چپتر 2054: رؤیاهای آتش
0مدتی بعد، سانی به‌تنهایی از پله‌های زیرزمینِ‌ایزدِ تقلیدگرِ شگفت‌انگیز پایین رفت. نگاهش غایب بود و‌بافتِ شمشیرِ بلند و نقره‌ایِ زیبایی در دست داشت.
واردِ کارگاه که شد، نگاهی به فضای تاریک و پهناورش انداخت. پیش‌تر سایه‌ها بی‌رقیب‌می‌بردند بر این مکان فرمان می‌راندند، اما حالا شعله‌هایی به سفیدیِ مطلق در کورهٔ بلند زبانه‌بنابراین می‌کشید. نورِ درخشانشان سایه‌ها را عقب می‌راند؛ سایه‌ها جمع می‌شدند و تاریک‌تر به نظر می‌رسیدند.
سانی نگاهی‌قدرتِ به کوره انداخت‌اجزای و آهی کشید.
از همین حالا نشانه‌هایی از آسیبِ جبران‌ناپذیر در آن به چشم می‌خورد. شعله‌های ستارهٔ دگرگون بیش از‌کوره‌ها حد وحشی بودند؛ هر چیزی را که لمس می‌کردند از بین می‌بردند و نه کوره‌ها و نه‌آهنگری‌اش بوته‌های ذوب، حتی آن‌ها که از موادِ رازآلود ساخته شده بودند، نمی‌توانستند برای مدتی طولانی مهارشان کنند.
بنابراین، بیشترِ بخش‌های‌زمخت کورهٔ آهنگری‌اش باید بعد‌ایزدِ از امروز تعویض می‌شد.
حیف بود، چرا که تهیهٔ این تجهیزات برایش هم دشوار بود و هم پرهزینه. با این‌بوته‌های حال، اجتناب‌ناپذیر هم بود... هرچه قدرتِ سانی بیشتر می‌شد، توانِ اجزای جادویی‌ای که باید استفاده می‌کرد‌آهنگری‌اش هم افزایش می‌یافت. اگر امروز نه، دیر یا زود مجبور می‌شد کورهٔ آهنگری‌اش را نوسازی کند.
سانی سوختِ بیشتری به کوره اضافه کرد و به سمتِ سندان رفت؛دیر سندانی جدید که زمخت و خشن از تراشه‌ای از استخوانِ ایزدِ مرده ساخته‌زمخت شده بود. تیغهٔ رؤیا را روی سطحش گذاشت و به آن خیره شد.
بافتِ طلسمِ شمشیرِ بلندِ نقره‌ای نسبتاً ساده، اما زیبا بود. از‌بودند هر نظر خاطره‌ای استثنایی به شمار می‌رفت... در غیر این صورت، با‌رازآلود وجودِ رتبه و ردهٔ پایینش، نمی‌توانست این‌قدر طولانی به نفیس خدمت کند.
البته سانی نمی‌توانست رون‌ها را احضار کند و از طریقِ طلسم درباره‌اش اطلاعات به دست بیاورد.طلسمِ در واقع، حتی نمی‌توانست بدونِ تغییر دادنِ بافتِ طلسمِ خاطره، آن را از نفیس بگیرد؛ کاری‌نمی‌توانست که نکرده بود، چون در آن صورت هدفِ کاری که قصدِ انجامش را داشت از بین می‌رفت.
با این حال، سانی به‌راحتی می‌توانست بفهمد در رون‌های تیغهٔ نقره‌ای چه نوشته شده است. هر‌بوته‌های چه باشد، نام‌ها و توصیفاتِ بسیاری را در بافتِ خاطره‌های مختلف تنیده بود؛ پیدا کردنِ رشته‌هایی‌آهنگری‌اش که آن‌ها را بیان می‌کردند و ترجمهٔ الگوهای اثیری به رون‌های آشنا، اصلاً برایش سخت نبود.
سانی بافت را بررسی کرد.
خاطره: تیغهٔ رؤیا.
رتبهٔ خاطره: خفته.
نوعِ خاطره: سلاح.
توصیفِ خاطره: [...گمشده در تاریکی، روحی تنها زمانی رؤیای آتش در سر داشت.]
لبخندِ محوی زد. همه‌اش همین بود. نه اشاره‌ای به رده شده‌ستارهٔ بود، نه فهرستی از افسون‌هایش وجود داشت، و نه توصیفی از اینکه‌ذوب آن افسون‌ها چه کاری می‌توانستند بکنند. بیشترِ بیدارشدگان خاطره‌هایشان را این‌گونه می‌دیدند.
تنها به خاطرِ به دست آوردنِ بافتِ خون بود که طلسم رون‌های بیشتری به آنچه سانی می‌دید اضافه‌خیره می‌کرد. البته، صرفاً داشت چیزی را ترجمه می‌کرد که خودش هم می‌توانست با بررسیِ بافت متوجهش شود؛ بقیهٔ‌نمی‌توانست بیدارشدگان یا باید پتانسیلِ واقعیِ خاطره‌هایشان را با آزمون و خطا کشف می‌کردند، یا ارزیاب‌های حرفه‌ای استخدام می‌کردند.
کلی برام پول پس‌انداز کرد...
یک بارِ دیگر به توصیفِ تیغهٔ رؤیا نگاه کرد. رون‌هایی که با الگوی رشته‌های اثیری بیان‌چیزی می‌شدند، مثلِ همیشه کمی مبهم بودند. می‌توانستند به این معنا باشند که روحی تنها، در حالی‌طولانی که در تاریکی گم شده بود، رؤیای آتش در سر داشت... یا شاید در آرزوی گرما بود.
در واقع، توصیف‌کشید می‌توانست این معنی‌آسیبِ را هم بدهد:
[مهروموم‌شده در‌کرد خلأ، روحی طردشده‌سندانی تمنای گرما داشت.]
تاریکی، خلأ. رؤیا‌سندان دیدن، حسرت کشیدن.زمخت آتش، گرما. و تمنا.
...با چیزهایی که‌کشید حالا می‌دانست، کمی‌آسیبِ شوم به نظر می‌رسید.
سانی سرش را تکان داد و از الگوی‌چشم رشته‌های اثیری که رون‌ها را بیان می‌کردند روی برگرداند.لمس در عوض، بافتِ خودِ تیغهٔ رؤیا را بررسی کرد.
تک‌افسونش کاملاً پیچیده بود، اما عملکردِ ساده‌ای داشت. قرار بود به‌ایزدِ صاحبِ شمشیرِ بلندِ نقره‌ای در برابرِ حملاتِ روح مقاومت ببخشد —نقره‌ای مقاومتی متوسط، که برای خاطره‌ای با چنین رتبهٔ پایینی دستاوردی باورنکردنی بود.
سانی زیباییِ طرحِ پیچیدهٔ بافتِ طلسمِ‌زمخت درخشان را تحسین کرد، بعد آهی‌تیغهٔ کشید و مشتش را بالا برد.
مشتش را روی تیغهٔ نقره‌ای‌نشانه‌هایی فرود آورد و به‌راحتی آن‌شعله‌های را به تکه‌های بی‌شماری خرد کرد.
جزیرهٔ عاج غرق در نورِ خورشید بود. نسیمی گرم دیوارهای‌استخوانِ سفید و بی‌نقصِ برجِ امید را نوازش می‌کرد، موج‌هایی روی سطحِ‌بلندِ دریاچه می‌انداخت و برگ‌های بیشهٔ باستانی را به خش‌خشی آرام وامی‌داشت.
نفیس لبهٔ جزیره ایستاده بود و با چهره‌ای گرفته به دوردست‌مرده نگاه می‌کرد. پس از مدتی، صدای قدم‌های نرمی را شنید که‌نسبتاً از پشت به او نزدیک می‌شدند و صدایی آشنا به گوشش خورد.
«داری به چی فکر می‌کنی؟»
برگشت و به مردِ جوان و زیبایی با پوستِ‌می‌خورد رنگ‌پریده و موهای زاغی نگاه کرد که چند قدم دورتر‌بین ایستاده بود و لباس‌هایی از جنسِ سایه‌ها به تن داشت.
«...گورِ خدا.»
مردِ جوان ابرویی بالا‌سندانی انداخت و چشمانِ عقیقی‌اش‌تراشه‌ای با رگه‌ای از کنجکاوی درخشید.
«چطور مگه؟»
نفیس نگاه گرفت‌کشید و دوباره به‌آسیبِ تماشای افق ادامه داد.
پس از‌کرد مدتی، با‌سندان لحنی آرام گفت:
«بعضی‌ها باور دارن گورِ خدا بقایای یه‌خشن ایزده. اما من فکر می‌کنم اشتباه می‌کنن... یا‌سطحش بهتره بگم، به دلیلِ اشتباهی حق با اوناست.»
لبخند زد.
«چطور؟»
نفیس سرش را بلند کرد.
«...آسمونِ بالا بقایای یه ایزده. زمینِ پایین هم‌تراشه‌ای همین‌طور. اما اون اسکلتِ عظیم هیچ ربطی به‌گذاشت یکی از ایزدان نداره... خیلی کوچیک، ناچیز و بی‌ارزشه.»
مردِ جوان‌آهی چند لحظه به‌نشانه‌هایی حرف‌هایش فکر کرد.
«پس داری می‌گی هیچ‌کس نتونسته جسدِ ایزدان رو پیدا کنه... چون زمینی‌دگرگون که روش راه می‌ریم و آسمون‌هایی که زیرشون زندگی می‌کنیم خودشون بقایای‌حتی اونان؟ اینکه دنیای ما صرفاً عالمِ ایزدبانوی جنگ نیست، بلکه جسدش هم هست؟»
سر تکان داد‌سمتِ و با حالتی حسرت‌بار‌زمخت به او نگاه کرد.
«ایزدان... عظیمن، سانی.»
تک‌خنده‌ای کرد.
«خب، این‌طوری به نظر می‌رسه که ما آدما هیچ فرقی با کرم‌هایی نداریم که به دنیا‌چیزی اومدن تا از گوشتِ یه ایزدِ مرده تغذیه کنن. البته، آدم می‌تونه دست‌ودل‌بازتر باشه و این‌طوری‌طولانی تعبیرش کنه که ما فرزندانِ ایزدبانوی جنگیم. فرزندانِ جنگ... با توجه به سابقهٔ درخشانمون، کاملاً برازنده‌ست.»
نفیس یک بارِ دیگر نگاه‌سندانی گرفت، این بار رگه‌ای از‌استخوانِ لبخندی غمگین بر لب داشت.
پس از مدتی گفت:
«این یعنی همهٔ ما‌همین از مادری مرده به دنیا‌می‌خورد اومدیم. یعنی همهٔ ما یتیمیم.»
درست همان‌طور که‌کشید خودش بود، و‌آسیبِ هنوز هم بود.
چند لحظه مکث‌سمتِ کرد و بعد‌جدید با لحنی آرام گفت:
«امروز سه تا سایه داری.»
مردِ جوان لبخند زد.
«آره دارم.»
کمی اخم کرد، انگار یادش‌سندانی آمده باشد چیزی را فراموش کرده،ایزدِ و پس از مکثی کوتاه پرسید:
«کِی ساختنِ‌سمتِ شمشیر رو‌سندانی شروع می‌کنیم؟»
به سمتِ لبهٔ جزیره رفت تا‌آسیبِ شانه به شانهٔ او بایستد و‌دگرگون او نیز به افق چشم دوخت.
«همین الانشم شروع کردیم.»
سرانجام، انگار نفیس چیزی را فهمید.جدید با کنجکاوی به او نگاه کرد،مرده چند لحظه مردد ماند و پرسید:
«این یه رؤیاست، مگه نه؟»
آرام خندید.
«آره، هست.»
هیچ اردوگاهِ جنگی‌ای اطرافشان نبود.سندانی نه اسکلتِ تایتان‌واری زیرِ جزیرهٔ عاج‌ایزدِ بود، نه آسمانی ابری بالای آن.
در عوض، جزیرهٔ عاج در هوا بر فرازِ اقیانوسی آرام شناور بود. جهان غرق در نورِ‌گذاشت خورشید بود، و آبِ کاملاً بی‌حرکتِ پایین به زیبایی می‌درخشید و شکوهِ آسمان را بازتاب می‌داد.رتبه انگار داشتند بر فرازِ دریایی درخشان از طلای مایع پرواز می‌کردند که غرق در درخششی نفس‌گیر بود.
بالای سرشان، هفت خورشیدِ‌همین خالص در پهنهٔ وسیعِ‌چشم آسمانی درخشان به روشنی می‌سوختند.
این رؤیایی‌آهی از دریای‌همین روحِ او بود.