چپتر 2017: یک خنجر از پشتِ حسابی
0سانی می‌دانست تنها چیزی‌دشمنانش که بین او و‌دارد پیروزی ایستاده، جانورسالار است.
او به‌تنهایی مسببِ بیشترِ مصیبت‌هایش در این نبردِ شوم بود. افسونگر نه به درندگیِ زوزهٔ تنها بود‌دسترسش و نه به خطرناکیِ ردیابِ خاموش — در واقع، نسبت به آن‌ها، چندان جنگجو به حساب نمی‌آمد.مسیرِ البته هنوز یک قدیس بود و در نتیجه مبارزی مرگبار. اما در نبرد، از بقیه‌شان ضعیف‌تر بود.
با این‌برابرِ حال، قدرتش از‌حملاتِ همه وحشتناک‌تر بود.
حتی سانی هم با وجودِ استقامتِ ذهنیِ فوق‌العاده‌اش، فرسنگ‌ها با خودِ همیشگی‌اش‌جدا فاصله داشت. کندتر و ضعیف‌تر شده بود و به‌سختی می‌توانست در برابرِ‌کنند یورشِ بی‌امانِ حملاتِ آن هفت... که نه، حالا پنج قدیس مقاومت کند.
در سراسرِ میدانِ نبرد، نیروهای ویرانگری رها می‌شدند و‌هرگز خونِ متعالی می‌ریخت. بیشترِ این جنگجویان — قدرت و‌دور مایهٔ افتخارِ بشریت — وضعشان از سانی هم بدتر بود.
اما وضعِ‌دشمنانش خودش هم‌چقدر چندان تعریفی نداشت.
با وجودِ آرامش و عزمِ سردش،هفت سانی هم داشت اثراتِ حضورِ طولانی‌مدت‌میدانِ در این نبردِ هولناک را حس می‌کرد.
پس باید هرچه‌دور زودتر جانورسالار را‌چهار از سرِ راه برمی‌داشت.
مشکل اینجا بود‌اینجا که دشمنانش هم می‌دانستند‌اهمیت او چقدر اهمیت دارد.
هرگز نمی‌گذاشتند‌دشمنانش به او‌چقدر نزدیک شود.
خودِ افسونگر با قدم‌هایی ظریف در میدانِ نبرد جابه‌جا می‌شد و همیشه دور از دسترسش می‌ماند.می‌شدند چهار قدیسِ دیگر مانند دیواری نفوذناپذیر آن دو را از هم جدا می‌کردند — مهم نبود‌عزمِ وضعیتِ خودشان چقدر وخیم است، همیشه حواسشان بود تا به‌خوبی از مسیرِ رسیدن به جانورسالار محافظت کنند.
اگر سانی جرئت می‌کرد او را هدف بگیرد، برای شکستنِ‌دیواری آن دیوار باید بهای سنگینی می‌پرداخت. و تا به جایی‌به‌خوبی می‌رسید که جانورسالار ایستاده بود، او دیگر از آنجا رفته بود.
بن‌بست بود.
اما سانی بیشتر از آنکه‌اهمیت با دیدنِ پنج قدیسِ خشمگین ناامید‌قدم‌هایی شود، به تدبیرِ خودش ایمان داشت.
خیلی خوشحال می‌شد اگر دست‌کم به‌خاطرِ خشم کمی از قدرتِ‌کند تشخیصشان را از دست می‌دادند... اما دشمنانش کنترلِ کاملِ خود‌جنگجویان را حفظ کرده بودند. وضع حتی از این هم بدتر بود.
انگار داشتند با تواناییِ او در پیش‌بینیِ حرکاتشان سازگار می‌شدند. این‌نفوذناپذیر اتفاق به‌کندی اما انکارناپذیر رخ می‌داد — قدیس‌های سرود داشتند شالودهٔ استراتژیِ‌محافظت نبردشان را از هم می‌شکافتند و در همان لحظه استراتژیِ تازه‌ای می‌چیدند.
هرچه نبرد بیشتر کش می‌آمد، سانی بیشتر در موقعیت‌هایی‌هرگز گرفتار می‌شد که حتی دانستنِ حرکتِ بعدیِ دشمن هم‌دور نمی‌توانست او را از آسیب در امان نگه دارد.
آن‌ها حملاتشان را طوری طراحی می‌کردند که هیچ راهِ فراری برایش باقی‌ظریف نمی‌گذاشت. با وجودِ پنج منبعِ خطر، ساختنِ قفسی که سانی با وجودِ دانستنِ‌جدا جایگاهِ فعلی و بعدیِ میله‌هایش نتواند از آن فرار کند، چندان دشوار نبود.
پوسته‌اش همچنان تحلیل‌یورشِ می‌رفت و با‌هفت سرعتی فزاینده کوچک‌تر می‌شد.
هم‌زمان، جوهرِ‌همیشه قدیس‌های دشمن نیز‌می‌ماند مدام کاهش می‌یافت.
و در یک لحظه...
هارپیِ زیبا جیغِ بلندی کشید و از آسمان شیرجه رفت. اما این بار، برای وارد کردنِ‌دور حمله‌ای مرگبار یا شتاب دادن به یکی از نیزه‌های ویرانگرش نبود — در عوض، در میانِ گردبادی‌به‌خوبی از بال و چنگال روی میدانِ نبرد فرود آمد و لحظه‌ای بعد به زنی فریبنده تبدیل شد.
متأسفانه، سانی فرصت نکرد در آن زمانِ کوتاه آسیب‌پذیریِ ناشی‌کند از تغییرشکل به او حمله کند... چون خودش هم داشت‌جنگجویان تاوانِ باز گذاشتنِ گاردش را در برابر حملهٔ دشمن پس می‌داد.
پوسته‌اش وضعِ وخیمی داشت و کمی پیش‌تر ترمیمِ آسیب‌هایش‌مانند را متوقف کرده بود — اگر ادامه می‌داد، زوزهٔ‌وخیم تنها و سرس از نظرِ جثه بر او برتری می‌یافتند.
سگ‌سانِ سه‌سر را با موفقیت عقب رانده بود و با فدا کردنِ تکه‌ای از گوشتِ تنش، توانسته بود بریدگیِ‌دسترسش سطحیِ دیگری روی بدنِ ماده‌گرگِ هیولاسان بیندازد. حالا دیگر خزش همان‌قدر که سیاه بود، سرخ هم شده بود، اما‌محافظت به نظر نمی‌رسید آن شاهزادهٔ وحشی ذره‌ای از قدرتِ مهیبش را از دست داده باشد... در واقع، کاملاً برعکس بود.
سانی نتوانست به‌موقع عقب بکشد و‌دارد همین باعث شد گاردش برای کسری‌ظریف از ثانیه بیش از حد باز بماند.
و در همان کسری‌بی‌امانِ از ثانیه، تیرِ ردیابِ‌پنج خاموش مستقیم به سینه‌اش خورد.
اسکلتِ درونیِ پوستهٔ سایه‌زاد از‌می‌ماند قبل به‌شدت آسیب دیده بود و‌نفوذناپذیر این ضربهٔ آخر، تیرِ خلاص بود.
تمامِ بالاتنهٔ دیوِ عقیقی منفجر شد و به موجی از سایه‌ها بدل گشت. سایه‌ها‌ظریف همچون دودِ سیاه روی زمین ریختند و در نیستی محو شدند. در پسِ رودِ تاریکی‌مهم که داشت از هم می‌پاشید، آنچه از آن موجودِ ترسناک باقی مانده بود نیز فروریخت.
و تنها پیکرِ درهم‌کوبیدهٔ‌چقدر انسانی بر جای ماند‌نمی‌گذاشتند که روی زمین افتاده بود.
سانی چهره در هم کشید،حملاتِ غلت زد، تیرِ دیگری را‌کند جاخالی داد و روی پاهایش پرید.
دردِ توهمی که ذهنش را می‌سوزاند ناگهان تحمل‌ناپذیرتر شد.مانند حضورِ آرامی که در قلبش می‌شکفت ناگهان نفس‌گیرتر شد‌وخیم و مقاومت در برابرِ ندای لطیفش را دشوارتر کرد.
آخ... لعنتی...
زرهش ترک‌خورده و‌می‌دانستند درهم‌شکسته بود و‌دارد قوز کرده ایستاده بود.
با این حال، او... سرورِ‌حملاتِ سایه‌ها... در آن وضعِ درهم‌کوبیده‌کند اصلاً کمتر از قبل ترسناک نبود.
در واقع، خطرناک‌تر از همیشه‌می‌ماند به نظر می‌رسید؛ همچون جانوری‌دیواری که در گوشه‌ای گیر افتاده باشد.
دشمنان محاصره‌اش کردند، آمادهٔ حمله. حالا که سانی به شکلِ انسانی برگشته بود،قدم‌هایی مجبور بود گردن بکشد تا به پیکرهای غول‌پیکرِ زوزهٔ تنها و سرس نگاه‌نفوذناپذیر کند... از این زاویه، آن دو جانورِ سربرفلک‌کشیده کاملاً وحشتناک به نظر می‌رسیدند.
هارپی، سیورد، نیز آماده‌چقدر بود تا در شکلِ‌نمی‌گذاشتند انسانی‌اش به درگیری بپیوندد.
جایی پشتِ سرش،یورشِ ردیابِ خاموش داشت‌هفت کمانش را می‌کشید.
و جایی پیشِ رویش، پشتِ‌می‌ماند دیوارِ آن سه قدیسِ مرگبار، جانورسالار‌نفوذناپذیر در دوردست داشت قلاب‌سنگش را می‌چرخاند.
اوضاع... برای‌مشکل سانی اصلاً‌دشمنانش خوب نبود.
پشتِ نقابِ بافنده پوزخند زد.
و با رگه‌ای‌یورشِ از تحقیرِ سرد‌هفت در صدایِ مبهمش گفت:
«ایزدان. این... جزوِ نقشه نبود.»
زوزهٔ تنها غرید و به جلو خم‌اهمیت شد، آماده تا در توفانی از دندان‌های‌ظریف نیش و خشمِ بدوی به سمتش یورش ببرد.
اما تقریباً در همان لحظه...
سایهٔ چابکی که هنگامِ تبدیلِ پوستهٔ‌هفت سایه‌زاد به موجی از تاریکی مخفیانه‌میدانِ فرار کرده بود، سرانجام به هدفش رسید.
پیکرِ دیگری پوشیده در‌دسترسش زرهِ ترسناکِ عقیقی، بی‌هیچ صدایی‌مانند از سایه‌های پشتِ جانورسالار برخاست.
لحظه‌ای بعد...
تیغهٔ سردِ خنجری سیاه‌چقدر روی گردنش کشیده شد و‌نزدیک افسونگر را به لرزه انداخت.
خشکش زد،برابرِ بی‌آنکه بتواند‌بی‌امانِ تکان بخورد.
و بعد، صدایی‌دور سرد از پشتِ‌چهار سرش طنین انداخت:
«واقعاً باورم نمی‌شه... که بالاخره برای‌چقدر یه بار تو این زندگیِ لعنتی‌ام،شود تونستم مثل یه قاتلِ درست‌وحسابی کارمو بکنم...»
با این حرف، چیزی‌چقدر محکم به پشتِ سرش‌نمی‌گذاشتند خورد و دنیا تاریک شد.