چپتر 2005: قدرت در تعداد
0«...کی می‌خواد جلومو بگیره؟»
این جملهٔ سادهٔ نفیس‌هنوز معانیِ بسیاری نهفته داشت‌آخرین و بسیار سنگین بود.
گرچه افرادِ بسیار کمی آن‌قدر او را می‌شناختند که بارِ واقعیِ این کلمات را درک کنند، اما این‌می‌توانستند جملات بیانیه‌ای بود از اینکه او چه کسی است — و اراده‌اش چقدر تسلیم‌ناپذیر است. این چالشِ سرکشانهٔ‌مستقیماً او به جهان بود؛ جهان را فرامی‌خواند تا بیاید و سعی کند جلویش را بگیرد... اگر جرئتش را دارد.
اما در عینِ‌می‌انجامید حال، حرفِ نفیس معنای‌بی‌حرکت بسیار واضح‌تری هم داشت.
اول اینکه، داشت اشاره می‌کرد سیشان و قدیس‌های سرود چاره‌ای جز جنگیدن با‌سرِ او ندارند — چون به‌محضِ اینکه نفیس واردِ نبرد می‌شد و شعله‌هایش را بر‌مانعِ سرِ ارتشِ سرود رها می‌کرد، تنها آن‌ها بودند که می‌توانستند با او مقابله کنند.
هم‌زمان، چیزِ دیگری هم به سیشان‌یکدیگر می‌گفت. اینکه هیچ‌کس نمی‌توانست مانعِ ورودش‌بتواند به نبرد شود... جز دو نفر.
آنویلِ دلاوری‌سرود و کی‌جنگیدن سونگ، فرمانروایانِ بشریت.
با ورود به نبرد، نفیس مستقیماً برخلافِ ارادهٔ آن‌ها عمل می‌کرد. با‌یکدیگر این حال، او چنان قدرتمند بود که هیچ‌کس، جز کسی که دستور را‌بشکند داده بود یا دشمنش، نمی‌توانست او را بابتِ سرپیچی از آن مجازات کند.
اما این کار نیازمندِ دخالتِ شخصیِ فرمانروایان بود، که نبرد را‌می‌شد بیش‌ازپیش تشدید می‌کرد و ناگزیر به درگیریِ مستقیمِ بینِ آن‌ها می‌انجامید‌چیزِ — زیرا اگر یکی از آن‌ها حرکت می‌کرد، دیگری بی‌حرکت نمی‌ماند.
با این حال، آن‌هنوز دو مطلق هنوز تمایلی‌آخرین به جنگیدن با یکدیگر نداشتند.
که این‌سرود به آخرین نکتهٔ‌ندارند نف ختم می‌شد.
اینکه حتی اگر کسی بود‌یکی که بتواند جلویش را بگیرد، کسی‌تمایلی نبود که این کار را بکند.
اینکه می‌توانست ارادهٔ فرمانروایان را‌جنگیدن بدونِ هیچ مجازاتی بشکند، و‌نبرد هیچ‌کس کاری از دستش برنمی‌آمد.
...پیامِ قدرتمندی بود.
اما تا جایی که به‌ندارند سیشان مربوط می‌شد، پیامِ ناخوشایندی‌می‌شد نبود — به یک دلیلِ ساده.
دلیلش این بود که پیشنهادِ نفیس — توقفِ خونریزی‌مطلق و تعیینِ نتیجهٔ نبرد تنها با درگیری میانِ قدیس‌های‌بتواند هر دو ارتش — به‌شدت به نفعِ قلمروِ سرود بود.
هر چه باشد،سرود قدیس‌های بسیار بیشتری در‌چون ارتشِ سرود حضور داشتند.
آن‌ها از همان ابتدای جنگ در این زمینه‌آخرین برتری داشتند، و برتری‌شان پس از رفتنِ مورگان و‌هیچ نبرد در دریاچهٔ ناپدیدشونده حتی بیشتر هم شده بود.
از آن زمان‌چاره‌ای وضعیت حتی بدتر‌چون هم شده بود.
سه گروهِ اعزامی برای فتحِ دژهای باقی‌ماندهٔ گورِ خدا به اعماقِ آن فرستاده شده بودند.نکتهٔ رِوِل و سپاهِ سلطنتیِ اولش، با همراهیِ پردهٔ ماه، به دلِ تاریکیِ اقیانوسِ ستون رفته بودند...جایی در حالی که یک گروهِ تنبیهی از اردوگاهِ ارتشِ شمشیر برای نابودی‌شان به راه افتاده بود.
با در نظر گرفتنِ اینکه دخترانِ‌ندارند کی سونگ چقدر قدرتمند بودند، آن‌شعله‌هایش گروهِ اعزامی شاملِ هفت قدیس می‌شد.
علاوه بر این، شوالیهٔ تابستان با همراهیِ دو قدیس در حالِ حرکت‌بتواند به سمتِ جنوب بود، در حالی که ملکهٔ کرم‌ها از فتحِ دژِ‌قدرتمندی استخوانِ ران منصرف شده بود و در نتیجه کسی را نفرستاده بود.
پس در نهایت...
ارتشِ سرود که از آغازِ جنگ تنها یک قهرمانِ متعالی را از دست داده بود، می‌توانست ۴۶ قدیس را در‌بکند این نبرد به میدان بیاورد. در همین حال، ارتشِ شمشیر تنها می‌توانست ۲۴ قدیس را جمع کند... در واقع ۲۳تعیینِ قدیس، با در نظر گرفتنِ اینکه قدیس تایریس برای آنویل آن‌قدر مهم بود که نمی‌توانست خطرِ از دست دادنش را بپذیرد.
خلاصه... سیشان برای همراهی‌چاره‌ای در نبرد، دست‌کم دو‌به‌محضِ برابرِ نفیس قدیس داشت.
چه دلیلی‌نمی‌ماند برای رد‌هنوز کردنش داشت؟
«آه... قراره روزِ طولانی‌ای باشه.»
سانی که هنوز رین را‌یکی همچون سایه‌ای در بر گرفته‌هنوز بود، پیامی ذهنی به او فرستاد:
[این همون‌قدیس‌های علامتیه که باید‌جنگیدن بزنی به چاک.]
خواهرش یکه خورد، بعد به تامار کمک کرد تا‌نکتهٔ روی پا بایستد و از جایی که ستارهٔ دگرگون‌مجازاتی و شاهزادهٔ گمشدهٔ سرود روبه‌روی هم ایستاده بودند، دور شد.
گرداگردِ او، جنگجویانِ ارتشِ سرود نیز همین کار را می‌کردند و‌شعله‌هایش همچون موجی پس می‌کشیدند. فضای بازِ وسیعی میانِ دو ارتشِ در حالِ‌می‌گفت عقب‌نشینی شکل می‌گرفت؛ فضایی آغشته به خون و پوشیده از اجسادِ لت‌وپاره.
سانی در ذهن آهی‌زیرا کشید و بیشترِ تمرکزش را‌مطلق معطوف به سرورِ سایه‌ها کرد.
شاید نبرد در مرکزِ جبهه متوقف شده بود، اما در جناحین،می‌شد بیدارشدگان همچنان با هم درگیر بودند و یکدیگر را می‌کشتند. سانی به‌دیگری سمتِ جناحِ چپ رفت، جایی که هر دو ارتش به‌شدت آشفته بودند.
ورودِ او‌نمی‌ماند اصلاً به اندازهٔ‌تمایلی نفیس چشمگیر نبود.
سانی خیلی ساده از میانِ‌ندارند سایه‌ها در دلِ کشتار برخاست،می‌شد بی‌صدا و بی‌آنکه توجهی جلب کند.
ناگهان، پیکری ترسناک با زرهِ عقیقیِ سیاه‌بی‌حرکت میانِ سربازانی که مذبوحانه می‌جنگیدند ایستاده بود؛ تاریکی‌نکتهٔ در ورطهٔ گودِ چشمانِ شیطانی‌اش آشیان کرده بود.
موهای بلند و سفیدش — که حالا هر وقت‌واردِ یکی از نقاب‌هایش را به چهره می‌زد به جزءِ‌بودند ثابتی تبدیل می‌شد — آرام در باد تکان می‌خورد.
چند سرباز متوجهش شدند و از ترس‌نداشتند تلوتلوخوران عقب رفتند، که برخی‌شان هم زمین‌بکند خوردند. اما واکنش‌ها در همین حد بود.
سانی آهی کشید.
«نه، این‌طوری‌بینِ نمی‌شه... اصلاً‌زیرا فایده نداره...»
با این آه،سرود سایه‌ها در سراسرِ میدانِ‌چون نبرد به جنب‌وجوش افتادند.
ناگهان جهان لرزید و دیوارِ سیاه و بلندی از زمین به آسمان‌بتواند قد کشید و بیدارشدگانِ بی‌شماری را به هوا پرتاب کرد. انگار از ابسیدین‌جایی بود؛ با سطحی زبر و ناهموار که تقریباً نور را در خود فرومی‌برد.
دیوارِ عظیم تا چند کیلومتر امتداد‌چون داشت و عملاً جناحِ چپِ میدانِ‌سرِ نبرد را به دو نیم می‌کرد.
ارتشِ شمشیر در یک سوی دیوارِ‌حرکت عظیمِ ابسیدین مانده بود و با عرضِ‌نداشتند تاریکِ آن از ارتشِ سرود جدا می‌شد.
البته جاماندگانی در هر دو سو‌ندارند حضور داشتند، اما هیچ‌کس حوصله نداشت بر‌سرِ سرشان بریزد و از پای درشان بیاورد.
درست مثلِ مرکزِ جبهه در چند لحظه پیش، نبرد‌نکتهٔ ناگهان و بی‌مقدمه متوقف شد. همه با ترس و‌مجازاتی بهت به پهنهٔ وسیعِ ابسیدینِ سیاه خیره مانده بودند.
...و همین‌طور به سانی.
برای گذاشتنِ‌بینِ تأثیری قوی، روشِ‌یکی کاملاً چشمگیری بود.
با رضایت سر تکان داد.
«حالا بهتر شد.»
درست در همان لحظه،جنگیدن یکی از استادهای ارتشِ‌واردِ شمشیر بالاخره او را شناخت.
مردِ جوان روی یک زانو افتاد‌حرکت و با هیبت و وحشت در‌یکدیگر چشمانِ لرزانش به بالا نگاه کرد.
«سـ... سرورِ سایه! قربان!»
سانی چند لحظه‌مطلق در سکوت به‌یکدیگر او خیره ماند.
«خب... کی فکرشو می‌کرد.»
دوستِ قدیمی‌اش بود؛ استاد‌زیرا تریستانِ جوان از خاندانِ‌نمی‌ماند سپرِ گلسرخ. پسرِ ریوالن.
این احمق‌قدیس‌های یک‌جوری هنوز‌چاره‌ای زنده مانده بود.
سانی پشتِ نقاب‌مطلق لبخندِ محوی زد‌یکدیگر و نگاه گرفت.
«عقب‌نشینی کنین. این فرمانِ پادشاهه.»
چشمانِ استادِ جوان گرد شد، سپس‌حرکت تعظیم کرد و در حالی که‌یکدیگر دستوراتی فریاد می‌زد، به‌سرعت دور شد.
طولی نکشید که‌سرود ارتشِ شمشیر شروع‌ندارند به عقب‌نشینی کرد.
سانی گذاشت دیوارِ ابسیدین فروبریزد و به موجی از سایه‌ها تبدیل شود —نبود آن لعنتی داشت جوهرِ زیادی مصرف می‌کرد — و عقب‌نشینیِ ارتشِ سرود را تماشا‌ناخوشایندی کرد. جاماندگان از همین حالا داشتند می‌دویدند تا به همرزمانِ در حالِ عقب‌نشینی‌شان برسند.
دردسرِ اصلی‌سرود تازه داشت‌جنگیدن شروع می‌شد.