و سانی هم همین‌طور.

زیاد نگرانِ‌قدیس‌های​ قدیس و‌پهناور​ مار نبود.

اما دیو...

انگار سرود پس از اینکه دو بازتابِ موردرت را به آن ترولِ‌دستِ​ فولادیِ سیری‌ناپذیر باخته بود، درسش را گرفته بود. امروز با آمادگیِ کامل آمده‌درگیرِ​ بودند تا با اهریمنِ مطلقی که در خدمتِ سرورِ سایه‌ها بود مقابله کنند.

سانی نمی‌دانست ارتشِ سرود عموزاده‌های بزرگ‌تر و ترسناک‌ترِ کرم‌های‌هیچ​ زنجیری را از کجا پیدا کرده است، اما آن سه‌وحشت​ موجودِ هولناک دشمنانی بسیار مخرب برای دیو به حساب می‌آمدند.

هر چه باشد، آن‌ها از فلز‌تاروپودِ​ تغذیه می‌کردند و تمامِ بدنِ دیو‌بسیاری​ از فولادِ متبرک ساخته شده بود.

«خوب نیست...»

با این حال، سانی چندان نگرانِ دیو هم نبود؛‌ماندند​ اگر سرود فکر می‌کرد ترسناک‌ترین ویژگیِ آن دیوچهٔ کوچک‌لحظه​ زرهِ فولادیِ نفوذناپذیرش است، خیلی زود به اشتباهشان پی می‌بردند.

در واقع،‌دیده​ سانی بیشتر‌درگیری‌های​ نگرانِ خودش بود.

مبارزه با هفت قدیس بهتر از‌تاروپودِ​ مبارزه با سیزده نفر بود... اما‌بسیاری​ همچنان یک چالش به حساب می‌آمد.

اگر تک‌به‌تک در نظر گرفته می‌شدند، هیچ‌کدام از این جنگجویانِ والامقام‌مثلاً​ تهدیدِ واقعی برای سانی نبودند — و حتی اگر قدرتِ جمعی‌شان روی‌غرق​ هم گذاشته می‌شد، باز هم نیازی نبود در برابرش به خود بلرزد.

با این حال، خطر و وحشتِ مبارزه با انسان‌ها در همین بود... وقتی چند نفر از آن‌ها گرد هم‌اهمیتی​ می‌آمدند، اغلب کلِ آن‌ها از اجزایشان بزرگ‌تر می‌شد. سانی این را از همان زمانِ حضور در ساحلِ فراموش‌شده می‌دانست؛ جایی‌قدیسِ​ که مقابله با لاشخورهای زره‌پوش پس از پیوستنِ نفیس به او بسیار عملی‌تر از چیزی شده بود که باید می‌بود.

حتی روی هم رفته، قدرتِ دو خفته با قدرتِ جانوری از رتبهٔ بیدارشده‌سربازانِ​ قابل‌قیاس نبود. با این حال، وقتی نفیس طعمه می‌شد و سانی از میانِ سایه‌ها‌انسان‌های​ حمله می‌کرد، توانسته بودند شمارِ بی‌نهایتی از آن جانورانِ ترسناک را از پای درآورند.

آن صرفاً ابتدایی‌ترین نمونه از این بود که‌شکافتند​ چگونه همکاری با انسانی دیگر می‌توانست کشندگیِ فرد‌باری​ را بسیار فراتر از قدرتِ خودش افزایش دهد.

و در وضعیتِ کنونی... این سانی بود که نقشِ جانوری ترسناک‌مثلاً​ را بازی می‌کرد. در این میان، قدیس‌های سرود شکارچیانِ ضعیف‌تری بودند‌همگی​ که برای از پای درآوردنِ او با هم متحد شده بودند.

«خطرناکه.»

دشمنانش نیز از کهنه‌کارترین جنگجویانِ بشریت بودند. می‌دانستند‌برابرش​ چطور بی‌نقص با یکدیگر همکاری کنند و هیچ اشتباهی‌جایشان​ مرتکب نمی‌شدند که او بتواند از آن بهره ببرد.

برای مثال، فضای کافی وجود نداشت تا بیش از سه نفر از آن‌ها هم‌زمان به‌نخستین​ او حمله کنند. پس به‌جای اینکه همه با هم به جلو یورش ببرند و دست‌وپاگیرِ‌حالا​ یکدیگر شوند، چهار قدیس عقب کشیدند و سه نفر با سرعتی خیره‌کننده به‌سوی او پیشروی کردند.

آن سه مهاجم شغالِ‌تاروپودِ​ ابسیدین، سگ‌سانِ سه‌سر — سرس‌اولین‌های​ — و زوزهٔ تنها بودند.

اما این بدان معنا‌خشکشان​ نبود که آن چهار‌خیره​ نفرِ دیگر هیچ کاری نمی‌کردند.

در واقع، آن‌ها شاید‌درگیری‌های​ خطرِ بیشتری نسبت به‌برابرش​ پیشگامانِ نبردِ تن‌به‌تن داشتند.

از همین حالا می‌توانست ردیابِ خاموش را‌جهان​ ببیند که تیری در چلهٔ کمانش می‌گذاشت،‌قبلی​ در حالی که جانورسالار فلاخنی عجیب را می‌چرخاند.

دو قدیسِ باقی‌مانده به آسمان رفتند —‌امروز​ یکی از آن‌ها سیورد، هارپی بود و دومی‌چنین​ گارگویلی با کالبدِ سنگیِ قدرتمند و بال‌های پهن.

قدیسِ اندوه.‌سرِ​ پدرِ تامار‌خشکشان​ هم اینجا بود.

سانی خیلی زود‌نبردی​ باید با رگباری از‌کابوس‌ها​ حملاتِ دوربرد مقابله می‌کرد.

اما اول...

باید از یورشِ ویرانگرِ‌تاروپودِ​ سه غولِ نبردِ تن‌به‌تن‌روزِ​ جانِ سالم به در می‌برد.

مقابله با سرس و زوزهٔ تنها به‌خودی‌خود به‌اندازهٔ کافی‌ماندند​ سخت بود. اما این غولِ ابسیدین بود که به‌خاطرِ‌لحظه​ جثهٔ بی‌نهایت عظیمش بیشترین فشار را به سانی می‌آورد.

شغال مانندِ تایتانی تاریک بر فرازِ میدانِ نبرد قد برافراشته بود و سلاحِ‌سربازانِ​ دسته‌بلندِ عظیمی با تیغهٔ هلالیِ طلایی در دست داشت. آن سلاح... آن‌قدر بزرگ و‌انسان‌های​ تیز به نظر می‌رسید که می‌توانست دژِ کوچکی را از وسط دو نیم کند.

با دیدنِ غولِ بلندقامتی که با عطشِ‌جهان​ قتل در چشمانِ حیوانی‌اش به‌سویش یورش می‌آورد،‌قبلی​ سانی حس کرد مثلِ یک مورچه است.

ناگهان... کلافه شد.

این صحنه او‌جایشان​ را یادِ اولین‌فاجعهٔ​ رویارویی‌اش با جالوت انداخت.

یادهای خوشی نبودند.

و با اینکه‌ارتش​ شغالِ ابسیدین در آن‌جهان​ مورد واقعاً بی‌تقصیر بود...

اما قرار بود تاوانِ این را‌شکافتند​ بدهد که چیزی به این ناخوشایندی‌قبلی​ را به یادِ سانی آورده بود.

«ببینیم کدوممون مورچه‌ست...»

با نزدیک شدنِ غولِ‌درگیری‌های​ حیوانی، موجی از سایه‌ها ناگهان‌هیچ​ سانی را در بر گرفت.

و سپس، پیکری عظیم که از‌تاروپودِ​ تاریکیِ خالص شکل گرفته بود، برخاست‌بسیاری​ تا رودررو به مصافِ غول برود.