چپتر 2012: نشانه‌ای از ترس
0سرورِ سایه‌ها متزلزل شده بود.
به‌خاطرِ ظاهرِ ترسناکش و هالهٔ غرورِ سردی که از‌سال پیکرِ به‌طرزِ عجیبی باوقارِ آن غولِ تاریک ساطع می‌شد، تشخیصِ‌می‌دانستند این موضوع سخت بود، اما قدیسِ مزدور داشت عقب می‌نشست.
همین حالا هم دستِ راستش قطع شده بود. تیرِ ردیابِ خاموش سینهٔ عقیقی‌اش را سوراخ کرده و‌وجود جانورسالار ذهنش را مسموم کرده بود. البته سرورِ سایه‌ها قوی‌تر از آن بود که به این زودی‌ها‌دربیاید مسحورِ قدرتِ او شود... اما حرکاتش کند شده و بخشی از دقتِ مرگبارشان را از دست داده بود.
زوزهٔ تنها این را‌می‌دید به‌وضوح می‌دید، پس یورش برد‌اگر تا کارش را تمام کند.
...البته اگر اصلاً می‌شد آن کالبدِ متعالی و عجیبش را مثل یک موجودِ‌پنهان زنده کشت. به جای خون از آن تاریکی می‌چکید و می‌توانست برای جاخالی دادن‌پیدایش از ضربه، خودش را به دو نیم کند. او هرگز چنین چیزی ندیده بود.
البته مشکلِ سرورِ سایه‌ها دقیقاً‌شناخته‌شده همین بود؛ انگار هیچ‌کس چیزی درباره‌اش‌ناکجا نمی‌دانست، حتی حدِ واقعیِ توانایی‌هایش را.
خاندانِ سرود پایگاهِ دادهٔ گسترده‌ای از تمامِ قدیس‌های زنده گردآوری کرده بود؛ بدونِ شک‌ناکجا خاندانِ دلاوری هم همین کار را کرده بود. البته هنوز رازهایی بود که محتاط‌ترین‌تودهٔ قهرمانانِ متعالی پنهان نگه می‌داشتند، اما هر کدام از آن‌ها کم‌وبیش وجودی شناخته‌شده بودند.
به‌جز سرورِ سایه‌ها، که‌می‌دید حدودِ یک سال پیش‌تمام از ناکجا پیدایش شده بود.
البته حالا اطلاعاتی درباره‌اش وجود داشت که در طولِ جنگ جمع‌آوری شده بود. برای مثال، می‌دانستند‌کدام که کالبدِ متعالیِ او در واقع یک غولِ عقیقی نیست؛ بلکه تودهٔ شکل‌پذیری از سایه‌هاست که‌جمع‌آوری ظاهراً می‌تواند به هر شکلی دربیاید و غول صرفاً رایج‌ترین شکلی بود که به خود می‌گرفت.
دست‌کم می‌شد‌آن‌ها گفت دگرگونیِ‌وجودی دردسرسازی است...
اما نابودناپذیر نبود.
«شاید خونریزی‌تنها نکنه، اما درد‌یورش رو حس می‌کنه؟»
زوزهٔ تنها‌گسترده‌ای مشتاق بود‌قدیس‌های این را بفهمد.
سرورِ سایه‌ها در موضعِ ضعف قرار داشت و از تیرِ‌پیش تیزِ خواهرش تلوتلو می‌خورد. متأسفانه، سکوت نتوانست هستهٔ فرضیِ آن غولِ‌واقع تاریک را نابود کند، اما دست‌کم تعادلش را به هم زد.
این فرصتِ زوزه‌می‌داشتند بود تا از‌کم‌وبیش برتری‌اش استفاده کند.
دستِ کنده‌شدهٔ دشمن را از‌یورش دهان تف کرد، گلویش را‌اصلاً هدف گرفت و جَست زد...
با این حال، هرگز‌قدیس‌های نتوانست دندان‌هایش را در‌کار گوشتِ او فرو کند.
«چی...»
ناگهان حس کرد چیزِ سرد و بیگانه‌ای دورِ پوزه‌اش می‌پیچد و‌حدودِ بعد، دیدش تاریک شد. زوزهٔ تنها به‌جای دریدنِ گلوی دشمن، به‌می‌دانستند چیزِ سختی برخورد کرد و بعد بی‌رحمانه به کناری پرتاب شد.
با صدای بووومِ بلندی روی زمین افتاد، غلت زد و‌اصلاً به صورتش چنگ کشید تا آن موجودِ لغزنده را از‌تاریکی خود جدا کند... پیش از آنکه چشمانش سوراخ و نابود شوند.
خدا را شکر، موفق شد.
زوزهٔ تنها با دیدی‌وجودی تار به پایین نگاه‌حدودِ کرد و عقب جهید.
توده‌ای از شاخک‌های تاریک درست زیرِ فک به گردنش چسبیده بودند؛ سه تا از‌ناکجا آن‌ها داشتند او را خفه می‌کردند و چهار تای دیگر دراز شده بودند تا‌تودهٔ دورِ پوزه‌اش بپیچند و حلقهٔ دورِ سرش را کامل کنند و چشمانش را بپوشانند.
در مرکزِ این توده... هنوز می‌شد‌برد صفحاتِ شکستهٔ زرهی صیقلی را دید‌متعالی که منشأ این موجودِ چندش‌آور بود.
همان دستکشِ زرهی.
این موجودِ پست از دستِ قطع‌شدهٔ‌بودند سرورِ سایه‌ها متولد شده بود؛ یا امتدادی‌اطلاعاتی از خودش بود، یا او کنترلش می‌کرد.
«آخه... آخه اون دیگه چیه...»
او موجوداتِ کابوسِ بی‌شماری را شکار کرده‌کارش و خورده بود. اما این... این چیزی‌مثل نبود که از یک انسان انتظار داشته باشد...
البته اگر‌گسترده‌ای سرورِ سایه‌ها‌قدیس‌های اصلاً انسان بود.
زوزهٔ تنها لرزید و کسری از ثانیه به خود اجازهٔ تردید داد تا بفهمد چطور باید‌جنگ از شرِّ آن هفت شاخکِ تاریک و منشأشان خلاص شود. متأسفانه با اینکه کالبدِ متعالی‌اش سریع‌غول و قدرتمند بود، اما انگشتِ شست و بازوهای چابک نداشت؛ در نتیجه حتی دستش به آن نمی‌رسید.
هیچ‌کدام از‌نگه توان‌های سرشت هم‌آن‌ها به کارش نمی‌آمدند.
البته راه‌های زیادی برای ضربه‌زدن به... به‌کارش آن چیز... وجود داشت، اما زوزهٔ تنها‌مثل ساده‌ترین راه را برای رهایی انتخاب کرد.
توانِ متعالی‌اش را‌تمامِ غیرفعال کرد و دوباره‌دلاوری به شکلِ انسان درآمد.
لحظه‌ای بعد،آن‌ها روی زمین‌وجودی افتاده بود.
و لحظه‌ای پس از آن، بقایای دستکشِ زرهیِ عقیقی و‌به‌جز تودهٔ پیچانِ سایه‌هایی که از درونش می‌روییدند، چند متر آن‌طرف‌تر به‌مثال زمین کوبیده شدند و مثل تپه‌ای بالای سرش قد علم کردند.
زوزهٔ تنها با غرش به جلو یورش برد و‌اگر مثل گلولهٔ توپ قلبِ تودهٔ تاریک را شکافت و‌جای آن موجودِ پست را با دستِ خالی از هم درید.
مقاومتِ چندانی نکرد؛ در سیلابی از تاریکی حل شد‌هنوز و زیرِ یورشِ وحشیانهٔ او از هم پاشید. تکه‌های‌کم‌وبیش عقیقی با صدایی کرکننده روی سطحِ خون‌آلودِ استخوانِ باستانی باریدند.
زوزهٔ تنها ده‌ها متر آن‌طرف‌تر با ظرافت‌به‌جز روی زمین فرود آمد، چهارچنگولی روی زمین نشست‌طولِ و بار دیگر توانِ متعالی‌اش را فعال کرد.
هم‌زمان، نگاهی‌نگه به سرورِ سایه‌ها‌آن‌ها انداخت... و لرزید.
آن بیرون، روبه‌رویش، سیورد‌می‌دید و قدیسِ اندوه سرانجام‌تمام نخستین حمله‌شان را عملی کردند.
آن‌ها از ارتفاعی زیاد — تا جایی که بالارفتن در گورِ‌محتاط‌ترین خدا امن بود — پایین پریدند و هر دو ضرباتی هولناک‌به‌جز فرود آوردند که شتابِ عظیم و جاذبه نیز به قدرتشان می‌افزود.
سیورد نیزه‌ای برنزی به پایین پرتاب کرد،به‌جز در حالی که قدیسِ اندوه به سادگی‌وجود کالبدِ سنگی‌اش را مثل پرتابه به کار گرفت.
انگار سرورِ سایه‌ها از پیش حملهٔ آن‌ها را می‌دانست. با اینکه حملهٔ ذهنیِ‌پیش بین کُندش کرده بود، هیکلِ غول‌پیکرش را درست به‌اندازه‌ای جابه‌جا کرد که از‌نیست گارگویلِ قدرتمند جاخالی بدهد، گویی داشت گامی از یک رقص را اجرا می‌کرد.
و اما نیزه...
او خیلی ساده صورتش را رو‌بدونِ به آسمان بلند کرد و گذاشت آن‌پنهان نقابِ هولناکش ضربهٔ نیزه را دریافت کند.
برقی زد و سپس غرشِ ویرانگرِ رعد پیچید. برای یک لحظه،ناکجا انگار تمامِ جهان در سفیدیِ مطلق غرق شد، و در حالی که‌نیست لرزشی شدید میدانِ نبرد را می‌لرزاند، ستونی از شعله به آسمان برخاست.
اما وقتی درخشش فروکش کرد...
سطحِ سیاه و صیقلیِ نقابِ چوبی سالم و بی‌نقص‌اگر بود، بدونِ حتی یک خراش؛ گویی حتی از زرهِ‌جای عقیقی و ترسناکِ آن قدیسِ مزدور هم بسیار مقاوم‌تر بود...
و زوزهٔ تنها می‌توانست گواهی دهد که آن یکی از مقاوم‌ترین خاطره‌هایی بود که تا‌می‌داشتند به حال دیده است. هرچه باشد، خودش با نیش‌هایش آن را سوراخ کرده بود... پیش‌طولِ از این هیچ‌چیز از گازگرفتنش جان به در نبرده بود، اما زرهِ عقیقی تقریباً توانست.
دگرگونی‌اش کامل شد.
سرس خودش را از روی‌آن‌ها زمین جمع‌وجور کرده بود و‌به‌جز خون از سه دهانش می‌ریخت.
جک دوباره روی پاهایش ایستاده‌یورش بود و خشم و کینه‌اصلاً در چشمانِ جانوری‌اش زبانه می‌کشید.
همگی آمادهٔ حملهٔ دوباره بودند...
بین، سکوت، جک،کم‌وبیش سرس، سیورد، اندوه،بودند و خودِ زوزه.
هر دو طرف آسیب‌هایی‌کدام دیده بودند، اما در آتشِ‌بودند اشتیاق برای ادامهٔ نبرد می‌سوختند.
زوزهٔ تنها‌تنها غرشِ تهدیدآمیزی‌می‌دید سر داد.
«چطور می‌خوای با‌تمامِ یه دست با‌بدونِ هفت‌تای ما بجنگی، مزدور؟»
و وقتی سر بلند کرد...
خنده‌ای بم، طنین‌انداز و‌کدام مورمورکننده از زیرِ نقابِ سیاه‌بودند و ترسناک به گوش رسید.
سپس، باز هم بم‌تر‌می‌دید شد و به صدای یک‌اگر دیوِ واقعی شباهت پیدا کرد.
هیکلِ آن غولِ عقیقی و‌گردآوری زیبا ناگهان کمی آب رفت‌رازهایی و چند متر کوتاه‌تر شد.
هم‌زمان تغییر کرد‌کم‌وبیش و به چیزی‌بودند بسیار جانوری‌تر بدل شد.
شاخ‌های سیاه مثل تاجی از سرش بیرون زدند و در نورِ کورکنندهٔ آسمانِ درخشان، تلالویی‌پیدایش تاریک داشتند. دمی بلند که در انتهایش خاری عقیقی داشت، در هوا شلاق خورد. انگار‌سایه‌هاست مفاصلِ زانویش وارونه شدند و پاهایش بزرگ‌تر شد؛ پنجه‌های عظیمی روی استخوانِ باستانی کشیده می‌شد.
و از همه مهم‌تر...
دستِ قطع‌شده‌اش انگار دوباره رشد کرد و دو بازوی دیگر‌رازهایی از تنه‌اش بیرون زد که هر کدام با پوستهٔ عقیقیِ‌شناخته‌شده زرهِ افسون‌شده پوشیده شده بود و به پنجه‌هایی تیز ختم می‌شد.
چند لحظه بعد، به‌جای یک جنگجوی‌بودند غول‌پیکرِ انسانی، دیوِ تاریک، بلندقامت و‌پیدایش ترسناکی در میدانِ نبرد ایستاده بود...
دیوی با شش شاخ و چهار‌کم‌وبیش بازو، در حالی که آن نقابِ‌سال وهم‌آور اجزای غیرانسانیِ صورتش را پنهان می‌کرد.
با دیدنِ او،به‌وضوح زوزهٔ تنها کمی...برد احساسِ ناآرامی کرد.
حتی درماندگی.
و جرقهٔ کوچکی از ترس.
«آخه... آخه چطور‌می‌داشتند باید این چیز‌کم‌وبیش رو نابود کنیم؟»