چپتر 2044: همراهِ وفادار
0سرانجام به ساحلِ دریاچه رسیدند. آسمانِ خاکستریِ گورِ خدا در آن بالا‌هستن می‌درخشید، پس خودِ دریاچه هم خاکستری به نظر می‌رسید. اما هم‌زمان، آبِ‌مطمئن آن چنان خیره‌کننده می‌درخشید که نگاه کردن به آن تقریباً دردناک بود.
با این حال آب همچنان خنک‌پتویی و گوارا بود؛ چیزی که سانی و‌انگشتانش نفیس پیش‌تر از آن لذت برده بودند.
به‌ویژه سانی که‌برای پس از ساعت‌ها آهنگری‌هستن کمی احساسِ فرسودگی می‌کرد.
سرانجام بارها تلاش کرده بود تا‌نقره‌ایِ بفهمد چطور باید با آلیاژِ نقره کار‌افسونی کند. با این حال، موفق شده بود.
در آن لحظه، سانی روی پتویی دراز کشیده بود و چاقوی نقره‌ایِ ساده‌ای را‌مواد بین انگشتانش می‌چرخاند. چاقو هیچ افسونی نداشت جز همان‌هایی که آن را به خاطره تبدیل‌داشت می‌کرد، اما در شعله‌های روحِ نفیس چکش خورده و با جوهرِ او افسون شده بود.
نفیس پرسید: «می‌تونم؟»
سانی به نفیس نگاه کرد، چند لحظه بیش‌بقیهٔ از حد محوِ تماشای بدنِ وسوسه‌انگیزش شد و‌اعتراف بعد با لبخند چاقو را به او داد.
«اون مایو... اصلاً یه جنایته.»
نفیس چاقو را‌رشته‌های گرفت و با‌موادِ حالتی کنجکاو براندازش کرد.
سرانجام سر تکان داد.
«توی دستم حسِ خوبی‌ساختنِ داره. ولی هیچ پیوندِ‌بقیهٔ خاصی باهاش حس نمی‌کنم.»
سانی سر تکان داد.
«چون شعلهٔ روح و رشته‌های جوهر‌موادِ فقط دو تا از موادِ لازم‌هستن برای ساختنِ یادگارِ پیوندخورده با روح هستن.»
نفیس چند لحظه براندازش کرد.
«بقیهٔ مواد چیه؟»
سانی در جواب دادن درنگ‌چاقوی کرد؛ دلش نمی‌خواست اعتراف کند‌می‌چرخاند که خودش هم کاملاً مطمئن نیست.
به اندازهٔ کافی اطمینان داشت‌فقط که نظریه‌هایش درست است، اما... فقط‌پیوندخورده بعد از امتحان کردنِ آهنگری می‌فهمیدند.
سرانجام تسلیمِ دردِ‌شده نقصش شد و‌پتویی به حرف آمد:
«خب، اول از همه... تصمیم گرفتم یه کم تقلب‌مواد کنم. به جای ساختنِ یه خاطرهٔ جدید، می‌خوام یکی‌کاملاً از خاطره‌هایی رو که الان داری دوباره آهنگری کنم.»
نفیس روی یک آرنج نیم‌خیز شد‌نقره‌ایِ و از بالا نگاهش کرد؛ موهای نقره‌ای‌افسونی و زیبایش مثل آبشار پایین ریخته بود.
«اوه؟»
سانی سر تکان داد.
«در واقع، اولین خاطره‌ایه‌ساختنِ که تا حالا به‌بقیهٔ دست آوردی. شمشیرِ رؤیا.»
همان شمشیرِ بلندِ نقره‌ای که نفیس در کابوسِ اولش به‌می‌چرخاند دست آورده بود و در سرگردانی‌هایش در ساحلِ فراموش‌شده، بیابانِ‌چکش کابوس، حاشیه‌های جهانِ زیرین و اعماقِ کابوسِ دوم به دست می‌گرفت.
نفیس غافلگیر شده بود.
«شمشیرِ رؤیا؟ اما... اون فقط یه‌پتویی سلاحِ خفته از ردهٔ ۱ـه. مناسبه‌بین که پایهٔ همچین یادگارِ قدرتمندی بشه؟»
سانی آرام سر تکان داد.
«مهم نیست رتبه یا رده‌ش چیه. چیزی که بیشتر از همه اهمیت داره،افسونی پیوندیه که با تو داره. اگه اشتباه می‌کنم بگو، ولی اون شمشیر توی‌کرد بعضی از وحشتناک‌ترین فصل‌های زندگیت همراهت بوده. و حسابی هم به دردت خورده.»
نفیس کمی مکث‌رشته‌های کرد و بعد‌موادِ سر تکان داد.
«درسته. هیچ شمشیرِ‌شده دیگه‌ای تا حالا‌پتویی نتونسته به پاش برسه.»
سانی کمی من‌ومن‌برای کرد و بعد‌پیوندخورده با احتیاط افزود:
«راستش یه دلیلِ دیگه هم هست که شمشیرِ‌بین رؤیا رو انتخاب کردم. اون شمشیر... از همون‌خاطره اولش هم یه کم عجیب بود، مگه نه؟»
نفیس ابرویی بالا انداخت.
«چطور؟»
سانی چند‌لازم لحظه کلماتش‌ساختنِ را سبک‌سنگین کرد.
«خودت باید بدونی. هر چی باشه توی کابوسِ اولت فقط یه موجودِ کابوس رو کشتی؛ همون تروری از رتبهٔ بیدارشده که‌خورده توی یه رؤیا گیرت انداخته بود. با این حال، با دو تا خاطره برگشتی. یه زره از رتبهٔ بیدارشده و ردهٔ‌کنجکاو ۶ که توی ساحلِ فراموش‌شده دادی به کاسی، و شمشیرِ رؤیا. یه سلاحِ خفته از ردهٔ ۱. خاطرهٔ دوم از کجا اومد؟»
نفیس مکث کرد.
«تو... انگار خیلی دربارهٔ کابوسِ‌روی اولِ من می‌دونی. جالبه. به‌نقره‌ایِ آدم‌های خیلی کمی در موردش گفته‌ام.»
سانی شانه بالا انداخت.
«دو نفر فقط در صورتی‌چاقوی می‌تونن یه راز رو نگه‌می‌چرخاند دارن که یکیشون مرده باشه.»
با نگاهی‌روح سرگرم وراندازش کرد‌فقط و بعد خندید.
«شاید. در هر حال، تیغهٔ رؤیا رو بعد از فرار از رؤیا به دست آوردم. با همون‌افسونی بود که اون ترور رو وقتی داشت از درد به خودش می‌پیچید کشتم. وگرنه شاید زنده نمی‌موندم...تماشای برای همین، فقط فرض کردم که خودِ رؤیا مثل یه موجودِ زنده بوده که من نابودش کردم.»
سانی سر تکان داد.
«به احتمال زیاد همین‌طوره. با این حال، دستِ خودم نیست که به یه احتمالِ دیگه هم فکر می‌کنم. شاید یه احتمالِ نمادین‌تر. هر چی‌پرسید باشه، تو اون رؤیا رو با زنده‌زنده سوزوندنِ خودت از بین بردی. پس، آدم ممکنه فکر کنه اون خاطره رو برای کشتنِ... خودت گرفتی.خوبی یه خاطرهٔ خفتهٔ ردهٔ ۱ در ازایِ جانِ یه خفته. عجیب به نظر می‌رسه، ولی اصلاً عجیب‌ترین کاری نیست که طلسم تا حالا کرده.»
همان‌طور که نفیس با‌جوهر حالتی گیج حرف‌هایش را‌برای سبک‌سنگین می‌کرد، سانی آهی کشید.
«ولی فرقی نمی‌کنه این نظریه چقدر حقیقت داشته باشه، تیغهٔ‌نقره‌ایِ رؤیا هنوزم بهترین انتخابمونه. البته... اگه شکست بخورم، نابود می‌شه. برای‌تبدیل همین، فقط یه فرصت داریم تا کار رو درست انجام بدیم.»
نفیس دوباره دراز‌برای کشید، چند لحظه‌پیوندخورده ساکت ماند و پرسید:
«پس کِی امتحانش می‌کنیم؟»
سانی جواب را سبک‌سنگین کرد.
پیش‌تر تقریباً هر چیزی را‌روی که به ذهنش می‌رسید در‌نقره‌ایِ نظر گرفته و امتحان کرده بود.
برای مثال، ایدهٔ عجیبِ ساختنِ شمشیر درونِ دریای روحِ نفیس مطرح بود.دادن متأسفانه، انگار نفیس آن‌قدر قدرتمند بود که [نشانِ سایه‌ها] رویش نقش نمی‌بست،داشت و سانی هم راهِ دیگری برای ورود به دریای روحِ دیگران نداشت.
همچنین به این فکر کرده بود که خرده‌های روحِ لازم برای ساختِ خاطره را... با یکی از هسته‌های روحِ خودِ نفیس جایگزین کند. اما‌پرسید با اینکه نفیس می‌توانست هسته‌هایش را برای به دست آوردنِ قدرتی حیرت‌انگیز قربانی کند، هیچ راهِ واقعی‌ای وجود نداشت که بتوانند به‌سادگی یکی از آن‌ها‌داره را جدا کنند — دست‌کم بدونِ نابود کردنش. گذشته از این، ردایِ جهانِ زیرین نیازی نداشت که اربابش از روحِ خود به‌عنوان سوخت استفاده کند.
سانی حتی تک‌تکِ هزاران سایهٔ خاموشی را که در روحش آرمیده بودند بررسی کرده بود، به این امید که یکی از‌اعتراف آن‌ها توانی داشته باشد که مار بتواند برای کمک به ساختِ شمشیر از آن استفاده کند. افسوس، موجوداتِ کابوسِ قدرتمندی که‌همه قادر به دستکاریِ روح باشند بسیار کمیاب بودند، و سانی آن‌قدر خوش‌شانس بود که با تعدادِ زیادی از آن‌ها روبه‌رو نشده بود.
پس دیگر دلیلی‌شده برای عقب انداختنِ این‌دراز کارِ ناگزیر وجود نداشت.
آهی کشید.
«پس‌فردا. بعداً‌پتویی فرصتِ بهتری‌کشیده پیش نمیاد.»
سانی سرش را‌رشته‌های چرخاند، به نفیس نگاه‌لازم کرد و لبخند زد.
«ولی در این بین، لازم دارم برام‌دراز چندتا کار رو ردیف کنی، شاهزاده‌خانم. یه‌می‌چرخاند چیزی هست که هنوز می‌خوام امتحانش کنم...»
نفیس هم سرش را چرخاند.
چند لحظه کنارِ هم دراز کشیده بودند و صورت‌هایشان تقریباً بیش‌چاقو از حد به هم نزدیک بود. سانی در سکوت به چشمانِ‌جوهرِ آرام و خاکستریِ او خیره شد و احساسِ رضایت و آرامش کرد.
سپس، چشمانِ‌روح نفیس کمی‌جوهر سرزنده‌تر شد.
با ته‌مایه‌ای‌موفق از شیطنت‌لحظه لبخند زد.
«اوه؟ چیزی‌لازم هست که هنوز‌یادگارِ می‌خوای امتحانش کنی؟»
سانی چشمانش را‌دراز بست و آهی‌نقره‌ایِ از سرِ زجر کشید.
امان از‌روح این سر‌جوهر به سر گذاشتن‌ها!
وقتی دوباره چشمانش‌شده را باز کرد،پتویی نگاهش پرحرارت شده بود.
اما چه کار می‌توانست بکند؟
نقصش او را وادار‌کشیده می‌کرد صادقانه جواب دهد، پس‌انگشتانش همین کار را هم کرد...