چپتر 2025: پیروزیِ تلخ
0در سوی دیگرِ میدانِ نبردِ سوخته و ویران، در اردوگاهِ ارتشِ شمشیر، چادرِ دیگری برپا بود.کسانی قرار بود آن سه نفری که داخل بودند، حال‌وهوای خیلی بهتری از دخترانِ ملکه داشته باشند‌دلیلش — هرچه باشد، پیروز شده بودند — با این حال، فضا به همان اندازه دلگیر بود.
سانی روی صندوقی چوبی نشسته بود. برای یک بار هم که شده، وزنِ زره‌خریده و سرمای نقابش روی پوست، به او احساسِ سنگینی و خفگی می‌داد. دلش می‌خواست‌حالا نقاب را مرخص کند و نوازشِ ملایمِ هوای تازه را روی پوستش حس کند...
یا نوازشِ ملایمِ نفیس را.
خودِ نفیس آرام روی تختِ ساده‌اش نشسته بود و تونیکِ سفید و‌شایدم تمیزی به تن داشت. به کسی نمی‌خورد که تازه از نبردی هولناک‌قدیسی برگشته باشد، اما نگاهش سرد و غریبه بود، تهی از گرمای انسانی.
با این حال،دردناک سعی کرد لبخندِ‌عمداً کمرنگی به او بزند.
کاسی روی صندلیِ سایه نشسته بود؛ همان که سانی برایش احضار کرده بود. بینِ آن سه نفر، او در‌مرگبار نبرد بیشتر از همه آسیب دیده بود — ارتشِ سرود فقط یک قدیس به مصافش فرستاده بود، اما کاسی هم‌رونیِ برای آشوبِ میدانِ نبرد ساخته نشده بود. البته که پیروزِ میدان شده بود، اما چند ضربهٔ دردناک هم خورده بود.
شایدم هم عمداً ضربه‌ها را به جان خریده بود، چون نمی‌خواست عیارِ‌واقعیِ واقعیِ مرگبار بودنش را برای کسانی که او را قدیسی نسبتاً ضعیف و‌نظر بی‌دفاع می‌دانستند، رو کند. حتی حالا هم سانی نمی‌توانست با اطمینان نظر بدهد.
هر سه ساکت بودند.
سکوتی که احاطه‌شان کرده بود هم حال‌وهوای خاصی‌جان داشت؛ دلیلش افسونِ رونیِ پیچیده‌ای بود که کاسی‌کسانی برای دفعِ توجهِ مزاحمان روی زمین کشیده بود.
سانی آهی کشید و به سایه تبدیل شد. لحظه‌ای بعد،شایدم دوباره در کالبدِ انسانی‌اش ظهور کرد، اما این بار به‌بودنش جای نقابِ بافنده، خاطرهٔ [قطعاً من نیستم] را به چهره داشت.
کمی مکث کرد و گفت:
«اوضاع خوب پیش رفت، نه؟»
همین‌طور هم بود. همان‌طور که انتظار می‌رفت، چند مشکلِ پیش‌بینی‌نشده سبز شده بود، اما نقشه بهتر از چیزی که امید داشتند جواب‌حتی داد. نفیس جایگاهش را بسیار بالا برده بود و خودش را به‌عنوانِ تنها صدای منطق و شفقت در کورهٔ هولناکِ این جنگِ بی‌رحم‌بعد و جنون‌آمیز تثبیت کرده بود. او قلبِ سربازانِ بی‌شماری از ارتشِ شمشیر را به دست آورده بود... و همین‌طور سربازانِ ارتشِ سرود را.
بهتر از آن، جانِ آدم‌های بی‌شماری را‌ضربهٔ نجات داده بود که در غیر این‌خریده صورت در آن کشتارِ بی‌معنی از بین می‌رفتند.
همچنین خودش را به‌عنوانِ رهبری در میانِ قدیس‌ها جا انداخته بود، به آن‌ها‌مرگبار نشان داده بود که می‌شود ارادهٔ فرمانروایان را زیر پا گذاشت و قسر‌بدهد دررفت، و قدرتِ عظیم و هولناکِ شعله‌های خالصش را به رخ کشیده بود...
این بخشِ‌آشوبِ آخر اهمیتِ‌نشده ویژه‌ای داشت.
هرچه باشد، دلاوریِ فردی هنوز در میانِ خاندان‌های میراث‌دار حرفِ اول را‌عیارِ می‌زد؛ خاندانی که ادعای نجابتشان بر پایهٔ افتخاراتِ نظامی استوار بود —نمی‌توانست و قدیس‌ها تجسمِ زندهٔ همان فضیلتِ بی‌باکانه‌ای بودند که اشرافِ نظامی باید می‌داشتند.
نفیس نه‌تنها تمایل و توانایی‌اش را برای‌ضربهٔ سرپیچی از فرمانروایان نشان داده بود، بلکه ثابت‌چون کرده بود حقِ این کار را هم دارد.
...نه‌فقط به این خاطر که خودش قوی بود،خریده بلکه چون آن‌قدر توانمندی داشت که وفاداریِ کسی‌قدیسی را تضمین کند که دست‌کمی از او نداشت.
سرورِ سایه‌ها.
عملکردِ خیره‌کنندهٔ سانی مثلِ گیلاسِ روی کیک بود...جان یا در موردِ او، بیشتر شبیه یک اسکوپ بستنی‌قدیسی روی وافلی لذیذ. با تکه‌های توت‌فرنگیِ تازه در کنارش.
این بخش از نقشه‌شان به اندازهٔ خودِ نبرد اهمیت داشت. هرچه باشد، در نهایت‌خریده اهمیتی نداشت که سربازان، میراث‌داران و قدیس‌ها چه فکر یا احساسی می‌کنند. هیچ‌چیز اهمیتی‌حالا نداشت، چون در دنیایی که قدرت حرفِ اول را می‌زد، فرمانرواییِ مطلق‌ها بی‌چون‌وچرا بود.
چون آن‌ها قوی‌ترین بودند.
در واقع، قدرتشان چنان ظالمانه بود که حتی والامقام‌ترین جنگجویانِ بشریت هم جرئت نمی‌کردند فکرِ‌جان مقاومت در برابرِ حکومتشان را به سر راه دهند — وگرنه، نیمی از جنگجویانِ هر‌حالا دو ارتشِ بزرگ به جای اینکه به دنبالِ فرمانروایان راهی گورِ خدا شوند، در خانه‌هایشان می‌ماندند.
میانِ سربازان، و همین‌طور میانِ قدیس‌ها، مخالفانِ بسیاری به چشم می‌خوردند؛ مانند تایریس و‌مرگبار روان از خاندانِ پرِ سفید. هر چه جنگ بیشتر طول می‌کشید و جان‌های بیشتری‌ساکت می‌گرفت، سرخوردگی در ارتش‌های بزرگ بیشتر گسترش می‌یافت... مانند فشاری که در مخزنی جمع می‌شد.
با این حال، فرمانروایان بیش از حد قوی بودند و‌شایدم نمی‌شد از آن‌ها سرپیچی کرد. هیچ دریچه‌ای برای تخلیهٔ فشار‌بودنش وجود نداشت و از این رو، فشار فقط بیشتر می‌شد.
یا بهتر‌دردناک بود بگوید، وجود‌عمداً نداشت. تا امروز.
کاری که نفیس، سانی و کاسی کرده بودند، فراتر از تغییر دادنِ ماهیتِ یک نبرد‌جان بود. آن‌ها همچنین به مردم... بارقه‌ای از امید نشان داده بودند. چشم‌اندازی از آینده که‌حالا در آن، کسی واقعاً آن‌قدر قوی بود که مطلق‌ها را به چالش بکشد. یک احتمال.
البته...
البته همهٔ این‌ها چیزی جز یک دروغ نبود؛ بلوفی فریبکارانه که‌عمداً برای فریب دادنِ مردم سرهم شده بود. چون هنوز هیچ راهِ واقعی‌نسبتاً برای شکست دادنِ فرمانروایان نداشتند، تنها عزمی راسخ برای یافتنِ آن داشتند.
با این حال، در میانِ‌عمداً اقداماتِ بزرگِ خیانت و فریب، این‌عیارِ یکی کاملاً بی‌نقص اجرا شده بود.
نقشه خیلی‌آشوبِ خوب پیش‌نشده رفته بود.
و مشکل دقیقاً همین بود.
نفیس در سکوت به سانی‌میدان نگاه کرد، اما این کاسی‌شایدم بود که به حرف آمد:
«خوب پیش‌دردناک رفت. در‌شایدم واقع، خیلی خوب.»
پس انگار آن‌ها‌ساخته هم به همان‌پیروزِ نتیجهٔ او رسیده بودند.
سانی پیش‌بینی کرده بود که ارتشِ شمشیر در نبرد پیروز‌چون می‌شود؛ هر چه بود، خودشان هم جنگجویانِ ارتشِ شمشیر بودند. با‌می‌دانستند این حال، شکستِ دشمن بیش از حد قاطعانه و خردکننده بود.
تلفاتِ ارتشِ سرود در مقایسه با‌چند تلفاتِ قلمروِ شمشیر بسیار وحشتناک بود.ضربه‌ها این چیزی بود که انتظارش را نداشت.
انگار همه‌چیز دقیقاً‌خورده همان‌طور که پادشاهِ شمشیرها‌جان می‌خواست پیش رفته بود...
که یعنی پادشاه از‌نشده مدت‌ها قبل می‌دانست نفیس‌چند چه کار خواهد کرد.
می‌دانست چرا‌ضربهٔ این کار‌خورده را کرده؟
نیتِ واقعی‌اش چه بود؟
هدفش چه بود؟
سانی بی‌اختیار دلشوره گرفت.
نگاهی به نفیس‌دردناک انداخت، لحظه‌ای مکث‌عمداً کرد و سپس پرسید:
«چقدر واقعاً بهت اعتماد داره؟ چقدر‌چند بی‌اعتماده؟ تو این چند سالِ گذشته،ضربه‌ها وقتی باهات برخورد داشت، رفتارش چطور بود؟»
بیش از پنج سال — برای سانی به خاطرِ مقبرهٔ آریل شش سال — می‌گذشت از زمانی که خاندانِ دلاوری نفیس‌حتی را به فرزندی پذیرفته بود. جایگاهِ او در خاندانِ سلطنتی راستش کاملاً عجیب بود. از یک طرف، بزرگانِ دلاوری او را‌تبدیل از خود دور نگه داشته و با او بدرفتاری می‌کردند و تقریباً به نظر می‌رسید مشتاق‌اند او را به کشتن بدهند.
از طرفِ دیگر، خودِ آنویل لطفِ زیادی به او‌ضربهٔ نشان داده بود، تا جایی که پس از فرستادنِ‌نمی‌خواست مورگان، او را فرماندهِ اسمیِ ارتشِ شمشیر کرده بود.
رابطه‌شان مبهم بود، و از آنجا که آن‌جان مرد تقریباً هرگز احساساتِ انسانی نشان نمی‌داد، سانی‌کسانی حتی نمی‌توانست حدس بزند در سرش چه می‌گذرد.
زیرِ آن تاجِ آهنین.
نفیس چند لحظه ساکت‌شایدم ماند و با نگاهی‌خریده یکنواخت به او خیره شد.
سپس ناگهان گفت:
«...وقتی نقاب به‌دردناک صورت داری، حرف‌عمداً زدن باهات ناخوشاینده.»
سانی پلک زد.
آخه این‌دردناک دیگه یهو‌شایدم از کجا دراومد؟
یعنی می‌خواست بگه‌ساخته که دوست داره‌پیروزِ صورتم رو ببینه؟
به نظر می‌رسید نفیس هم از‌عمداً جوابِ خودش کمی جا خورده است. اخمِ‌واقعیِ کوچکی کرد و بعد سر تکان داد.
«سخته بگم. اکثرِ آدما رو از خودش دور نگه می‌داره. قلبش یه رازه... اگه اصلاً قلبی داشته باشه.واقعیِ با این حال، با من کمی فرق داشت. تقریباً... احساساتی؟ نه، بعیده. شاید کنجکاو. فکر می‌کردم توجهی که بهم‌دلیلش می‌کنه خیلی کمه، اما مورگان جا خورده بود. انگار خیلی بیشتر از توجهی بود که به بقیه نشون می‌داد.»
کمی مکث کرد‌خورده و بعد با‌ضربه‌ها لحنی یکنواخت افزود:
«فکر کنم به‌ساخته خاطرِ مادرمه. چند‌پیروزِ باری ازش حرف زد.»
پس... کلاً عجیب بود، اما چیزی که‌ضربه‌ها به بی‌اعتمادی یا سوءظن اشاره کند در‌مرگبار آن دیده نمی‌شد. در واقع، کاملاً برعکس بود.
البته، نباید فراموش می‌کردند که فرمانروایان‌چند در گذشته که نفیس ارزشی نداشت،ضربه‌ها اصرار داشتند به جانش سوءقصد کنند.
سانی آهی‌دردناک کشید؛ نمی‌دانست‌شایدم چه فکری بکند.
هنوز هم از اینکه آشکارا دربارهٔ رازهایشان حرف بزند معذب بود،خورده حتی با وجودِ اینکه افسون‌های کاسی از آن‌ها در برابرِ جاسوسی‌بودنش محافظت می‌کرد. بنابراین، سعی کرد تا حدِ امکان مبهم حرف بزند.
در نهایت، فقط گفت:
«فکر کنم بهتره‌البته بدترین حالت رو‌چند در نظر بگیریم.»