چپتر 2006: افتضاحِ واقعی
0سانی در جناحِ چپِ میدانِ‌برای نبرد بود، در حالی که‌نفر نفیس در مرکز قرار داشت.
و اما جناحِ راست...
[کاسی؟]
چند لحظه سکوت حاکم‌موردرت شد و سپس صدای پیشگوی‌مانده نابینا در ذهنش طنین انداخت.
[رسیدم.]
در واقع... نبردِ امروز چنان مهم بود و به‌طرزِ وحشتناکی به نفعِ دشمن سنگینی می‌کرد که حتی‌کرده سرودِ سقوط‌کردگان، پیشکارِ خاندانِ بزرگِ دلاوری — کسی که قرار نبود زیاد در میدانِ نبرد ظاهر شود و‌می‌میرن از راه‌های دیگری به پادشاه و قلمروِ خود خدمت می‌کرد — چاره‌ای جز ورود به این کارزار نداشت.
در حقیقت، تمامِ قدیس‌های ارتشِ شمشیر یا از قبل اینجا‌دربندشان بودند یا در راه — به جز مدِ آسمان، که‌باقی دستور داشت همراه با پادشاهِ شمشیرها در خطوطِ پشتی بماند.
دشمنانشان هم از قبل اینجا بودند. با عقب‌نشینیِ موجِ‌مانده سربازانِ سرود، ده‌ها پیکرِ بی‌حرکت نمایان شدند که با‌ناگهان فاصله از یکدیگر در سراسرِ میدانِ نبردِ پهناور ایستاده بودند.
سانی ترکیبِ عجیبی‌مانده از احتیاطِ تلخ و‌امیدوارکننده انتظار را حس کرد.
هر قدیس نیرویی بود که‌گرفت نمی‌شد نادیده‌اش گرفت... و دشمن‌ملکه دو برابرِ جبههٔ او قدیس داشت.
عروسک‌های خیمه‌شب‌بازیِ ملکه هم بودند.همچنین همچنین انبوهی از موجوداتِ کابوس‌دربندشان که جانورسالار دربندشان کرده بود...
و فراموش نکرده بود که هنوز‌جایی سه تا از بازتاب‌های موردرت دست‌نخورده،چندان جایی در آن بیرون باقی مانده بودند.
شرایط برای قدیس‌های‌مانده شمشیر چندان امیدوارکننده‌چندان به نظر نمی‌رسید.
چند نفر می‌میرن؟
سانی ناگهان تنش یخ کرد.
کشتنِ قدیس سخت بود، و جلوگیری از فرارش در صورتی که می‌خواست بگریزد، از‌نظر آن هم سخت‌تر بود. کسانی که به رتبهٔ متعالی رسیده بودند، تجربهٔ رزمیِ فوق‌العاده‌ای هم‌رتبهٔ داشتند — آن‌ها می‌دانستند چه زمانی به نبرد ادامه دهند و چه زمانی عقب‌نشینی کنند.
...با این‌باقی حال، امروز قرار‌برای بود قدیس‌هایی بمیرند.
سربازانِ بی‌شماری از آغوشِ سردِ مرگ در‌جبههٔ امان می‌ماندند، اما مرگ گرسنه نمی‌ماند. فقط‌کابوس ارواحی که می‌بلعید بسیار مقوی‌تر و قدرتمندتر بودند.
البته، تعدادِ‌عروسک‌های کشته‌شدگان بی‌نهایت‌ملکه کمتر می‌شد...
اما اهمیتشان نه.
در واقع، اگر مشتی قدیس کشته‌چندان می‌شدند، دو قلمرو آسیبِ بسیار بیشتری‌ناگهان می‌دیدند تا اینکه هزاران بیدارشده بمیرند.
دلیلش این بود که تنها قدیس‌ها می‌توانستند دژها را تصاحب کنند و به‌موجوداتِ این ترتیب، قلمروِ یک فرمانروا را بر فرازِ سرزمین‌های پهناور گسترش دهند. در حالِ‌مانده حاضر، تعدادِ قدیس‌های جهان از دژهای فتح‌شده بیشتر بود — اما نه خیلی بیشتر.
اگر امروز قهرمانانِ متعالیِ کافی کشته‌انبوهی می‌شدند، برخی از پایگاه‌های بشریت در‌فراموش عالمِ رؤیا بدونِ ارباب می‌ماندند. و بنابراین...
قلمروها کوچک می‌شدند و بخشی از قدرتِ کلیِ خود را‌شرایط از دست می‌دادند... نتیجه‌ای کاملاً برعکسِ آنچه فرمانروایان می‌خواستند با‌کشتنِ جنگیدن بر سرِ زمین در گورِ خدا به دست آورند.
قلمروها ضعیف‌تر می‌شدند.
...این هم‌نیرویی بخشی از‌نادیده‌اش محاسباتِ نف بود؟
قطعاً بود.
چقدر مکارانه.
سانی باید می‌دانست... هر‌شرایط چه باشد، خودش این‌نظر نقشه را کشیده بود.
در نهایت، نمایشِ مسحورکنندهٔ او از وقار و‌عروسک‌های فضیلتِ والا، نه‌تنها قلمروِ نوپایش را قدرتمندتر کرده‌دربندشان بود، بلکه زمینه‌سازِ تضعیفِ قلمروِ دشمنانش نیز می‌شد.
سانی از‌عروسک‌های پشتِ نقاب‌ملکه لبخندِ تلخی زد.
کمی احساسِ کثیفی می‌کرد.
هیچ‌کدامشان واقعاً دلشان نمی‌خواست شاهدِ مرگِ قدیس‌ها باشند؛ هرچه‌نمی‌رسید بود، هر قدیس گنجینه‌ای برای بشریت بود. پس معمولاً قدمی‌می‌خواست برنمی‌داشتند که باعثِ از دست رفتنِ جانِ افرادِ متعالی شود.
اما امروز شرایط فرق می‌کرد، چون جانِ آن‌ها در برابرِ جانِ جنگجویانِ‌انبوهی بیدارشده و عروج‌یافتهٔ بی‌شماری سنجیده می‌شد. آن‌ها هم گنجینهٔ بشریت بودند؛ هم به‌بیرون خاطرِ چیزی که در حالِ حاضر بودند، و هم به خاطرِ پتانسیلِ شکوفانشده‌شان.
پس در یک بازیِ حاصل‌جمع‌صفر، توطئه‌گران حق داشتند فداکاری‌ای را انتخاب کنند که اهدافشان را بیشتر‌موردرت پیش می‌برد. و در سطحی کاملاً انسانی... فدا کردنِ عده‌ای معدود برای منفعتِ اکثریت، کمتر شرم‌آور‌کشتنِ به نظر می‌رسید. به‌خصوص اگر خودشان هم دوشادوشِ آن عدهٔ معدود جانشان را به خطر می‌انداختند.
با این حال،بازتاب‌های سانی حسِ خوبی‌جایی به این وضعیت نداشت.
شک نداشت که در این لحظه نفیس هم احساسِ چندان‌نفر خوشایندی ندارد؛ البته اگر اصلاً هنوز قادر به حس کردنِ‌بگریزد چیزی بود و دردِ نقصش احساساتش را بی‌حس نکرده بود.
...خودِ قدیس‌ها هم آشفته می‌شدند؛ البته آن‌هایی که زنده می‌ماندند. تلفاتِ جانی در میانِ سربازان به‌خودیِ‌خود به‌قدرِ کافی‌فراموش دردناک بود، به‌خصوص با در نظر گرفتنِ اینکه پرِ سفید تنها خاندانی نبود که جنگجویانش را به میدانِ‌ناگهان نبرد فرستاده بود. اما کشته شدن و شخصاً کشتنِ دوستان و همرزمانِ سابقشان، تجربه‌ای به‌مراتب عمیق‌تر و تلخ‌تر بود.
و هرچه وفاداریِ قدیس‌ها به فرمانروایان‌انبوهی کمرنگ‌تر و نارضایتی‌شان بیشتر می‌شد، هرچند‌فراموش اندک، موقعیتِ نفیس باز هم بهبود می‌یافت.
چون تردیدهایی که جنگجویانِ دو ارتشِ‌جایی بزرگ حس می‌کردند، تنها در نبودِ جایگزینی‌امیدوارکننده برای حکومتِ آهنینِ دو فرمانروا بی‌فایده بود.
اما اگر‌باقی روزی در آینده‌برای جایگزینی پیدا می‌شد...
خب.
هرچقدر هم که‌خیمه‌شب‌بازیِ ناخوشایند بود، نفیس‌انبوهی حرکتِ درخشانی کرده بود.
بدونِ شک بعداً پیامدهایی در پی‌جایی داشت. آنویل قطعاً از این نافرمانیِ او‌امیدوارکننده خوشحال نمی‌شد... اما این‌ها مشکلاتِ آینده بود.
حالا، تنها کاری که نفیس، سانی و کاسی باید می‌کردند... این‌می‌میرن بود که از نبرد جانِ سالم به در ببرند و مطمئن شوند‌رتبهٔ که برتریِ قاطعِ قلمروِ سرود به کشتارِ دسته‌جمعیِ قدیس‌های شمشیر ختم نمی‌شود.
«تعدادشون دو برابره... لعنت بهش...»
سانی در جناحِ چپِ میدانِ نبرد تنها نبود. چند‌جانورسالار قدیسِ دیگر هم به او ملحق شده بودند؛ حالا فقط‌بیرون مانده بود ببینند قلمروِ سرود چه استراتژی‌ای را انتخاب می‌کند.
می‌توانستند برای مبارزه با هر قدیسِ شمشیر، دو قدیسِ سرود بفرستند.برای البته این احتمال ضعیف بود؛ هرچه بود، می‌دانستند ستارهٔ دگرگون و سرورِ‌فرارش سایه‌ها چقدر قدرتمندند. از وجودِ قدیس، دیو و مار هم خبر داشتند.
کاسی ممکن بود غافلگیریِ ناخوشایندی برایشان‌چندان رقم بزند، اما در طرحِ کلیِ ماجرا،تنش حضورش در میدانِ نبرد تأثیرِ چندانی نداشت.
سانی می‌توانست قدیس ریوالن را در دوردست ببیند. او کالبدِ متعالی‌اش را به خود گرفته بود‌دربندشان و در برابرِ یک قدیس از قلمروِ سرود سینه سپر کرده بود؛ همان خزندهٔ عظیمی با پاهای‌نمی‌رسید قدرتمند و دست‌های عجیب‌وغریبِ کوتاه که رین در گودال‌ها دیده بود دارد موجوداتِ کابوس را تکه‌تکه می‌کند.
در طرفِ دیگر، هلی با‌همچنین قدیسی روبه‌رو بود که ترجیح داده‌کرده بود کالبدِ انسانی‌اش را حفظ کند.
و کمی‌هنوز دورتر، روان‌موردرت قرار داشت.
...که او‌باقی هم با یک‌برای حریف روبه‌رو بود.
سانی ناگهان دلشورهٔ بدی گرفت.
«آخه... چقدر منو دست‌بالا گرفتن؟»
در حالی که مستقیم‌موردرت به روبه‌رو نگاه می‌کرد،باقی سرش را کمی پایین آورد.
«یک، دو، سه...»
تاریکیِ آشیان‌کرده در‌نمی‌شد چشمانِ نقابِ بافنده‌برابرِ کمی تکان خورد.
...ظاهراً خیلی زیاد.
چون سیزده قدیسِ دشمن داشتند‌دست‌نخورده حرکت می‌کردند تا او را‌شرایط در یک نیم‌دایرهٔ بزرگ محاصره کنند.