چپتر 2043: استادِ جعل
0حالا که شمشِ کوچکِ آلیاژِ نقره آماده‌متعالی بود، سانی سوزنِ بافنده را احضار کرد‌برایشان و دو جفت دستِ دیگر پدید آورد.
تجسمِ دومی هم‌روحشان پدید آورد که چکشی‌بی‌هدف تاریک در دست داشت.
«بخشِ بعدی... یه تمرینِ آزمایشیه. فقط می‌خوام‌بی‌هدف ببینم واقعاً می‌تونم چیزی رو که داره‌به‌سرعت تو شعلهٔ روحت می‌سوزه افسون کنم یا نه.»
نفیس آه کشید.
پیش‌تر، فقط از سرشتش برای روشن کردنِ آتش استفاده کرده بود؛ آتش‌بسیار خودبه‌خود به سوختن ادامه می‌داد، پس نیازی نبود برای حفظِ آن از قدرت‌هایش‌قوی‌تر استفاده کند. به همین دلیل، مجبور نبود رنجِ نقصش را به جان بخرد.
«می‌خوای چیکار کنم؟»
سانی کمی‌جوهرِ مکث کرد و‌داشتند بعد لبخند زد.
«اول بیا یه کارِ ساده رو امتحان کنیم. فقط جوهرت رو بفرست بیرون‌به‌سرعت و وقتی خواستم کنترلش رو به دست بگیرم، مقاومت نکن. فرض کن داری‌مرزها پیروانت رو از راهِ دور شفا می‌دی، اما بدونِ نیت یا هدفِ خاصی.»
در واقع، همهٔ بیدارشدگان آن‌قدر بر جوهرِ روحشان تسلط داشتند که بتوانند آن را بی‌هدف در‌می‌کرد محیط رها کنند. اما با این کار، جوهر به‌سرعت پراکنده می‌شد؛ سانی به چیزِ هدفمندتری نیاز داشت.سایه‌های خوشبختانه، نحوهٔ تعاملِ ارواحِ متعالی با جهان خاص بود و مرزها محدودیتِ بسیار کمتری برایشان ایجاد می‌کرد.
نفیس آرام سر‌روحشان تکان داد و‌بتوانند چشمانش را بست.
لحظه‌ای بعد، سانی حس کرد حضورش دارد قوی‌تر می‌شود. درخششِ شعلهٔ رقصان‌کار ناگهان بیشتر شد و خودِ آتش زبانه کشید. سایه‌های جمع‌شده در اتاقِ‌متعالی تاریک، واضح و تیز شدند و تندبادِ گرمی موهایش را به هم ریخت.
سانی نگاهش را چرخاند؛ تقریباً می‌توانست پرتوهای‌محیط نورِ کورکننده‌ای را ببیند که از هفت‌پراکنده ستارهٔ درخشان در روحِ نف بیرون می‌زدند.
نفسِ عمیقی کشید.
«حالا... واقعاً‌جوهرِ می‌تونم جوهرش‌تسلط رو دستکاری کنم؟»
همین‌طور که روی نورِ زیبا تمرکز کرده بود، سرِ مثلثیِ ماری‌این از سایه‌های زیرِ پایش بیرون آمد. مار از پایش بالا خزید،تعاملِ دورِ بدنش پیچید و به خالکوبیِ سیاه و بزرگی تبدیل شد.
صفت‌های [راهنمای سایه] و‌داشتند [راهنمای جانِ] آن می‌توانستند در‌کنند این فرایند بسیار مفید باشند.
سانی که گزگزِ خفیفی در انگشتانش حس‌متعالی می‌کرد، دستش را به سمتِ پرتوهای درخشانِ نور‌ایجاد دراز کرد و سعی کرد آن‌ها را بگیرد.
تلاش برای‌جوهرِ لمسِ نور‌تسلط حسِ عجیبی داشت.
اما در‌جوهرِ کمالِ تعجب،تسلط موفق شد.
سانی از آسانیِ این کار‌بتوانند جا خورد. نفیس هم غافلگیر شده‌کار بود، انگار چیزی حس کرده باشد.
لحظه‌ای بعد، جوهرِ درخشانش به‌راحتی‌تعاملِ از کنترلِ او خارج شد؛ گویی‌محدودیتِ در برابرِ لمسی غریبه طغیان می‌کرد.
انگشتانش بارِ دیگر گزگز کرد...
آیا توانایی‌اش در دستکاریِ جوهر صرفاً‌بتوانند نتیجهٔ داشتنِ بافتِ استخوان بود یا‌کار بافتِ روح هم در آن نقش داشت؟
در هر صورت، انگار سانی نمی‌توانست جوهرِ روحِ‌رها شخصِ دیگری را برخلافِ میلِ صاحبش کنترل کند،چیزِ حتی وقتی آزادانه بیرون از بدنش پراکنده شده بود.
نفیس لحظه‌ای خشکش‌خوشبختانه زد و بعد‌ارواحِ سر تکان داد.
«ببخشید... نمی‌خواستم مقاومت کنم.تسلط غریزی بود. این بار سعی‌رها می‌کنم جلوی خودم رو بگیرم.»
سانی سر تکان داد و‌داشتند یک بارِ دیگر دستش را‌کنند به سمتِ نورِ درخشان دراز کرد.
این بار،روحشان پرتوهای کورکننده‌داشتند از لمسش نگریختند.
با هدایتِ محتاطانهٔ آن‌ها، کارِ آشنای بافتنِ جوهر و تبدیلِ آن به‌بسیار رشته‌های اثیری را آغاز کرد؛ با این تفاوت که این بار، رشته‌ها آن‌قوی‌تر سیاهیِ آشنا را نداشتند، بلکه مثلِ نورِ خالصِ ستاره، روشن و زیبا بودند.
در همان حال که بدنِ اصلی‌اش‌بتوانند مشغولِ ساختنِ رشته‌های جوهر بود، آواتار‌کار شمشِ آلیاژ را درونِ شعله‌های سفید گذاشت.
مدتی بعد، آلیاژ داغ شد و با درخششی‌محیط سفید و خشمگین تابید. سانی بی‌درنگ آن را‌می‌شد از آتش بیرون کشید و روی سندان گذاشت.
چکشش که روی تکه‌فلزِ ملتهب فرود آمد،محیط صدای رعدِ کرکننده‌ای طنین انداخت. موجِ ضربهٔ‌پراکنده قدرتمندی رها شد و تجارتخانهٔ درخشان کمی لرزید.
پشتِ سرش، نفیس با‌نحوهٔ آسودگی دست‌هایش را بالا‌جهان برد و روی گوش‌هایش گذاشت.
تمرکز کن...
سانی هوشیاری‌اش‌جوهرِ را بین دو‌داشتند کار تقسیم کرد.
یکی از تجسم‌هایش داشت با چکش شمشِ آلیاژ‌رها را به شکلِ مناسبی درمی‌آورد و دیگری مشغولِ‌چیزِ تزریقِ پایهٔ یک بافتِ طلسمِ ساده به درونش بود.
فلز واقعاً از جهنمی یخ‌زده هم سردتر بود. به‌سرعت خنک می‌شد و سانی ناچار بود بارها و بارها آن را درونِ‌بست کوره فرو ببرد. خوشبختانه حدسش درست بود. رشته‌های اثیری که از جوهرِ روحِ خودِ نفیس بافته شده بودند، در درخششِ ملتهبِ‌ریخت آتشِ او در دم خاکستر نشدند و فعلاً دوام آورده بودند... رشته‌های سایهٔ خودش در کسری از ثانیه از بین می‌رفتند.
از آن گذشته، با شسته‌شدنِ بافت در شعلهٔ روح، اتفاقِ عجیبی برایش می‌افتاد.جوهر به‌نوعی... داشت تغییر می‌کرد. الگوها همان بود، اما حسی که به سانی می‌داد‌خاص تفاوت داشت؛ عمیق‌تر و ملموس‌تر بود و در سطحی ژرف‌تر با فلزِ نقره‌ای درمی‌آمیخت.
جالبه.
این موضوع به سانی فرصت داد‌بی‌هدف تا روی خودِ آهنگری تمرکز کند؛ هرچند‌به‌سرعت کارِ زیادی هم برای انجام دادن نداشت.
معمولاً یک آهنگر بسته به هدفش و کیفیتِ موادِ در دسترس، با چالش‌های زیادی‌برایشان روبه‌رو می‌شد. مثلاً شمشیری مثلِ تاچی فرایندِ آهنگریِ نسبتاً پیچیده‌ای داشت و برای ایجادِ‌رقصان استحکامِ متفاوت بینِ لبه و پشتِ تیغه، به فلزاتِ نرم‌تر و سخت‌تری نیاز بود.
فلزِ کم‌کیفیت باید بی‌شمار بار داغ، تا و چکش‌کاری می‌شد‌کنند تا ناخالصی‌هایش از بین برود و تیغه در تمامِ طولش‌خوشبختانه یکنواخت از آب دربیاید... و دردسرِ چیزهایی از این دست.
اما سانی داشت از آلیاژی استفاده می‌کرد که فراتر از هر‌این فلزِ معمولی بود و طراحیِ سلاحی هم که می‌ساخت نسبتاً ساده‌تعاملِ بود. از این رو، نیازی نبود به چیزی جز دقت فکر کند.
و قدرت.
آلیاژِ نابی که سانی ساخته بود باید آن‌قدر تاب می‌آورد که در دستانِ نفیس دوام بیاورد، برای‌آرام همین حسابی سرسخت بود. شکل دادن به آن با چکش اصلاً کارِ آسانی نبود. سانی ناچار بود‌جمع‌شده در هر ضربه تمامِ قدرتِ ترسناکِ متعالیِ خود را به کار بگیرد؛ نیرویی که حجمش واقعاً هولناک بود.
با هر ضربه، رعدِ کرکننده‌ای طنین می‌انداخت و جریان‌های‌رها قدرتمندِ باد به پا می‌خاست. مقلدِ شگفت‌انگیز می‌لرزید و‌هدفمندتری ناله می‌کرد، انگار که می‌خواست زبان به شکایت باز کند.
با بالا و پایین رفتنِ دستِ سانی، عضلاتِ ورزیده‌اش زیرِ پوستِ درخشانش موج برمی‌داشت و او‌می‌شد را شبیه به مجسمه‌ای تراشیده‌شده از مرمرِ سفید می‌کرد. جرقه‌های ملتهب گردِ پیکرِ بی‌نقصش می‌چرخیدند و‌ایجاد شعله‌های سفید در چشمانِ عقیقی‌اش بازتاب می‌یافت. فلس‌های خالکوبیِ سیاهش انگار مثلِ سنگ‌های قیمتی سوسو می‌زد.
نفیس به عقب تکیه‌داشتند داد و از تماشای‌رها این منظره لذت برد.
اما پس از مدتی،نحوهٔ صدای تَرَقِ بلندی به گوش‌خاص رسید و سانی بی‌حرکت ماند.
چشمانش ریز‌جوهرِ شد و لب‌هایش‌داشتند در هم رفت.
«لعنت.»
چکش را پایین آورد،داشتند به تکه‌های خردشدهٔ زیرِ پایش‌کنند نگاه کرد و آه کشید.
«...یه سندانِ محکم‌تر لازم داریم.»