چپتر 2037: دریای جان
0رین کلمات‌وقتی را روی‌می‌خونی زبانش چرخاند.
نویدِ آسمانِ دور...
نامِ راستینِ زیبایی بود، هرچند‌گذاشتن به اندازهٔ بیشترِ نام‌های راستینِ‌قدمِ دیگر خشن و ترسناک نبود.
این نام ناآشنا به نظر می‌رسید، اما به‌طرز عجیبی آرامش‌بخش بود.راستین مانند تکه‌ای از پازل که نمی‌دانست از روحش گم شده است، و‌عروجه حالا سرانجام سر جایش قرار گرفته بود و روحش را... کامل‌تر می‌کرد.
چه حسِ عجیبی.
سانی با کمی‌دارن کنجکاوی حالت چهره‌اش‌واقعی را بررسی کرد.
«حدس می‌زنم‌اولین داری به نامِ‌گذاشتن راستینت فکر می‌کنی؟»
رین سر تکان داد.
«آره. خوشم‌وقتی میاد... فکر‌می‌خونی کنم. قشنگه.»
همچنین اصلاً چیزی نبود که انتظارش را داشت. چنین نامِ قشنگی به نظر نمی‌رسید‌راستین به او بیاید... هرچه باشد، زندگی‌اش همه‌چیز بود جز قشنگ. در واقع، اخیراً در گورِ‌بعدی خدا بیشتر به خزیدن در گل‌ولای، کشتارِ موجوداتِ کابوس و تماشای وحشت‌های غیرقابل‌توصیف گذشته بود.
برادرش تک‌خنده‌ای کرد.
«واقعاً همینه.»
چند لحظه ساکت‌شکل‌دهی شد و بعد با‌می‌گیری لحنی جدی‌تر اضافه کرد:
«نام‌ها قدرت دارن، رین. یه قدرتِ کاملاً واقعی — وقتی داری شکل‌دهی رو‌پنهان‌تر می‌خونی درموردش یاد می‌گیری — اما یه قدرتِ پنهان‌تر هم دارن. یه نامِ راستین‌لبخند لنگرِ وجودِ آدمه، و شناختنِ خودت اولین قدم برای قدم گذاشتن توی راهِ عروجه.»
رین لبخند زد.
«قدمِ بعدی چیه؟»
سانی انگار از این سؤال‌درموردش جا خورده بود. پیش از‌لنگرِ اینکه جواب بدهد، لحظه‌ای ساکت ماند.
«قدمِ بعدی... تحمیل کردنِ‌قدرتِ خودت به دنیاست. اما‌شکل‌دهی فعلاً لازم نیست نگرانش باشی.»
آهی کشید.
«به هر حال، نامِ راستینت رو به هیچ‌کس نگو — حداقل فعلاً. بقیه راحت به اشتراک می‌ذارنش، اما شاید‌برای متوجه شده باشی که بعضی‌ها این کار رو نمی‌کنن... مثلاً سیشان. یا فرمانروایان. دلیلش اینه که اونا بیشتر از بقیه‌دنیاست می‌فهمن، و می‌دونن که هرچند شناخته‌شدنِ اسمت می‌تونه یه موهبتِ قدرتمند باشه، اما می‌تونه به یه نفرین هم تبدیل بشه.»
رین چند‌وقتی لحظه به‌می‌خونی حرف‌هایش فکر کرد.
به‌نوعی منطقی بود. از قبل می‌دانست که جادوی نام‌ها وجود دارد و نام‌ها‌پنهان‌تر قدرت دارند. بنابراین، آیا یک شکل‌دهندهٔ قدرتمند نمی‌توانست با استفاده از نامِ راستینِ‌عروجه کسی، او را ناتوان کند، یا از راهی دیگر بر او مسلط شود؟
رین هنوز آن‌قدر دربارهٔ شکل‌دهی نمی‌دانست که از نتیجه‌گیری‌اش مطمئن باشد، اما قصد هم‌سؤال نداشت نامِ راستینش را با کسی در میان بگذارد. هرچه باشد، بیدار شدنش و‌نگرانش اصلاً خودِ وجودش بسیار نامعمول بود — نیازی نداشت توجهِ بی‌موردی را جلب کند.
سانی مدتی در سکوت‌وقتی به او خیره شد، سپس‌می‌گیری با لحنی گرفته اضافه کرد:
«راه نیفت به همه بگو نقصت چیه. می‌فهمم، مجبور‌راستین بودی به تامار بگی... اما یه کم تشخیص و خویشتن‌داری‌توی نشون بده، باشه؟ می‌دونی به خاطر اون نقص چقدر آسیب‌پذیری.»
رین نیشخند زد.
«به هر حال قصد نداشتم به‌توی کسِ دیگه‌ای بگم. خب، فعلاً... شاید‌چیه در آینده به ری و فلور...»
با حالتی آزرده،واقعی دستش را با‌می‌خونی بی‌اعتنایی تکان داد.
«بی‌خیال. هر کاری‌شکل‌دهی می‌خوای بکن... یالا،یاد بقیهٔ رون‌ها رو بخون.»
رین هنوز داشت آوای نامِ راستینش را با‌شکل‌دهی خودش تکرار می‌کرد، اما کنجکاو هم بود ببیند‌وجودِ آن دستبندِ زیبا چه چیزِ دیگری می‌تواند نشانش دهد.
پس دوباره‌اولین به رون‌ها‌برای رو کرد.
نام: رین.
نامِ راستین: نویدِ آسمانِ دور.
رتبه: بیدارشده.
هستهٔ روح: [۵۶۴/۱۰۰۰]، [۲۳۷/۵۰۰۰].
رین با گیجی‌درموردش به آن رشته‌رونِ‌پنهان‌تر آخر خیره ماند.
می‌دانست شمارشگرِ اول چه معنایی دارد — مشخصاً میزانِ اشباعِ هستهٔ روحش را نشان می‌داد.پیش حالا چند ماهی می‌شد که در گورِ خدا بود و در نبردهای زیادی شرکت کرده بود.حال سهمش در این نبردها هم ناچیز نبود، که یعنی خرده‌های روحِ فراوانی به دست آورده بود.
البته رین در ذهنش حسابِ کار را داشت و نتیجه تقریباً‌چیه با چیزی که رون‌ها نشان می‌دادند یکی بود. حتی بدونِ شمردن‌کردنِ هم می‌توانست حس کند از زمانِ بیدار شدنش چقدر قوی‌تر شده است.
اما آخه‌راستینت اون عددِ دوم‌تکان دیگه چی بود؟
دویست و سی‌درموردش و هفت... از‌پنهان‌تر پنج هزار؟ یعنی چی؟
با سؤالی بی‌صدا اما‌گذاشتن کاملاً رسا در چشمانش‌لبخند به سانی نگاه کرد.
سانی خندید.
«آها... اون.راستینت راستش، هستهٔ روحت‌تکان یه کم خاصه.»
چند لحظه مکث‌درموردش کرد و بعد‌پنهان‌تر با لحنی متفکرانه گفت:
«یه سری از بیدارشدگان هستن که ساختارِ روحشون منحصربه‌فرده. مثلاً زنی رو می‌شناسم که هستهٔ‌پیش روحش می‌تونه مدام رشد کنه و اون محدودیت‌هایی رو که بیشترِ بیدارشدگان دارن نداره. کسایی رو‌حال هم می‌شناسم که می‌تونن مثلِ موجوداتِ کابوس چند تا هستهٔ روح بسازن. اما تو فرق داری.»
برادرش پشتِ سرش را خاراند.
«توضیح دادنش سخته، مخصوصاً که خودم هم هنوز کامل ازش سر درنمی‌آرم. فقط این‌طور بگیم که روحت عمیقاً به‌نمی‌رسید جوهرِ جهان وصله. برای همین، تو به یه... یه شکلی از جوهرِ جان دسترسی داری. اون جوهرِ جان مستقیماً‌غیرقابل‌توصیف هستهٔ روحت رو اشباع نمی‌کنه و در نتیجه، بدنت رو قوی‌تر نمی‌کنه. اما با این حال تحتِ کنترلِ توئه.»
رین که تازه‌درموردش متوجهِ ماجرا شده‌پنهان‌تر بود، چشمانش گرد شد.
«صبر کن... برای‌برای همینه که دریای‌راهِ روحم اون شکلیه؟»
دریای روحش اصلاً شبیهِ توصیفِ کتاب‌ها نبود. سطحش واقعاً مانندِ دریایی بی‌کران بود‌سؤال و خورشیدی زیبا — که نمایانگرِ هستهٔ روحش بود — در ارتفاعی بالا‌نیست روی آب قرار داشت و نورهای کوچکی به نشانهٔ خاطره‌هایش به دورِ آن می‌چرخیدند.
یا دست‌کم پیش‌تر این‌طور بود.
با این حال، رفته‌رفته چیزی تغییر کرده بود؛ ابرهایی سرگردان خورشیدِ درخشان‌خودت را احاطه کرده و تا حدی پوشانده بودند. فعلاً فقط چند تکه‌ابر‌انگار به چشم می‌خورد، اما متوجه شده بود که تعدادشان دارد بیشتر می‌شود.
همین حالا هم دریای روحش کمی خاکستری‌عروجه و توفانی به نظر می‌رسید و بادهای‌خورده خنکی سطحِ آبِ زلال را متلاطم می‌کردند.
سانی سر تکان داد.
«دقیقاً. اون ابرها نشون‌دهندهٔ جوهرِ جانیه که تونستی جمع کنی. دقیقاً مطمئن نیستم چطور‌چیزی می‌تونی مقدارِ بیشتری ازش رو جذب کنی — این رو باید خودت کشف کنی.گورِ فکر کنم گشتن دنبالِ راهی برای عمیق‌تر کردنِ ارتباطت با جهان، مسیرِ درستی باشه.»
لبخندِ پرمعنایی زد.
«نیازی به گفتن نیست‌گذاشتن که جمع کردنِ هرچه بیشترِ‌قدمِ جوهرِ جان، خیلی برات مفیده...»