چپتر 2040: فقدانِ تقارن
0سانی ناگهان‌حال موجی از احساسات‌عین را حس کرد.
نه به این خاطر که راز بود... او به رین گفته بود نامِ راستینش را پیشِ‌این‌طور خودش نگه دارد، اما این حرف شاملِ نفیس نمی‌شد. گذشته از این، نفیس همان کسی بود که‌نشان در تفسیرِ معنای آن به او و کاسی کمک کرده بود و از قبل آن را می‌دانست.
نه، صرفاً به‌دیده این خاطر بود‌طرزِ که نفیس پرسیده بود.
اخیراً سانی متوجه شده بود که نفیس تقریباً هرگز چیزی از او نمی‌پرسد. می‌دانست بخشی‌اولین از آن به این دلیل است که نفیس تا حدودی خبر داشت که او نمی‌تواند‌نگاهش به برخی سؤالات پاسخ دهد، و به درخواستش برای مخفی نگه‌داشتنِ برخی رازهایش احترام می‌گذاشت.
اما بی‌اختیار حس می‌کرد دلیلِ‌عین دیگرش این است که... صرفاً‌متقارن آن‌قدرها برایش مهم نیست که بپرسد.
رابطهٔ کنونی‌شان پر از شور و شرر بود... ایزدان می‌دانستند که در‌البته ابرازِ علاقه به یکدیگر هیچ ابایی نداشتند. در واقع، از آنجا که هر‌تنهایی‌اش دو قدیس بودند، چند روزِ گذشته برای برجِ عاج حسابی پرحرارت گذشته بود.
در لحظاتِ آرام‌تر هم از همراهیِ‌طرزِ یکدیگر لذت می‌بردند. اعتماد و احترامِ‌باشد متقابل، و لطافتِ زیادی بینشان بود.
انگار رؤیایی به حقیقت پیوسته بود. حتی‌دوستش بسیار شگفت‌انگیزتر از آن چیزی بود که‌اصلاً تا به حال در خواب دیده بود.
اما در عین حال، سانی‌عین خبر داشت... گاهی به طرزِ دردناکی‌چطور خبر داشت... که رابطه‌شان متقارن نیست.
چطور می‌توانست متقارن باشد، وقتی او کسی‌فکر بود که نفیس فکر می‌کرد تازه چند‌شاید ماه پیش با او آشنا شده است؟
البته که دوستش داشت... شاید حتی شیفته‌اش بود. این‌طور نبود که برای نفیس غریبه‌ای رهگذر باشد —پیش اصلاً این‌طور نبود. او اولین و تنها معشوقِ نفیس بود، و همین که تنهایی‌اش را کنار گذاشته‌گذاشته و او را به تمامِ آدم‌های دنیا ترجیح داده بود، نشان می‌داد چقدر در نگاهش خاص است.
یادی از سانی نداشت‌پیش — اما انگار قلبش‌شاید او را به یاد می‌آورد.
با این حال، حقیقتِ تلخ به قوتِ خود‌دردناکی باقی بود. در مقایسه با ژرفای هولناکِ احساساتِ‌تازه سانی به نفیس، احساساتِ خودِ او... نسبتاً سطحی بود.
بنابراین، نفیس می‌توانست‌چطور کاملاً با وضعیتِ‌وقتی کنونیِ رابطه‌شان راحت باشد.
اما سانی نبود.
حتی در حالی که غرق در سعادت‌دوستش بود، حتی با اینکه پرشورترین خواسته‌هایش برآورده شده‌اولین و جسورانه‌ترین انتظاراتش ده‌ها برابر فراتر رفته بود...
باز هم بیشتر می‌خواست.
خیلی بیشتر از این‌ها می‌خواست.
به هر‌خواب حال، سانی‌عین آدمِ حریصی بود.
می‌خواست که نفیس‌ماه به یاد بیاورد...البته اما این غیرممکن بود.
پس، می‌خواست که نفیس دست‌کم بخواهد درباره‌اش بداند —رابطه‌شان هر چیزی که برای دانستن وجود داشت، و حتی‌پیش بیشتر. می‌خواست سؤال بپرسد، حتی اگر سانی نمی‌توانست جواب بدهد.
به همین دلیل بود که وقتی دید‌فکر نفیس پیش‌قدم شده تا دربارهٔ موضوعِ مهمی‌شاید از او بپرسد، با خوشحالی غافلگیر شد.
شاید داشت کم‌کم‌دیده در دلش جا باز‌دردناکی می‌کرد... آهسته، اما پیوسته.
لبخند زد.
«خب... باشه، بهت می‌گم.دیده اگه حتماً باید بدونی،دردناکی اون یه نامِ راستین بود.»
نفیس ریز خندید.
«آره، حدس می‌زدم.دیده خیلی واضح بود.طرزِ اما نامِ راستینِ کیه؟»
سانی چند لحظه‌ماه مکث کرد و بعد‌دوستش به عقب تکیه داد.
«فکر کنم قبلاً اینو‌دیده بهت نگفتم، اما من‌دردناکی یه... یه شاگرد دارم.»
باید در انتخابِ کلماتش دقت می‌کرد. نفیس در گذشته از ارتباطِ او و رین خبر داشت؛این‌طور پس اگر می‌خواست نفیس این موضوع را به یاد بسپارد، باید آن را در قالبِ رابطه‌ای‌داده تازه مطرح می‌کرد، رابطه‌ای که هیچ ربطی به شخصی به نامِ گمشده از نور نداشته باشد.
این‌گونه، نفیس فراموش نمی‌کرد.
انگار نفیس جا خورده بود.
«سرورِ سایه‌ها شاگرد داره؟»
سانی سر تکان داد.
«اون؟ نه... یکم گوشه‌گیره. قبلاً گفتم‌طرزِ که یکی از تجسم‌هام توی قلمروِ سروده،وقتی مگه نه؟ اون داره بهش آموزش میده.»
به نظر‌تازه می‌رسید نفیس‌پیش خوشش آمده است.
«هیچ‌وقت نمی‌تونم به اون‌دیده توانِ تو عادت کنم.دردناکی واقعاً، واقعاً چیزِ عجیبیه، می‌دونی؟»
سانی خندید.
«اوه، خودم خوب می‌دونم... به هر حال، اون تجسمم چهار ساله که پیششه. شاگردِ دردسرسازم‌تازه بالاخره درست قبل از جنگ بیدار شد — و در کمالِ تعجب و ناباوریِ من، تصمیم‌همین گرفت به ارتشِ سرود ملحق بشه. پس الان اونجاست. و در نتیجه، آخرین تجسمم هم همون‌جاست.»
نفیس کمی سر کج کرد.
حرفِ آخرش نکاتِ زیادی برای هضم‌گاهی کردن داشت، اما نفیس در دم‌می‌توانست مهم‌ترین بخشِ اطلاعات را بیرون کشید.
«اگه شاگردت تازه قبل از جنگ بیدار شده و از همین الان نامِ‌دوستش راستین داره، پس حتماً اونو توی کابوسِ اول به دست آورده. پس باید... دخترِ‌گذاشته خیلی خاصی باشه. من هم نامِ راستینم رو وقتی خفته بودم گرفتم. مثل مادرم.»
برقی از کنجکاوی در چشمانش دوید... در واقع، از همان لحظه‌ای که سانی گفت‌فکر شاگرد دارد، این برق در نگاهش پیدا شده بود. اما پس از این نتیجه‌گیریِ‌اولین اشتباه که رین نامِ راستینش را در کابوسِ اول گرفته، کنجکاویِ نفیس بیشتر هم شد.
سانی لحظه‌ای مکث‌ماه کرد و بعد‌البته آرام سر تکان داد.
«شاگردم واقعاً خیلی خاصه. اما نامِ راستینش رو‌دردناکی توی کابوسِ اول نگرفته... راستش، اصلاً هیچ کابوسی‌تازه رو تجربه نکرده. اون حاملِ طلسمِ کابوس نیست.»
نفیس خشکش زد.
به اندازهٔ چند تپشِ قلب بی‌حرکت ماند،دردناکی بعد آرام جرعه‌ای از شرابش نوشید و‌فکر جام را با دقت روی میز گذاشت.
«به طلسم آلوده نشده؟پیش تو... تو بهش یاد‌شاید دادی چطور طبیعی بیدار بشه؟»
سانی سر تکان داد.
«چهار سال زمان، تحقیقاتِ بی‌پایان و یه‌فکر سری شرایطِ خاص برد، ولی آره. این‌شاید کاریه که تجسمم توی قلمروِ سرود کرده.»
نفیس ناگهان به جلو‌عین خم شد، جرقه‌هایی سفید‌رابطه‌شان در چشمانش شعله کشید.
«می‌فهمی این یعنی چی؟»
سانی آه کشید.
«برای من... معنیش اینه که مجبور نبود سرِ جونش‌ماه توی کابوس قمار کنه. ولی آره، می‌فهمم. دستاوردِ اون‌غریبه‌ای ممکنه یه روزی پایه‌های دنیای ما رو به لرزه دربیاره.»
چون این راهی برای رسیدنِ‌گاهی بشریت به قدرت بود که‌چطور هیچ ربطی به طلسمِ کابوس نداشت.
چون حقِ‌تازه انتخاب می‌داد، و‌آشنا شاید حتی آزادی.
نفیس مدتی در سکوت به‌عین او خیره ماند، بعد با‌متقارن چهره‌ای مبهوت به عقب تکیه داد.
چند لحظه بعد،چطور لبخندِ روشنی زد و‌فکر با لحنی شیطنت‌آمیز گفت:
«همین الان می‌تونم ببوسمت.»
سانی هم‌تازه با لبخندی‌پیش مؤدبانه جواب داد:
«...خواهش می‌کنم این کارو بکن.»
در نهایت، مسائلِ مهمی‌می‌توانست که باید به آن‌ها‌تازه می‌رسیدند، حسابی به تعویق افتاد.