چپتر 2052: صنعتِ جنگ
0چیزی مشابه، اما در عین حال متفاوت‌سرسام‌آور با کاری که استاد آلیس روی سرپیکان‌هیچ انجام داده بود، آنجا داشت اتفاق می‌افتاد.
تاروپودِ بافتِ طلسمی پیچیده درونِ زره داشت شکل می‌گرفت. فقط یکباره شکل‌توانست نمی‌گرفت، آن‌طور که در سرپیکانِ استخوانی رخ داده بود — در عوض،پایهٔ این روند بیشتر شبیه به کاری بود که سانی می‌کرد؛ مرحله به مرحله.
فقط سرعتی که رشته‌های مجزا با آن‌طلسمِ الگوها را می‌ساختند به‌طرز شگفت‌انگیزی بالا بود... در‌بزند واقع آن‌قدر بالا که آنی به نظر می‌رسید.
با این حال، نتیجه بسیار بدتر از کارِ سانی بود. الگوهایی که با‌خنثی سرعتی سرسام‌آور شکل می‌گرفتند، خام و به‌هم‌ریخته بودند، تقریباً شلخته. هیچ هماهنگی‌ای در‌مربوط جریانشان نبود، هیچ نظمِ پیچیده‌ای نداشتند. انگار تازه‌کاری آن بافتِ طلسم را ساخته بود.
دست‌کم در نگاهِ اول.
سپس، اتفاقِ عجیبی افتاد. الگویی که از پیش شکل گرفته‌مدتی بود ناگهان از هم پاشید و منظومهٔ رشته‌های اثیری همچون‌عجیب موجی به عقب کشید. این هم در یک آن رخ داد.
چند لحظه بعد، الگو دوباره‌موجودی شکل گرفت و این بار کمی‌توانست مرتب‌تر از قبل به نظر می‌رسید.
این روند چند بار تکرار شد. رشته‌ها به جلو می‌جهیدند تا‌بزند الگویی بسازند، چند لحظه در خلأ شناور می‌ماندند و بعد عقب می‌نشستند.برابرِ تاروپود منبسط و منقبض می‌شد، تقریباً شبیه به قلبِ تپندهٔ موجودی زنده.
با هر تکرار، انگار بافتِ طلسمِ به‌هم‌ریخته کمی بهتر می‌شد. پس از‌تقریباً مدتی، آن‌قدر منسجم شد که سانی توانست هدفش را مبهم حدس بزند؛ساخته او با چهره‌ای خنثی به این منظرهٔ عجیب و زیبا خیره مانده بود.
پایهٔ یک افسونِ دوام، یک افسونِ مقاومت در‌طلسمِ برابرِ حرارت، یک افسونِ عجیبِ مربوط به اصطکاک‌بزند و یک افسونِ وزن در آن دیده می‌شد...
استاد اسنو‌می‌شد قطعاً در پروژهٔ‌موجودی فعلی‌اش جاه‌طلب بود.
چقدر جالب.
سانی سعی کرد‌بسیار از چیزی که‌الگوهایی می‌دید سر در بیاورد.
این روند با تکنیکِ جعل که استاد آلیس نشان داده بود کاملاً تفاوت داشت. او‌حدس صرفاً ویژگیِ [خاطره بودن] را از یک سرپیکان به سرپیکانی دیگر منتقل کرده بود —عجیبِ به همین دلیل، توانِ سرشتِ او سرراست و بدونِ درگیر کردنِ طلسمِ کابوس عمل می‌کرد.
اما استاد اسنو داشت کارِ بسیار جاه‌طلبانه‌تری می‌کرد.بهتر او در واقع تغییر را درونِ زره آغاز کرده‌خنثی بود و می‌گذاشت رشد کند... درست مثلِ موجودی زنده.
حالا داشت سعی می‌کرد‌بهتر این رشد را در‌هدفش مسیرِ خاصی هدایت کند.
و طلسمِ‌نتیجه کابوس داشت به‌کارِ او کمک می‌کرد.
خیلی شبیه به کمکی بود که به سانی‌طلسمِ کرده بود، و حتی بیشتر شبیه به کمکی‌بزند که به کاسی می‌کرد... و به‌نوعی به همهٔ بیدارشدگان.
تا الان دیگر روشن شده بود که مسیرِ رشدِ یک شیءِ افسون‌شده، به نیتِ طلسم‌ساز بستگی دارد. استاد‌منظرهٔ اسنو اسمش را گذاشته بود هدایتِ فرمِ شیء به حالتی بی‌نقص‌تر، و شاید هم حقیقتی در حرفش نهفته بود.فعلی‌اش اما به نظرِ سانی، بخشِ بزرگی از این تغییر همچنان به دیدگاه، توانایی و ارادهٔ خودِ طلسم‌ساز بستگی داشت.
استاد اسنو می‌خواست زره را به خاطره‌ای تبدیل کند که چند افسونِ خاص داشته باشد. با این‌خیره حال، نمی‌توانست چنین بافتِ طلسمی را در ذهن مجسم کند — هر چه بود، اصلاً قادر به‌جاه‌طلب دیدنش نبود، چه رسد به رمزگشاییِ منطقِ پیچیده و مرموزی که الگوهای رشته‌های جوهر را هدایت می‌کرد.
اما چیزی که می‌توانست مجسم کند، اثری بود که می‌خواست به آن برسد. سرسختیِ زره، توانایی‌اش برای ترمیمِ‌نظمِ خود درونِ روحِ صاحبش، مقاومت در برابر حرارتِ بی‌رحمِ گورِ خدا و چیزهایی از این دست. شاید آن‌قدر‌پاشید جادوی رونی می‌دانست که تصور کند این افسون‌ها در قالبِ رون چگونه به نظر می‌رسند، شاید هم نه.
در هر صورت، طلسمِ کابوس نیت او را می‌گرفت... و صرفاً آن را‌هدفش به زبانِ بافندگی ترجمه می‌کرد. درست همان‌طور که بینش‌های دریافتیِ کاسی را به رون‌ها،مقاومت یا زبانِ ساکنانِ کابوس‌ها را به زبانی که مردمِ مدرن بتوانند بفهمند، ترجمه می‌کرد.
این‌گونه بود که‌قلبِ طلسم‌سازان می‌توانستند خاطره‌ها‌زنده را خلق کنند.
قدرت‌های واقعیِ این شاخه از خاندانِ دلاوری به‌احتمالِ زیاد در ادراکی ویژه‌چهره‌ای نهفته بود؛ تواناییِ آزادسازیِ پتانسیلِ چیزها، و سپس هدایت و تقویتِ رشدِ‌حرارت آن‌ها... دست‌کم چیزهایی که از مهارت، طراحیِ آگاهانه و تبحر متولد شده بودند.
این نمایشی زیبا از تلاقیِ میانِ چندین قلمروِ ایزدبانوی جنگ‌به‌هم‌ریخته بود؛ مهارت، هوش و پیشرفت، که همگی از طریقِ کشمکشی شبیهِ‌انگار به خودِ زندگی ابراز می‌شدند... تا برای جنگ به کار روند.
طلسم صرفاً کمکِ کوچکی به طلسم‌سازان می‌کرد‌زنده که در کنارِ چیزهای دیگر، به آن‌ها اجازه‌حدس می‌داد زبانِ خودش را در مجموعهٔ مهارت‌هایشان بگنجانند.
سانی بی‌اختیار به این فکر می‌کرد که استاد اسنو بدون این کمک چه کاری می‌توانست‌بزند بکند. او همچنان می‌توانست رشدِ اشیای بی‌جان را تحریک کند و همچنین به آن‌ها ویژگی‌های‌مربوط خاصی ببخشد... اما احتمالاً فقط ویژگی‌هایی را که خودش شخصاً می‌توانست درک و تصور کند.
اگر می‌دانست بریده‌شدن با تیغه‌ای تیز چه حسی دارد، می‌توانست سلاحی را به سمتِ برندگیِ بسیار هدایت‌خیره کند. اگر با جادوی رونی آشنایی داشت، می‌توانست سلاح را با افسون‌های رونی عجین کند. نتیجه همچنان‌جاه‌طلب کاملاً شگفت‌انگیز می‌بود؛ اما شاملِ عنصرِ بافندگی نمی‌شد، چیزی که طلسم‌سازان نه می‌شناختند و نه درکش می‌کردند.
اما حتی با‌بسیار کمکِ طلسمِ کابوس هم‌سرسام‌آور این روند آسان نبود.
وضعیتِ آشفتهٔ چیزی که قرار بود بافتِ طلسم باشد و ناکامی‌های مکررش در رسیدن به حالتِ‌بزند مطلوب، دلیلی بر این مدعا بود. احتمالاً برای استاد اسنو آسان نبود که نیتش را متمرکز نگه‌وزن دارد و در میانِ احتمالاتِ بی‌شمار، تنها مسیرِ درست را برای رسیدن به خواستهٔ خود پیدا کند.
داشت تقلا می‌کرد.
ناگهان، سانی دلش خواست ببیند وقتی آنویل شمشیری می‌سازد،مبهم چه شکلی است. ماهیتِ این روند باید مشابه می‌بود...مانده اما مهارت و نیتِ او بی‌نهایت صیقل‌یافته‌تر و دقیق‌تر بود.
حیف که سانی هرگز کار کردنِ پادشاه‌سرسام‌آور در کورهٔ آهنگری را ندیده بود و‌هیچ در آینده هم چنین فرصتی پیدا نمی‌کرد.
سرانجام، استاد آلیس‌می‌شد نزدیک شد و‌موجودی با آهی تعظیم کرد.
«این کار کمی طول می‌کشه. راستش برای خاطره‌ای‌بهتر مثل این، ساختن معمولاً روزهای زیادی ادامه پیدا‌چهره‌ای می‌کنه... و ممکنه به شکست هم ختم بشه.»
سانی سر تکان داد.
«مشکلی نیست. ممنون.بسیار من همون چیزایی رو‌سرسام‌آور که می‌خواستم ببینم دیدم.»
زنِ ریزنقش لبخندِ درخشانی زد.
«شنیدنش خوشحال‌کننده‌ست! پس، استاد سانلس، هر وقت خواستین‌بهتر برگردین. بانو ستارهٔ دگرگون... امیدوارم یه روز بتونم خاطره‌هایی‌خنثی براتون بسازم که توی میدونِ نبرد ازشون استفاده کنین.»
سانی با دیدنِ نگاهِ صادقانهٔ چشمانش،منسجم دلش نیامد به استاد آلیس بگوید‌چهره‌ای که بعید است امیدش به حقیقت بپیوندد.
نفیس آن‌قدر قدرتمند‌بسیار بود که بیشترِ‌الگوهایی خاطره‌ها به کارش نمی‌آمدند...
و او را هم داشت.
خیلی زود، آن دو سالنِ‌موجودی ساخت‌وساز را ترک کردند. سانی‌منسجم عمیقاً در فکرِ چیزی بود.
وقتی از دژِ دلاوری‌بهتر خارج می‌شدند، نفیس نگاهی‌هدفش به او انداخت و پرسید:
«خب؟ به دردت خورد؟»
سانی آهسته سرش را‌قلبِ به نشانهٔ نفی تکان‌طلسمِ داد، بعد تأیید کرد.
«نه و آره. دقیقاً الهام نگرفتم،زنده اما به مسیری که تمامِ این‌هدفش مدت توش قدم برمی‌داشتم اطمینان پیدا کردم.»
سپس، چشمانش برقی‌طلسمِ زد و لبانش به‌توانست لبخندی شیطنت‌آمیز کج شد.
لحظه‌ای مکث کرد‌بسیار و بعد با‌الگوهایی لحنی خنثی افزود:
«اوه، اما مهم‌تر از همه. با‌موجودی تماشای اونا، بالاخره راهی پیدا کردم‌توانست که این روند رو دور بزنم...»