چپتر 2064: تکه‌های جنگ (۱)
0«تـ... تامار!»
رین سراسیمه به عقب دوید تا از چنگال‌های جانورِ هولناکی که از میانِ بوته‌ها‌کمکیِ به او یورش برده بود، جاخالی بدهد. دورتادورش، بازماندگانِ لت‌وپارهٔ سنتوریا در محاصرهٔ موجوداتِ کابوسِ‌طعمهٔ هار بودند. دنیا غرق در سایه‌های سرخ بود و پاهایش در خزهٔ نرم فرو می‌رفت.
بدنهٔ اصلیِ ارتشِ سرود خیلی جلوتر بود و به‌احتمالِ زیاد تا الان به دژِ گذرگاه‌درگیریِ رسیده بود. با این حال، جوخه‌های کوچکِ بسیاری به عقب فرستاده شده بودند تا سرعتِ نیروهای‌اما پیشتازِ قلمروِ شمشیر را کم کنند و کاری کنند که برای هر قدم بهای سنگینی بپردازند.
زیرِ آسمانِ خاکستری و بی‌تفاوتِ گورِ‌سوختهٔ خدا، تله‌ها، کمین‌ها و درگیری‌های بی‌شماری‌درگیریِ در جریان بود. و مهم‌تر از همه...
پاسگاه‌های پاکسازی روزها پیش نابود شده بودند‌دستور و حالا، جنگلِ سرخ بارِ دیگر با‌نابودشده تب‌وتاب روی سطحِ فرسودهٔ استخوانِ آفتاب‌خورده گسترش می‌یافت.
نیروهای پس‌قراولِ ارتشِ سرود پس از انجامِ مأموریتشان باید‌خونینی به سمتِ شمال فرار می‌کردند — متأسفانه برای فرار‌جنگجویانِ مجبور بودند خودشان به دلِ این جنگلِ نفرت‌انگیز بزنند.
سربازانِ تامار جزوِ همان بخت‌برگشته‌هایی بودند که دستور داشتند عقب بمانند. آن‌ها‌پیشاهنگانِ در خرابه‌های سوختهٔ پاسگاهی نابودشده برای پیشاهنگانِ ارتشِ شمشیر کمین کردند، درگیریِ خونینی‌جنگجویانِ به راه انداختند و سپس پیش از رسیدنِ نیروهای کمکیِ دشمن عقب‌نشینی کردند.
در نبرد با جنگجویانِ قلمروِ شمشیر نفراتِ خوبِ‌نابودشده زیادی را از دست داده بودند... اما در مسیرِ‌رسیدنِ شمال، تعدادِ بسیار بیشتری طعمهٔ جنگلِ گرسنه شده بودند.
پس از چند ماهِ طولانی‌همان از این جنگِ وحشتناک، نهایتاً‌آن‌ها نیمی از سربازان زنده مانده بودند.
«لعنت...»
رین روی خزهٔ سرخ سُر خورد، با تاچیِ‌خرابه‌های سیاهش جلوی آرواره‌های جانور را گرفت و با استفاده‌راه از شتابِ خودِ پلید، آن را به زمین کوبید.
لحظهٔ بی‌نقصی برای وارد کردنِ ضربه‌ای مهلک بود — شاید تنها فرصتی که نصیبش می‌شد. تاچیِ سیاه در موقعیتِ‌دشمن بی‌نقصی قرار داشت تا فرود بیاید و جانِ موجود را بگیرد. اما با وجودِ اینکه عضلاتِ رین حرکاتِ فرو‌جنگِ کردنِ تاچی در گردنِ جانور را با وضوحی دردناک به یاد داشتند و ذهنش هم فرمان می‌داد، دستانش تکان نخوردند.
لحظه آمد‌بزنند و گذشت. چشمانِ‌همان رین گرد شد.
جانور چرخید، روی پاهایش‌نابودشده ایستاد و بارِ دیگر‌درگیریِ به او یورش برد.
«لعنت بهش!»
رین چاره‌ای جز عقب‌نشینیِ دوباره نداشت. این بار چنگال‌های پلید به پهلویش کشیده شد؛ نتوانست‌انداختند چرمِ سیاه و ماتِ زرهِ سبکش را ببُرد، اما باز هم موجِ تندی از درد‌تعدادِ را در بدنش دواند. تا فردا صبح، کبودی‌های سیاه و ملتهبی پوستِ عاجی‌رنگش را می‌پوشاند...
در موقعیتِ وحشتناکی قرار داشت.
پلید در جنونی مرگبار به سر‌کمین می‌برد و تشنهٔ کشتنِ رین بود‌سپس — اما رین نمی‌توانست چنین کند.
حتی اگر فرصتی‌بخت‌برگشته‌هایی هم پیش می‌آمد، دست‌وپایش‌آن‌ها از حرکت امتناع می‌کردند.
هنوز داشت سعی می‌کرد به نقصش عادت کند.نابودشده اما با اوضاعِ فعلی... احتمالِ زیادی بود که رین‌رسیدنِ هرگز فرصتِ کنار آمدن با آن را پیدا نکند.
چون قرار‌بزنند بود همین الان،همان همین امروز بمیرد!
تا همین‌جا هر کاری از دستش برمی‌آمد برای ضعیف و زمین‌گیر کردنِ موجودِ کابوس انجام داده بود، اما مهار کردنِ دشمنی قدرتمند‌دست بسیار سخت‌تر از صرفاً کشتنِ آن بود. در فاصلهٔ نزدیک، بدونِ هیچ وقتی برای فکر کردن، چه رسد به احضارِ خاطره‌ها و کشیدنِ‌سیاهش نقشه‌های زیرکانه، تنها کاری که از دستِ رین برمی‌آمد عقب‌نشینی، تحملِ زخم پشتِ زخم و امیدواری به این بود که کسی نجاتش دهد.
جانور خونریزی داشت و دست‌وپایش با تیغهٔ‌آن‌ها شمشیرِ او بریدگی‌های عمیقی برداشته بود، اما انگار‌درگیریِ این موضوع ذره‌ای از سرعتش کم نکرده بود.
در عوض،داشتند فقط خشمگین‌تر‌آن‌ها شده بود.
لعنت!
رین سراسیمه به اطراف نگاه کرد، به این امید که یکی از همرزمانش‌رسیدنِ آن‌قدر نزدیک باشد که بتواند کمکش کند. اما بی‌فایده بود؛ همه درگیرِ تهدیدهای مرگبارِ‌بسیار خودشان بودند، چرا که قدم به زادگاهِ نوعِ بسیار خطرناکی از پلیدها گذاشته بودند.
راستش اگر در موقعیتِ دیگری بود، سراپا کنجکاو می‌شد... این همه موجودِ کابوس از کجا‌درگیریِ می‌آمدند؟ هر بار که جنگلِ سرخ پس از خاکستر شدن به سطح برمی‌گشت، در عرضِ چند‌اما ساعت پر از انواع‌واقسامِ جانورانِ پلید می‌شد. سپس جانورها یکدیگر را می‌بلعیدند و به‌سرعت قوی‌تر می‌شدند.
اما چطور به وجود‌آن‌ها می‌آمدند؟ چه چیزی آن‌ها‌نابودشده را به دنیا می‌آورد؟
آیا مثلِ خزه، پیچک‌ها و درختان از بذر رشد می‌کردند؟ آیا از گرده‌های‌پاسگاهی سرخ یا ابرهای هاگِ مرگبار زاده می‌شدند؟ یا شاید فرزندانِ موجوداتِ کابوسِ باستانی‌عقب‌نشینی بودند که در گودال‌ها می‌زیستند و پیچک‌های خزنده آن‌ها را به سطح می‌آوردند؟
آیا صرفاً از هیچ‌نابودشده ظاهر می‌شدند، یا از‌درگیریِ دلِ خاکستر بیرون می‌خزیدند؟
رین نمی‌دانست و هیچ‌کسِ دیگر هم خبر‌آن‌ها نداشت. گورِ خدا هنوز رازهای بی‌شماری در‌کردند خود داشت و این یکی از آن‌ها بود.
مهم‌تر از آن...
باید راهی‌بزنند برای زنده‌جزوِ ماندن پیدا می‌کرد.
به عقب دوید، یکی دیگر از حملاتِ جانور را‌خونینی جاخالی داد، دندان‌هایش را روی هم فشرد و بعد‌جنگجویانِ گذاشت تاچیِ سیاهش دوباره به خالکوبیِ مار تبدیل شود.
سپس رین با‌بخت‌برگشته‌هایی دستِ خالی به‌بمانند مصافِ پلیدهای بدقواره رفت.
موجودِ کابوس خزهٔ سرخ را با چنگال‌هایش درید و‌پیشاهنگانِ یورش برد؛ آرواره‌اش را چنان باز کرده بود که‌کمکیِ انگار می‌خواست او را با یک گاز دونیم کند.
برای یک لحظه، انگار همه‌چیز از‌بخت‌برگشته‌هایی حرکت ایستاد... به جز سایهٔ رین‌سوختهٔ که روی زمین کمی تکان خورد.
سپس در آخرین لحظه، یک قدم به پهلو برداشت تا‌راه از آروارهٔ جانورِ دیوانه جاخالی بدهد. هم‌زمان دست‌هایش به حرکت‌خوبِ درآمدند و شالِ سیاه را از دورِ کمرش باز کردند.
رین مثلِ یک ماتادورِ ظریف از‌بمانند پلیدِ خشمگین جاخالی داد و شالِ‌پیشاهنگانِ ابریشمیِ زیبا را دورِ گردنش حلقه کرد.
سپس اجازه داد شتابِ یورشِ پلید او را‌نابودشده به جلو بکشد، جوهرش را به درونِ [در مواقعِ‌رسیدنِ اضطراری] ریخت و تنها افسونِ آن را فعال کرد.
در اصل، آن افسون قرار بود او را از خاکستر شدن نجات دهد، تا اگر پردهٔ‌کمین ابر ناگهان شکافت و گورِ خدا غرق در نورِ سفیدِ سوزان شد، زنده بماند. قرار بود کسی‌داده را که شالِ سیاه را پوشیده در فضا ثابت نگه دارد و او را کاملاً بی‌حرکت کند.
اما در حال حاضر، این رین نبود که شال را‌راه پوشیده بود. از آنجا که شال دورِ پلید پیچیده شده بود،زیادی در عمل این پلید بود که آن را به تن داشت.
بنابراین وقتی افسونِ [در مواقعِ اضطراری]بمانند فعال شد، پلید سرِ جایش خشکش‌پیشاهنگانِ زد و ناگهان از حرکت ایستاد.
رین تلوتلو خورد و از‌خرابه‌های گردنِ جانور آویزان شد؛ هنوز‌کمین شالِ سیاه را محکم چسبیده بود.
افسون طوری... تنظیم شده بود؟... که روی یک بیدارشده‌بمانند هم‌وزنِ خودش کار کند. اما الان داشت موجودی بسیار‌درگیریِ سنگین‌تر از رتبه‌ای بالاتر را به‌زور بی‌حرکت نگه می‌داشت.
به همین دلیل،پاسگاهی جوهرِ روحش با‌کمین سرعتی وحشتناک ته می‌کشید.
«تامار!»
شاید فقط شش‌بمانند ثانیه وقت برایش‌سوختهٔ باقی مانده بود...
خوشبختانه، تنها چند لحظه بعد، هیکلی چابک از جایی در آن بالا پرید و در میانِ گردبادی از‌درگیریِ فولاد نزدیکِ رین فرود آمد. شمشیرِ دودستیِ زمخت فرود آمد و در گردنِ پلید فرو رفت—نتوانست با یک‌تعدادِ ضربه سرش را قطع کند، اما زخم آن‌قدر عمیق بود که ستونِ فقراتِ سفیدِ موجودِ خشک‌شده را نمایان کرد.
تامار با حرکتی روان تعادلش را حفظ‌کردند کرد، سپس ضربهٔ دوم را وارد آورد‌کمکیِ و سرِ پلید را به‌تمیزی قطع کرد.
نگاهی به رین انداخت، نفسِ‌داشتند خش‌داری بیرون داد، لحظه‌ای مکث‌پاسگاهی کرد و بعد بی‌تفاوت پرسید:
«صدام کردی؟»