چپتر 2042: شعلهٔ سرد
0سانی روی ساختِ آلیاژ تمرکز کرد. کاری که الان می‌کرد چندان با عقل جور درنمی‌آمد، چرا که کیفیتِ مواد‌می‌کند از حدِ چیزهای پیش‌پاافتاده فراتر بود. پایهٔ آلیاژ تکه‌ای از یخِ رازآلودی بود که زمانی قلبِ تایتانِ متعالی، جانورِ زمستان،تلاش به شمار می‌رفت. فلزات هم دست‌کمی از آن نداشتند و با هزینهٔ گزافی از خزانه‌داریِ خاندانِ سلطنتی تهیه شده بودند.
شعله از روحِ ستارهٔ دگرگون آمده بود... یک تایتانِ متعالیِ دیگر. البته سانی صرفاً با‌توضیح قرار دادنِ مواد در معرضِ گرمای سوزانِ آتشِ او آن‌ها را ذوب نمی‌کرد؛ مجبور بود‌داره از یک بوتهٔ ذوب استفاده کند که به نظر می‌رسید هدفِ اصلی را نقض می‌کند.
پس ابتدا بوتهٔ ذوبِ ویژه‌ای ساخته بود؛ بوته‌ای که هم می‌توانست در برابرِ قدرتِ مخربِ شعلهٔ روح‌گداخته دوام بیاورد و هم به‌جای انتقالِ صرفِ گرما، آن را هدایت کند. اولین تلاش برای ریخته‌گریِ بوته یک‌پیوند خاطره بود، اما در نهایت، سانی مجبور شد برای ساختِ یک افسونِ رونیِ ویژه از کاسی کمک بگیرد.
دلیلش این بود که استفاده‌سوزانِ از شعلهٔ روح هنگامِ بافندگی‌مجبور مشکلِ ذاتیِ خودش را داشت...
در حالی که فلزات به‌آرامی‌سوزانِ در بوتهٔ گداخته ذوب می‌شدند،مجبور سانی آهی کشید و توضیح داد:
«ما داریم از شعلهٔ روحِ تو برای آهنگری استفاده می‌کنیم چون تا جایی که من می‌فهمم، قرابتِ شخصیِ بینِ خاطره و استادش نقشِ بزرگی تو پیوند دادنِ این‌بزرگی دو به هم داره. حداقل این چیزی بود که وقتِ سروکله زدن با یادگارِ پیوندخورده‌با‌روحی که دیمونِ سرنوشت به جا گذاشته بود دیدم... شرطِ سختی برای پیوند خوردن‌ضرورته باهاش وجود داشت که اول فکر می‌کردم یه جور آزمونه. اما بعداً شک کردم که این موضوع همون‌قدر که یه چالشه، یه ضرورته تا قرابتِ متقابل رو تقویت کنه.»
با نگاهی به گذشته، منطقی بود که نِتِر خالقِ یادگارهای پیوندخورده‌با‌روح باشد. هر چه باشد، این یادگارها‌گداخته می‌توانستند همراه با صاحبانشان رشد کنند و تغییر یابند، تقریباً مثلِ موجوداتِ زنده. با در نظر گرفتنِ‌بزرگی اینکه آن دیمونِ مغرور چقدر شیفتهٔ خلقِ حیات بود، بعید به نظر می‌رسید این موضوع تصادفی باشد.
فلزات دیگر به مایعی گداخته تبدیل شده بودند،ذوب اما یخِ رازآلود همچنان باقی مانده بود و‌هدفِ سرمایی خفه‌کننده از خود ساطع می‌کرد. سانی ادامه داد:
«بنابراین، خاطره‌ای که تو آتشِ روحِ تو‌آن‌ها آهنگری بشه، طبیعتاً قرابتِ بالایی باهات داره. متأسفانه‌می‌رسید مشکل همین‌جاست... شعلهٔ تو بیش از حد سرکشه.»
نفیس ابرویی بالا انداخت.
«این کجاش مشکله؟»
سانی لبخند زد.
واقعاً هم. خودش‌معرضِ هم انتظار نداشت به‌آن‌ها این مانعِ خاص بربخورد.
«معمولاً اول ظرف رو می‌سازم و بعد روش افسون می‌ذارم. اما این خاطره خیلی خاصه، برای‌داد همین آهنگری و افسونگری باید هم‌زمان انجام بشن — این‌طوری، بافت با خودِ جوهرِ شمشیر یکی می‌شه.وقتِ البته شعله‌های تو می‌تونن هر چیزی رو بسوزونن، مادی یا غیرمادی. حتی می‌تونن روح‌ها رو هم بسوزونن.»
نفیس کمی‌رونیِ سرش را‌کاسی کج کرد.
«...و تو افسون‌ها‌معرضِ رو از رشته‌های‌آتشِ جوهرِ روح می‌سازی.»
سانی خندید.
«دقیقاً. برای ساختِ شمشیر به شعله‌ت نیاز دارم، اما‌حالی وقتی دارم رشته‌های جوهر رو به هم می‌بافم، شعله‌آهنگری اون‌ها رو از بین می‌بره. یه جورایی معمای پیچیده‌ایه.»
نفیس لحظه‌ای ساکت ماند.
«ولی شرط می‌بندم‌معرضِ تا الان راه‌حلش‌آتشِ رو پیدا کردی.»
سانی با کنجکاوی‌معرضِ نگاهش کرد، بعد‌آتشِ سر تکان داد.
«درسته... یه کم طول کشید، اما پیداش کردم. انواع و اقسام روش‌ها‌می‌شدند رو امتحان کردم تا رشته‌های جوهر رو جدا کنم و از شعله‌شخصیِ در امان نگهشون دارم، اما راستش، جوابش به طرز مسخره‌ای ساده بود.»
نفیس ابرویی بالا انداخت.
«چیه؟ باید بگم... یه کم‌سوزانِ ناامیدکننده‌ست که می‌شنوم راهِ ساده‌ای‌مجبور برای بی‌اثر کردنِ شعله‌هام وجود داره.»
سانی خندید.
«خب، می‌دونی، همه‌چیز برمی‌گرده به ماهیتِ خودِ رشته‌های جوهر. تا قبل از امروز، طبیعتاً از جوهرِ خودم برای ساختنشون‌می‌کنیم استفاده می‌کردم. اما برای این خاطره، قراره به‌جاش از جوهرِ تو استفاده کنیم. چون شعله و رشته‌ها از یه‌دیمونِ منبع هستن، همدیگه رو نابود نمی‌کنن. استفاده از جوهرِ خودت برای ساختِ بافتِ طلسم، سازگاریِ خاطره رو هم بیشتر می‌کنه.»
سانی با یکی از مرواریدهای جوهرِ ناب که نزدیکِ کوره‌بافندگی نصب شده بود، شعله‌ها را باد زد. گرما تقریباً طاقت‌فرسا‌کشید شد و قطره‌های عرق روی پوستِ چینی‌اش مثل مروارید درخشید.
یخِ رازآلود‌دادنِ داشت تسلیمِ‌گرمای شعلهٔ روح می‌شد.
«اگه یه بیدارشده بودی، باید برای استخراجِ جوهرت خلاقیت به خرج می‌دادیم. اما تو‌نظر یه قدیسی... روحت از محدودیت‌های بدنت رها شده و جوهرت آزادانه جریان داره و‌مخربِ تو دنیا نفوذ می‌کنه. پس تا وقتی همکاری کنی، این مرحله نباید خیلی دردسرساز باشه.»
نفیس مدتی‌این براندازش کرد‌بافندگی و لبخند زد.
«عجیبه.»
سانی با گیجی نگاهش کرد.
«چی؟»
نفیس فقط لبخند زد.
«اینکه چقدر... در این مورد بی‌خیالی. انگار هر قدم از این راه نیاز به اختراعِ چیزی‌به‌آرامی داره که تا حالا انجام نشده، با این حال تو مدام به این راه‌حل‌های انقلابی و‌استادش پیچیده می‌رسی و حتی به خودت زحمت نمی‌دی اونا رو به‌عنوانِ یه چیزِ مهم به رسمیت بشناسی.»
سانی چند‌دادنِ لحظه به‌گرمای او خیره ماند.
«خب، این فقط علمه، مگه نه؟ آدمایی که مقیاسِ اوبل رو ساختن هم داشتن کاری می‌کردن که تا حالا انجام نشده بود. یا اونایی‌بوته‌ای که مفاهیمِ اولیهٔ طلسم‌فناوری رو توسعه دادن. امروز، زنی تو حصار هست که داره سعی می‌کنه یه شبکهٔ برقِ فعال تو عالمِ رؤیا بسازه... شرط‌کاسی می‌بندم اونم موفق می‌شه. ترسناک به نظر می‌رسه، اما پیدا کردنِ راه‌حل کاریه که ما آدما توش بهترینیم. مخصوصاً وقتی پای ضرورت در میون باشه.»
با این حال... سانی‌بافندگی تهِ دلش از این‌داشت تعریف غرقِ لذت شد.
تماشا کرد که تکه یخِ کوچک به مایع تبدیل شد. قطعاً آب‌ذاتیِ نبود و سانی هیچ ایده‌ای نداشت که این مایع واقعاً چیست... با‌آهنگری این حال، می‌دانست همیشه سرد می‌ماند، هرگز نمی‌جوشد و هرگز تبخیر نمی‌شود.
قرار هم‌دادنِ نبود مدتِ‌گرمای زیادی مایع بماند.
فلزاتِ ملتهب با یخِ ذوب‌شده درآمیختند و او بی‌درنگ تودهٔ‌مجبور نقره‌ای و سوزان را در قالبی کوچک ریخت. چند لحظه بعد‌ذوبِ خودش را گرفت و به شمشی از فولادِ درخشان تبدیل شد.
خب، البته فولادِ واقعی نبود. بلکه آلیاژی‌خودش بود که پیش از این هرگز ساخته‌کشید نشده بود و از این رو نامی نداشت.
با این حال،ویژه سانی از ویژگی‌های‌بگیرد مرگبارش کاملاً مطمئن بود.
شمشِ نقره‌ای را برداشت،گرمای در دستش سنجید و‌ذوب بعد با دقت بررسی‌اش کرد.
اگر مقاومتِ فوق‌العاده‌اش در برابر آسیب‌های عنصری نبود،ذوب دستش احتمالاً تا الان یخ می‌بست و خرد‌هدفِ می‌شد. آلیاژ سرد بود... به طرز وحشتناکی سرد.
آن‌قدر سرد بود‌هنگامِ که او را‌ذاتیِ به لرزه می‌انداخت.
اما مهم‌تر از آن،کاسی تمامِ ویژگی‌های لازم برای ساختِ‌هنگامِ یک شمشیرِ بی‌نظیر را داشت.
آخرین آزمایش موفقیت‌آمیز بود.
سانی لبخند زد.
«این... می‌بُره.»
تیغه‌ای که از این‌کاسی ساخته می‌شد، آن‌قدر تیز بود‌هنگامِ که می‌توانست دنیا را ببُرد.