چپتر 2078: قطعه‌های جنگ (۱۵)
0کای که میانِ آوار ایستاده‌دست‌کم بود، نفسِ عمیقی کشید و‌اما سپس آرام آن را بیرون داد.
تندبادِ قدرتمندی از همان یک‌می‌کرد نفس برخاست و ابری از‌قرار غبار را به هوا فرستاد.
سرش را که بلند کرد، آرامشِ ملایم‌انحنایش و همیشگیِ چشمانِ سبز و پذیرايش جای خود‌دست‌کم را به برقی سرد و بُرنده داده بود.
انگار شب ناگهان تاریک‌تر شد‌افق و بادها در گذر از‌چهل‌تکه‌ای میانِ ویرانه‌ها، آوازی وهم‌انگیز سر دادند.
«آماده‌ای؟»
به مورگانِ دلاوری‌کیلومتری نگاه کرد و سرش‌زمین را کوتاه تکان داد.
لبخندِ کمرنگی‌انحنای روی لبانِ‌تخت سرخش نشست.
«پس وقتِ تلف‌کردن نداریم.»
کای نگاهش را برگرداند. نگاهش توده‌های آوارِ سنگی، گسترهٔ وسیعِ دریاچهٔ خالی‌عالمِ و حصارِ درختانِ سوخته در ساحلِ دوردستِ آن را شکافت. هیچ مانعی‌می‌رفت نمی‌توانست سدِّ دیدش شود و هیچ فاصله‌ای بیش از حد دور نبود...
خب، در تئوری.
در حقیقت، با وجودِ اینکه می‌توانست تک‌تکِ دانه‌های شنِ ساحلی در کیلومترها دورتر را‌می‌کرد تشخیص دهد، کای نمی‌توانست خیلی دور را ببیند. دلیلش ساده بود... انحنای جهان. جهان تخت‌چهل‌تکه‌ای نبود، پس در شرایطِ عادی، انحنایش چیزها را در فاصلهٔ حدوداً پنج کیلومتری پنهان می‌کرد.
دست‌کم روی زمین اوضاع از این قرار بود. اما اینجا در عالمِ رؤیا، افق چندان پیش‌بینی‌پذیر نبود. از‌دیگر جهانی که آسمانش چهل‌تکه‌ای از آسمان‌های گوناگون بود، چه انتظارِ دیگری می‌رفت؟ گاهی افق در پنج کیلومتری بود.دیدِ در جاهای دیگر، بسیار دورتر یا به‌طرزِ چشمگیری نزدیک‌تر بود. در برخی جاها، جهان اصلاً هیچ انحنایی نداشت.
اما این‌جور جاها نادر بودند،دست‌کم پس معمولاً هنوز هم محدودیتی برای‌اینجا بُردِ دیدِ کای در کار بود.
البته می‌توانست سعی کند با نگاهش اعماقِ زمین را بشکافد و‌اما به این ترتیب افق را نادیده بگیرد. اما توانِ بیدارِ او قادرِ‌انتظارِ مطلق نبود. انجامِ چنین کاری غیرممکن نبود، اما جوهرِ بسیار زیادی می‌طلبید.
به‌ویژه وقتی راهِ بسیار ساده‌تری برای دیدنِ آن‌سوی افق‌فاصلهٔ وجود داشت؛ در واقع چنان ساده که همه می‌توانستند‌این از آن استفاده کنند... اما کای از همه بیشتر.
آن راه، نگاه‌عالمِ کردن به افق‌چندان از ارتفاع بود.
هرچه فرد بالاتر می‌رفت، انحنای جهان اهمیتِ کمتری پیدا می‌کرد. به همین‌عالمِ ترتیب، هرچه هدف بلندتر بود، دیدنش از راهِ دور آسان‌تر می‌شد. این‌می‌رفت حقیقتی بسیار بدیهی بود، اما در نبردهای موجوداتِ متعالی معنای تازه‌ای می‌یافت.
به همین دلیل کاری‌پنهان که کای قصدِ انجامش‌اوضاع را داشت، خطرناک بود.
پس از یک ماه نبردهای سهمگین، نقاطِ مرتفعِ زیادی در ویرانه‌های باستانی‌کیلومتری باقی نمانده بود. همه‌چیز فروریخته و نابود شده بود و به توده‌های‌افق آوار بدل گشته بود... اما کای نیازی نداشت از برجی بلند بالا برود.
در عوض، به‌سادگی در هوا‌افق اوج گرفت و به‌شکلی طبیعی‌چهل‌تکه‌ای به سوی آسمانِ شب بالا رفت.
بالاتر، و‌کیلومتری بالاتر، و‌می‌کرد باز هم بالاتر...
تا اینکه تمامِ جهان‌پنهان همچون بومِ نقاشیِ مهتابی‌اوضاع پیشِ رویش قرار گرفت.
برای چند لحظه، شبحِ‌تخت باشکوهش در برابرِ قطعه‌های‌چیزها درخشانِ ماهِ خردشده نقش بست.
سپس، کای نفسِ‌عالمِ عمیقی کشید و‌چندان کمانش را بالا آورد.
کمانش خاطره‌ای متعالی از ردهٔ ۵ بود که بابتِ کشتنِ تایرنتِ فاسد‌شده،عالمِ ریشهٔ گورِ بدخیم، در قطبِ جنوب به دست آورده بود. این سلاحِ‌می‌رفت بی‌نظیر و مرگبار، برای رسیدن به اهدافش بیش از حدِ نیاز قدرت داشت.
چیزی که به همان اندازه اهمیت داشت، تیرهایی بود که استفاده می‌کرد.اینجا کای تیرهای متعالیِ فراوانی داشت که هر کدام برای کارِ متفاوتی مناسب‌دیگری بودند... البته هدفِ بیشترِ آن‌ها به بار آوردنِ مرگ و ویرانیِ ناگفتنی بود.
او حتی یک تیرِ مطلق‌شرایطِ هم داشت. اما هنوز وقتِ‌حدوداً استفاده از آن نرسیده بود.
کای، شناور بر فرازِ ویرانه‌های حصارِ واقعی، غرق در نورِ مهتاب و در آغوشِ بادها، نگاهش را به گسترهٔ‌بسیار تاریکِ جنگلِ باستانی دوخت. آنجا، ده‌ها کیلومتر دورتر، دشمن زیرِ پوششِ شاخه‌های درهم‌تنیده حرکت می‌کرد. کفنی ضخیم از مهِ‌البته روان بخشِ پهناوری از جنگل را پوشانده بود؛ مهی که موردرت احضار کرده بود تا حرکاتش را پنهان کند...
اما نمی‌توانست از کای پنهان بماند،زمین به‌ویژه حالا که مورگان مسیرِ درست‌عالمِ را به او نشان داده بود.
«همون‌جا.»
شاهزاده به آن‌ها گفته بود که حملهٔ نهایی با موجی از موجوداتِ کابوس‌پنهان آغاز می‌شود؛ موجوداتی بسیار قوی‌تر از آن‌هایی که موردرت پیش‌تر به‌عنوانِ ظرف استفاده کرده‌جهانی بود و در طولِ یک ماه نبردهای هولناک، آرام و پنهانی جمعشان کرده بود.
کای باید مطمئن می‌شد موجوداتِ کابوس‌چندان تا پیش از رسیدن به ویرانه‌های قلعهٔ‌انتظارِ باستانی، نابود یا دست‌کم به‌شدت ضعیف می‌شوند.
کای تیری در چلهٔ کمانِ افسون‌شده‌اش گذاشت، عضلاتش را سفت کرد و زه را‌افق تا گوشش کشید. در حالی که موهای خرمایی‌اش وحشیانه در باد می‌رقصید و چشمانِ سبزش‌به‌طرزِ در نورِ رنگ‌پریدهٔ مهتاب می‌درخشید، سرد و بی‌احساس به گسترهٔ تاریکِ جنگلِ منفور چشم دوخت.
سپس گفت:
«به هدف بنشین.»
کلماتش فرمانی لبریز از اقتداری‌افق رازآلود بود... فرمانی خطاب به خودش،آسمان‌های و البته خطاب به خودِ جهان.
کای با حس‌کردنِ‌پنهان فورانِ ناگهانیِ قدرتی مهیب،اوضاع زه را رها کرد.
با این کار،کیلومتری صدای رعدِ کرکننده‌ای‌دست‌کم در فضا پیچید.
تیر با سرعتی حیرت‌انگیز به جلو شتافت و آسمانِ تاریک‌حدوداً را شکافت. دورتر و دورتر رفت، به‌راحتی از دریاچهٔ خالی‌اما گذشت و بر فرازِ جنگلِ باستانی خطی از نور کشید.
تا اینکه سرانجام...
ده‌ها کیلومتر دورتر، بی‌صدا و بی‌خطا،زمین چشمِ یک موجودِ کابوس را که‌عالمِ به‌سرعت در حرکت بود سوراخ کرد.
لحظه‌ای بعد،پنج انفجاری عظیم پایه‌های‌می‌کرد جهان را لرزاند.
حریقی عظیم از نقطهٔ برخورد در یک خطِ مستقیم گسترش یافت و چندین کیلومترِ مربع از جنگلِ منفور‌این را فروبلعید. درختانِ بی‌شماری خاکستر شدند و درختانِ بسیار بیشتری بر اثرِ موجِ انفجاری ویرانگر خرد و سرنگون‌جاهای شدند. ستونِ بلندی از شعله‌های خروشان به آسمان برخاست، سپس فروکش کرد و به هر سو پخش شد.
تاریکیِ شب با‌عالمِ درخششِ وحشیانهٔ آن آتشِ‌پیش‌بینی‌پذیر گرسنه از هم شکافت.
...ده‌ها کیلومتر دورتر، در آسمانِ‌دست‌کم ساکتِ بالای قلعهٔ ویران، کای با‌اینجا آرامش این ویرانی را تماشا کرد.
پیش از آن چندین ظرفِ دیگر از‌زمین شاهزادهٔ هیچ را پیدا کرده بود و‌رؤیا دومین تیر داشت در دستش ظاهر می‌شد.
البته موردرت‌انحنای هم حتماً متوجهِ‌شرایطِ او شده بود.
هرچه باشد، کای در‌رؤیا این ارتفاع از سطحِ‌جهانی زمین، پشتِ افق پنهان نبود.
در واقع، به‌راحتی به چشم‌دست‌کم می‌آمد و کاملاً در فضای باز‌اینجا قرار داشت — یک هدفِ بی‌نقص.
و او تنها کسی نبود‌می‌کرد که می‌توانست پرتابه‌ای را در‌قرار پهنهٔ دریاچهٔ خالی به پرواز درآورد.
«یعنی... تا‌انحنای حالا چند‌تخت بار این‌طوری مُردم؟»
حس می‌کرد حیف است در موجِ اولِ حمله بمیرد. هرچه باشد این موجوداتِ کابوس‌دیگری فقط پیش‌غذا بودند... غذای اصلی هنوز خودش را نشان نداده بود. به گفتهٔ مورگان، موردرت‌نادر امروز هم از این ظرف‌های جمع‌آوری‌شده و هم از کالبدِ قدیس‌های شب به‌نوبت استفاده می‌کرد.
راستش کای چندان علاقه‌ای هم به مُردن در موجِ دوم نداشت. خیلی‌عالمِ بیشتر ترجیح می‌داد زنده بماند. چیزهای زیادی در زندگی بود که می‌شد‌می‌رفت از آن‌ها لذت برد و کارهایی هم بود که هنوز باید انجام می‌داد.
زندگی باارزش بود.
با این حال،جهان برای پناه گرفتن به‌انحنایش سمتِ زمین شیرجه نزد.
در عوض، خیلی راحت تیرِ‌افق دوم را در چله گذاشت‌چهل‌تکه‌ای و دوباره کمانش را کشید.
صدایش مانندِ نوایی‌پنهان زیبا و مهیب در‌اوضاع آسمانِ تاریک طنین انداخت.
«...نابود کن.»
نبردِ نهایی بر سرِ حصار —عادی تازه‌ترین نبرد در صفِ طولانیِ نبردهای نهاییِ‌پنهان پیشین — بارِ دیگر آغاز شده بود.