چپتر 2065: قطعه‌های جنگ (۲)
0سرانجام نبرد به پایان رسید. موجوداتِ کابوس‌سایه نابود شده بودند و سربازانِ خسته روی‌کمتر زمین ولو شده بودند و نفس‌نفس می‌زدند.
رین هم روی خزه‌های سرخ نشسته بود و با چهره‌ای درهم‌رفته، پهلوی‌جریانِ کبودش را گرفته بود. گرمای طاقت‌فرسای گورِ خدا امروز بدجور خفه‌کننده بود،گسترهٔ پس قمقمهٔ سبز را احضار کرد و آبِ خنکی روی سرش ریخت.
...این‌جوری زنده نمی‌مونم.
فکر می‌کرد کنار آمدن با نقصش ممکن است... و احتمالاً هم همین‌طور‌کمتر بود. با این حال، یاد گرفتنِ راهِ مهارِ آن به زمان نیاز داشت؛رام چیزی که در کورانِ جنگ به‌سختی گیر می‌آمد، و البته ابزارهایی که نداشت.
رین تا اینجا با کمکِ تامار‌بگذارد دوام آورده بود، اما این وضع‌باقی تا کی می‌توانست ادامه پیدا کند؟
نگاهش را‌چهل چرخاند و به‌باقی سایه‌اش چشم دوخت.
برادرش درست همان‌جا بود. پیشنهادش هنوز اعتبار داشت. اگر‌هنگامِ می‌خواست، می‌توانست هر لحظه ارتشِ سرود را رها کند‌نبردِ تا او را در چشم‌به‌هم‌زدنی به جای امنی ببرد.
و همرزمانش —پشت‌سر و اصولش —برانداز را پشت‌سر بگذارد.
رین با گرفتنِ‌همرزمانش نگاهش از سایه،بگذارد همرزمانش را برانداز کرد.
چهل، چهل و یک...
۴۲ نفر از آن‌ها باقی مانده بودند. کمتر از نیمی از تعدادِ اولیه... عده‌ای در جریانِ فتحِ‌بسیاری دژِ ترقوه جان باخته بودند و عده‌ای دیگر هنگامِ رام کردنِ مناطقِ وحشیِ گسترهٔ استخوانِ سینه. بسیاری در‌جراحاتِ نبردِ قلبِ خدا کشته شدند و سرانجام، شمارِ بسیار بیشتری در طولِ عقب‌نشینی به سمتِ شمال جان دادند.
بیشترِ آن ۴۲ بیدارشده زخم‌های سطحی برداشته بودند، اما عده‌ای‌باقی جراحاتِ سنگینی داشتند. پیش‌تر دو درمانگر در سنتوریا حضور داشتند، ولی‌جان حالا فقط فلور مانده بود. متأسفانه جوهرِ او هم بی‌نهایت نبود.
خوشبختانه — یا شاید هم از روی بی‌رحمی — شمارِ کسانی که جراحتشان آن‌قدر سنگین باشد‌تعدادِ که به درمانِ فوریِ او نیاز پیدا کنند، نسبتاً کم بود. دلیلش این بود که موجوداتِ کابوسِ‌سینه ساکنِ جنگل بیش از حد قدرتمند بودند و بیشترِ کسانی که طعمه‌شان می‌شدند، در دم جان می‌دادند.
موضوعِ وحشتناکی بود، اما برای این سربازانِ خسته تا حدودی جای‌عده‌ای شکر داشت؛ هرچه بود، نیروهای ارتشِ شمشیر در تعقیبشان بودند. هر‌مناطقِ کسی که نمی‌توانست با پای خودش راه برود، سرعتِ بقیه را می‌گرفت.
درست همان‌طور که رین داشت به‌جان این موضوع فکر می‌کرد، صدای تامار‌مناطقِ در پهنهٔ میدانِ نبردِ اخیر طنین انداخت.
تامار داد زد: «خیلی خب...سایه ده دقیقه وقت دارید استراحت کنید!مانده بعدش به سمتِ شمال ادامه می‌دیم.»
دستورش دور از انتظار نبود. ماندن در حوالیِ میدانِ نبرد عاقلانه نبود، چرا‌مانده که بوی خون می‌توانست دسته‌هایی از لاشخورهای کریه را به آنجا بکشاند. از‌هنگامِ طرفی باید نگرانِ ارتشِ شمشیر هم می‌بودند، پس وقتی برای تلف کردن نداشتند.
همه این را می‌فهمیدند. با این حال، نگاه‌های‌نیمی تیرهٔ بسیاری به سمتِ تامار چرخید و چهرهٔ‌جان بیشترِ سربازان رنگِ خشم و کینه به خود گرفت.
چاره‌ای نبود.
جنگجویانِ ارتشِ سرود هنوز از نبردِ قلبِ خدا کمر راست نکرده بودند. حتی پیش از آن‌عده‌ای هم، وحشتِ مورمورکنندهٔ گورِ خدا — یک منطقهٔ مرگِ واقعی که هیچ انسانی نباید در آن پا‌نبردِ می‌گذاشت — ضربهٔ مهلکی به روحیه‌شان زده بود. و حالا اوضاع داشت از این هم سخت‌تر می‌شد.
خسته، آشفته و ترسان بودند.
چطور می‌توانستند خشمگین نباشند وقتی‌باقی جای خالیِ همرزمانِ کشته‌شده‌شان آن‌قدر‌اولیه واضح بود که تقریباً حس می‌شد؟
بنابراین، در آن لحظه سربازان دیگر مهرِ چندانی به فرماندهیِ ارتشِ‌کردنِ سرود در دل نداشتند. از آنجا که تامار تنها افسرِ حاضر در‌بسیار آنجا بود، باید بارِ اصلیِ این احساساتِ منفی را به دوش می‌کشید.
احتمالاً وضعیتش حتی از دیگر افسران هم بدتر بود، چون بیدارشده‌ای جوان بود که کاری را انجام می‌داد‌فتحِ که برای استادی کهنه‌کار در نظر گرفته شده بود. مهم نبود چقدر شایسته است یا چه جنگجوی مرگباری است؛شمارِ تنها چیزی که اهمیت داشت این بود که سربازان داشتند می‌مردند، و او هدفی دم‌دستی برای مقصر دانستن بود.
سربازانی که تا همین چندی پیش با شور و حرارت از او‌باقی پیروی می‌کردند، حالا با نگاه به تامار بی‌اختیار از خود می‌پرسیدند... اگر به‌جای‌دیگر این جوانِ میراث‌دار، عروج‌یافته‌ای رهبری‌شان می‌کرد، چند نفر از آن‌ها الان زنده بودند؟
هرچه خسته‌تر‌چهل و ترسان‌تر می‌شدند،باقی بیشتر سرخورده می‌شدند.
احتمالاً همین حس‌فتحِ را به افسرانِ رده‌بالای‌باخته ارتشِ سرود هم داشتند.
شاید حتی به خودِ ملکه.
...در این میان، تامار انگار به نگاه‌های خشم‌آلود‌برانداز توجهی نداشت. به سمتِ رین رفت، روی زمین‌تعدادِ نشست و با سر به قمقمهٔ سبز اشاره کرد.
«اون رو بده به من.»
قمقمه را گرفت‌فتحِ و آبِ خنک‌جان را با ولع نوشید.
دقیقاً ده دقیقه بعد، دستهٔ خسته و ضربه‌خورده صحنهٔ‌آن‌ها نبرد را ترک کرد، بی‌آنکه حتی زحمتِ برداشتِ خرده‌های‌فتحِ روح از اجسادِ موجوداتِ کابوس را به خود بدهد.
وقت بسیار تنگ بود.
بدونِ هیچ توقفی با شتاب به سمتِ شمال رفتند. هرازگاهی پلیدیِ سرگردانی سرِ راه‌شان‌دژِ سبز می‌شد و سربازان را مجبور به مبارزه می‌کرد. خوشبختانه دیگر هیچ نبردی به‌نبردِ ناگهانی و هولناکیِ نبردِ قبلی رخ نداد، بنابراین رین مجبور نشد درگیرِ مبارزهٔ تن‌به‌تن شود.
با کمانی در دست،دژِ هم بسیار امن‌تر بود‌دیگر و هم بسیار مؤثرتر.
[بارِ سنگین]، [حاشیه در ظهر] و [خودت را نبُر] — سه تیری که سانی برایش ساخته بود —فتحِ در کند کردن و زمین‌گیر کردنِ دشمن بسیار عالی‌تر از شمشیرِ مرگبارش عمل می‌کردند. به‌خصوص با نشانه‌گیریِ بی‌خطای رین.شمارِ وقتی یکی از آن‌ها به موجودِ کابوس می‌خورد، برای دیگر سربازان بسیار راحت‌تر بود که کارش را تمام کنند.
بنابراین، با اینکه دیگر نمی‌توانست‌پشت‌سر چیزی را بکشد، اما همچنان‌نفر سهمِ زیادی در مبارزات داشت.
بیشترِ سربازان حتی متوجه نشدند که شیوهٔ مبارزهٔ رین‌تعدادِ تغییر کرده است. تنها ری و فلور آن‌قدر دقت‌دیگر داشتند که بدانند چیزی در او فرق کرده است.
«تو... خوبی؟جریانِ نشانه‌گیریت امروز یه‌جورِ‌ترقوه عجیبی خطا میره.»
او صرفاً به‌زور لبخندی زد.
«آره، خوبم. فقط‌همرزمانش دارم می‌سنجم ببینم خاطره‌های‌سایه جدیدم چی‌کار می‌تونن بکنن.»
ری قانع نشده بود، اما‌باقی سر تکان داد و در نهایت‌عده‌ای او را به حالِ خود گذاشت.
آن‌ها به شمالی‌ترین نقطهٔ گسترهٔ‌ترقوه استخوانِ سینه زدند و در راه‌کردنِ با خطراتِ بی‌شمارِ جنگلِ سرخ جنگیدند.
چند درگیریِ دیگر هم رخ داد، اما خوشبختانه پردهٔ ابرهای بالای سرشان پس از‌تعدادِ چند ساعت شکافت. بخشِ وسیعی از جنگل نابود شد، و وقتی ابرها دوباره خودشان‌وحشیِ را ترمیم کردند، رین و همراهانش به راهِ خود به سمتِ شمال ادامه دادند.
پس از دو روز‌اصولش راهپیماییِ دیگر... سرانجام به یکی‌چهل از دو دژِ گذرگاه رسیدند.