چپتر 2032: این سه کلمه
0سانی امیدوار‌کردنِ بود حدسِ‌پلیدِ اولیه‌اش اشتباه باشد.
شاید نقصِ رین محدودیتی داشت... مثلاً فقط نمی‌توانست‌دنیایی کسانی را بکشد که بی‌دفاع یا از خودش ضعیف‌تر‌سکونتگاه‌های بودند، یا شاید کسانی که تهدیدِ مرگباری محسوب نمی‌شدند.
شاید حتی به این بستگی داشت که خودش باور داشته باشد دشمن مستحقِ‌می‌شدند مرگ است یا نه... هرچند این فرضیه تقریباً همان اول رد شده بود،بماند چون هیچ دلیلِ عاقلانه‌ای برای رحم کردن به یک موجودِ کابوس در کار نبود.
با این حال، پس از اسیر کردنِ چند‌هیچ‌کدام پلیدِ دیگر و وادار کردنِ رین به رویارویی با‌دنیایِ آن‌ها، چاره‌ای نداشت جز اینکه حقیقتِ تکان‌دهنده را بپذیرد.
[نمی‌توانی بکشی.]
سانی طلسمِ کابوس نبود، اما‌کاملاً اگر بود، نقصِ او را‌وسطِ با همین سه کلمه توصیف می‌کرد.
وقتی حقیقت برای آن سه نفر که در فضای‌دروازه‌های باز گرد آمده بودند روشن شد، مدتی ساکت ماندند‌انسانی و هرکدام سعی کردند با این کشفِ بهت‌آور کنار بیایند.
سانی حس کرد‌نقصیه انگار چیزِ سنگینی‌زیادی به سرش کوبیده‌اند.
کلافه شده بود.
«آخه این‌جان‌فرسا دیگه چه‌هیچ‌چیز جور نقصیه؟!»
نقص‌های بی‌رحمانهٔ زیادی دیده بود،کاملاً اما هیچ‌کدام به اندازهٔ این‌وسطِ یکی محدودکننده و مسخره نبودند.
اینکه نتوانی‌جور آدم‌ها را بکشی‌بی‌رحمانهٔ یک بحث بود...
اما اینکه در این دنیایِ پرخطر و رو‌آن‌ها به نابودی که هر روزش تقّلایی جان‌فرسا برای بقا‌طلسمِ بود نتوانی هیچ‌چیز را بکشی، کاملاً بحثِ دیگری بود.
دنیایی که دروازه‌های کابوس وسطِ شهرهای آرامش باز‌دنیایی می‌شدند، وحشت‌های ناگفتنی در مرزِ سکونتگاه‌های انسانی می‌لولیدند‌مرزِ و عالمِ رؤیا داشت مهدِ بشریت را ذره‌ذره می‌بلعید.
بماند که وسطِ‌بقا یک جنگِ عالمِ‌بحثِ لعنتی هم بودند!
میلش به ناله کردن را‌بی‌رحمانهٔ پس زد، دست لای موهایش کشید‌محدودکننده و به‌زور لبخندی نسبتاً دلگرم‌کننده زد.
«...غصه‌شو نخور. خب، نمی‌تونی چیزی رو بکشی. کی اهمیت میده؟ بیشترِ مردمِ دنیا که‌بپذیرد راه نمی‌افتن این‌ور و اون‌ور چیز میز بکشن. نه فقط آدمای عادی، خیلی از‌باز بیدارشدگان هم همین‌طورن. مثلاً آیکو رو در نظر بگیر... سال‌هاست یه خاطرهٔ رزمی احضار نکرده.»
البته آیکو فقط به این دلیل توانسته بود از خونریزی دور بماند‌آرامش که پیش‌تر در ساحلِ فراموش‌شده به‌اندازهٔ کافی خون ریخته بود. اگر در حالی‌می‌بلعید که نمی‌توانست از خودش دفاع کند به آنجا فرستاده می‌شد، زیاد زنده نمی‌ماند.
تازه سانی را‌بقا هم کنارش داشت که‌دیگری اصلاً مسئلهٔ کوچکی نبود.
رین که با چهره‌ای مبهوت‌بی‌رحمانهٔ روی زمین نشسته بود، سر بلند‌محدودکننده کرد و به او خیره شد.
«چیزی رو یادت نرفته؟»
سانی ابرویی بالا انداخت.
«چیو؟»
رین لحظه‌ای مکث‌نقصیه کرد و بعد‌زیادی دندان غروچه کرد.
«من یه سربازِ لعنتیم!پلیدِ من یه بیدارشده از‌آن‌ها ارتشِ سرودم! ما تو جنگیم!»
رین لحظه‌ای‌جان‌فرسا صورتش را‌هیچ‌چیز با دست پوشاند.
«حالا که حتی‌بقا نمی‌تونم با کمانم تیر‌دیگری بزنم باید چی‌کار کنم؟»
سانی مردد‌جور ماند؛ نمی‌دانست‌نقص‌های چه جوابی بدهد.
سرانجام گفت:
«می‌تونم... فراریت بدم. می‌دونی، مجبور نیستی سرباز بمونی.دنیایی بقیه نمی‌تونن فرار کنن، چون توی گورِ خدا‌مرزِ جایی برای قایم شدن نیست، ولی تو می‌تونی.»
رین با نگاهی تند به‌کاملاً او خیره شد، طوری که‌وسطِ انگار سانی حرفِ اشتباهی زده باشد.
«لعنت...»
خوشبختانه کاسی به کمکش آمد.
تا آن موقع ساکت‌هیچ‌چیز مانده بود، اما حالا با‌دروازه‌های لحنی نرم به حرف آمد:
«رین، واقعاً‌جان‌فرسا داری از‌هیچ‌چیز آدمِ اشتباهی می‌پرسی.»
رین نگاهی به‌نقصیه او انداخت و‌زیادی ابرویی بالا برد.
«اوه؟ چطور مگه؟»
کاسی لبخند زد.
«ندیدی مگه؟ اون توی میدونِ نبرد یه هیولاست. قدرتش فراتر از‌شهرهای منطقه... پس طبیعتاً خیلی کم پیش اومده حسِ اینو تجربه کنه‌مهدِ که نتونه چیزی رو که واقعاً می‌خواد بکشه، از پا دربیاره.»
به خودش اشاره کرد.
«ولی من تجربه کردم. هر چی باشه سرشتِ من اصلاً به دردِ مبارزه‌تکان‌دهنده نمی‌خوره و نقصم هم کورم کرده. من مجبور شدم یاد بگیرم چطور با وجودِ‌فضای نقصم با سختیا روبه‌رو بشم، برای همین تو موقعیتِ بهتری‌ام تا بهت نصیحت کنم.»
رین چند لحظه مکث‌هیچ‌چیز کرد و با نگاهی‌دنیایی سنگین به او خیره ماند.
سپس نگاهش‌جان‌فرسا را به‌هیچ‌چیز سانی دوخت.
«راست میگه؟جور نقصت... توی‌نقص‌های مبارزه محدودت نمی‌کنه؟»
لبخندِ تلخی زد.
«معمولاً نه، نه... اما‌هیچ‌چیز لازم نیست تعارف کنی.دنیایی می‌تونی راحت بپرسی چیه.»
رین کمی مکث کرد،هیچ‌چیز اما بعد نتوانست جلوی‌دنیایی خودش را بگیرد و پرسید:
«خب، چیه؟»
سانی مدتی‌کردنِ در سکوت به‌دیگر او خیره ماند.
سرانجام، پوزخند زد.
«راستش خیلی‌جان‌فرسا ساده‌ست. من‌هیچ‌چیز نمی‌تونم دروغ بگم.»
رین خندید.
حتی چند‌کردنِ بار روی‌پلیدِ زانویش زد.
اما زیرِ نگاهِ‌بقا آرامِ او، خنده‌اش‌بحثِ آرام‌آرام محو شد.
«نه، صبر کن... واقعاً؟ این‌کاملاً غیرممکنه. یعنی، همهٔ چیزایی که‌وسطِ بهم گفتی... نه، وایسا. واقعاً؟!»
سانی لبخند زد.
«حقیقت داره. من‌چند نمی‌تونم حتی یه دروغ‌رویارویی رو به زبون بیارم.»
به او اشاره کرد.
«با این حال، تونستم گولت بزنم تا‌دیگری فکر کنی دارم دروغ می‌بافم، مگه نه؟وحشت‌های و سال‌ها حقیقت رو ازت پنهان کنم.»
رین با چشمانی گشادشده‌نقص‌های به او خیره ماند‌هیچ‌کدام و بعد سر تکان داد.
سانی هم سر تکان داد.
«نقص‌ها این‌طوری کار می‌کنن. اونا یه چالشِ غیرقابل‌عبورن... اما بالا رفتن‌شهرهای از کوه تنها راهِ رسیدن به مقصد نیست. می‌تونی کوه رو‌مهدِ دور هم بزنی — و می‌تونی نقص رو هم دور بزنی.»
کاسی دستش را روی قبضهٔ‌کاملاً رقصندهٔ خاموش پایین آورد و با‌شهرهای لحنی نرم اما مطمئن اضافه کرد:
«فقط زمان و تلاش می‌خواد. تو هم یاد می‌گیری چطور با وجودِ نقص به جایی که می‌خوای برسی — راه‌های زیادی‌تقّلایی هست، به شرطی که اراده‌اش رو داشته باشی. مثلاً، با اینکه نمی‌تونی یه موجودِ کابوس رو بکشی، می‌تونی زخمی‌ش کنی. می‌تونی زمین‌گیر‌بشریت و ضعیفش کنی. با آینده‌نگریِ کافی، می‌تونی قبل از اینکه حتی مبارزه‌ای شروع بشه برنده‌اش باشی، یا حتی کلاً ازش دوری کنی.»
لحظه‌ای مکث‌کردنِ کرد و‌پلیدِ بعد ادامه داد:
«در این مورد، استعدادت در جادوی نام‌ها یه موهبت خواهد بود. شکل‌دهندگان‌آرامش قدرت‌های خیلی متنوعی دارن، از جمله قدرت‌های زیادی که می‌تونن محدود و مهار‌می‌بلعید کنن — که فقط برای نابودی نیستن، بلکه برای خلق کردن هم هستن.»
کاسی آهی کشید.
«یادت باشه که تنها نیستی. ما تا جایی که بتونیم کمکت‌محدودکننده می‌کنیم. اما باید این رو هم به یاد داشته باشی که‌جان‌فرسا در نهایت، فقط خودت می‌تونی یاد بگیری چطور با نقصت زندگی کنی.»
رین با قدردانی به‌پلیدِ او نگاه کرد؛ انگار‌آن‌ها خیالش راحت شده بود.
سپس، نگاهش به اجسادِ موجوداتِ کابوس که در محوطهٔ باز پخش شده‌آرامش بودند چرخید — سانی پس از آنکه او در کشتنشان ناکام مانده‌ذره‌ذره بود، آن‌ها را از پای درآورده و این‌گونه امنیتش را تضمین کرده بود.
نگاهش دوباره‌جان‌فرسا تیره و‌هیچ‌چیز تار شد.
سانی که متوجهِ‌نقصیه سرخوردگیِ او شده‌زیادی بود، سر تکان داد.
«فقط به جنبهٔ‌چند منفی نگاه نکن. جنبهٔ‌رویارویی مثبت رو هم ببین.»
رین که‌جان‌فرسا قانع نشده بود،کاملاً ابرویی بالا انداخت.
«...جنبهٔ مثبتی هم داره؟»
سانی سر تکان داد.
«البته. نقص بخشِ مهمی از توئه... حتی از قدرتت. اون‌قدر مهم‌اینکه که بدونِ اون، هیچ‌کس نمی‌تونه متعالی بشه. بی‌دلیل نیست که طلسمِ‌توصیف کابوس به هر بیدارشده کمک می‌کنه تا نقصش رو به دست بیاره.»
لحظه‌ای مکث‌جان‌فرسا کرد و‌هیچ‌چیز بعد افزود:
«فقط به این خاطر نیست که الماس‌ها زیرِ فشار شکل می‌گیرن، یا یه همچین مزخرفاتی. به این خاطر هم هست که سرشت‌مهدِ و نقصِ هر فرد ذاتاً به هم گره خوردن. در واقع، کاملاً مطمئن نیستم که اصلاً بشه بدونِ پیدا کردنِ نقص، سرشت‌میده رو بیدار کرد... پس، الان خیلی به بیدار کردنِ سرشتت نزدیک‌تر شدی. دونستنِ نامِ راستینت هم یه قدمِ دیگه در مسیرِ درسته.»
سانی لبخند زد.
«خلاصه بگم، شاید به نظر برسه که توی یه پرتگاهِ بی‌انتها سقوط کردی و‌بپذیرد همهٔ تقلاهات برای کسبِ قدرت بی‌فایده بوده. اما در حقیقت، برعکسه... تو نسبت به‌باز دیروزت به ارتفاعِ خیلی بالاتری صعود کردی. پس، یه کم به خودت افتخار کن.»
رین مدتی ساکت ماند‌هیچ‌چیز و با رگه‌ای از امیدِ‌دروازه‌های مردد به او نگاه کرد.
با این حال،بقا به نظر نمی‌رسید که‌دیگری کاملاً قانع شده باشد.
در نهایت، انگار در‌نقص‌های خودش فرو رفت و‌هیچ‌کدام به پایین خیره شد.
«...تامار حتماً خیلی وقته که صحبت با‌رویارویی پدرش رو تموم کرده. ارتش به‌زودی به سمتِ‌نمی‌توانی شمال راه می‌افته. پس... لطفاً من رو برگردون.»
سانی نگاهی به‌بقا کاسی انداخت و‌بحثِ بعد آهی کشید.
«هر طور مایلی. فقط یادت باشه... خاندانِ سایهٔ‌دنیایی ما دژِ خیلی باشکوهی اینجا توی گورِ خدا‌مرزِ داره. فقط لب تر کن تا به‌جاش ببرمت اونجا.»
ته دلش امیدوار‌نقصیه بود که او بپذیرد،دیده اما رین ساکت ماند.
سانی دستش را‌چند گرفت و او را‌رویارویی به درونِ سایه‌ها کشید.
کاسی در‌جان‌فرسا محوطهٔ باز‌هیچ‌چیز تنها ماند.
چند لحظه بعد، سرورِ سایه‌ها از‌بحثِ دلِ تاریکی بیرون آمد و با‌آرامش چهره‌ای گرفته به او نگاه کرد.
«خب؟»
پیشگوی نابینا آهی کشید.
«ما هم‌جان‌فرسا برگردیم. کارهای‌هیچ‌چیز زیادی داریم.»