چپتر 2044: همراهِ وفادار
0سرانجام به ساحلِ دریاچه رسیدند. آسمانِ خاکستریِ گورِ خدا در آن بالا‌جوهر می‌درخشید، پس خودِ دریاچه هم خاکستری به نظر می‌رسید. اما هم‌زمان، آبِ‌جواب آن چنان خیره‌کننده می‌درخشید که نگاه کردن به آن تقریباً دردناک بود.
با این حال آب همچنان خنک‌فقط و گوارا بود؛ چیزی که سانی و‌هستن نفیس پیش‌تر از آن لذت برده بودند.
به‌ویژه سانی که‌موادِ پس از ساعت‌ها آهنگری‌یادگارِ کمی احساسِ فرسودگی می‌کرد.
سرانجام بارها تلاش کرده بود تا‌باهاش بفهمد چطور باید با آلیاژِ نقره کار‌فقط کند. با این حال، موفق شده بود.
در آن لحظه، سانی روی پتویی دراز کشیده بود و چاقوی نقره‌ایِ ساده‌ای را‌موادِ بین انگشتانش می‌چرخاند. چاقو هیچ افسونی نداشت جز همان‌هایی که آن را به خاطره تبدیل‌اعتراف می‌کرد، اما در شعله‌های روحِ نفیس چکش خورده و با جوهرِ او افسون شده بود.
نفیس پرسید: «می‌تونم؟»
سانی به نفیس نگاه کرد، چند لحظه بیش‌پیوندخورده از حد محوِ تماشای بدنِ وسوسه‌انگیزش شد و‌دلش بعد با لبخند چاقو را به او داد.
«اون مایو... اصلاً یه جنایته.»
نفیس چاقو را‌ولی گرفت و با‌باهاش حالتی کنجکاو براندازش کرد.
سرانجام سر تکان داد.
«توی دستم حسِ خوبی‌لازم داره. ولی هیچ پیوندِ‌پیوندخورده خاصی باهاش حس نمی‌کنم.»
سانی سر تکان داد.
«چون شعلهٔ روح و رشته‌های جوهر‌باهاش فقط دو تا از موادِ لازم‌جوهر برای ساختنِ یادگارِ پیوندخورده با روح هستن.»
نفیس چند لحظه براندازش کرد.
«بقیهٔ مواد چیه؟»
سانی در جواب دادن درنگ‌خاصی کرد؛ دلش نمی‌خواست اعتراف کند‌روح که خودش هم کاملاً مطمئن نیست.
به اندازهٔ کافی اطمینان داشت‌خاصی که نظریه‌هایش درست است، اما... فقط‌رشته‌های بعد از امتحان کردنِ آهنگری می‌فهمیدند.
سرانجام تسلیمِ دردِ‌روح نقصش شد و‌فقط به حرف آمد:
«خب، اول از همه... تصمیم گرفتم یه کم تقلب‌هستن کنم. به جای ساختنِ یه خاطرهٔ جدید، می‌خوام یکی‌اعتراف از خاطره‌هایی رو که الان داری دوباره آهنگری کنم.»
نفیس روی یک آرنج نیم‌خیز شد‌باهاش و از بالا نگاهش کرد؛ موهای نقره‌ای‌فقط و زیبایش مثل آبشار پایین ریخته بود.
«اوه؟»
سانی سر تکان داد.
«در واقع، اولین خاطره‌ایه‌لازم که تا حالا به‌پیوندخورده دست آوردی. شمشیرِ رؤیا.»
همان شمشیرِ بلندِ نقره‌ای که نفیس در کابوسِ اولش به‌روح دست آورده بود و در سرگردانی‌هایش در ساحلِ فراموش‌شده، بیابانِ‌هستن کابوس، حاشیه‌های جهانِ زیرین و اعماقِ کابوسِ دوم به دست می‌گرفت.
نفیس غافلگیر شده بود.
«شمشیرِ رؤیا؟ اما... اون فقط یه‌فقط سلاحِ خفته از ردهٔ ۱ـه. مناسبه‌پیوندخورده که پایهٔ همچین یادگارِ قدرتمندی بشه؟»
سانی آرام سر تکان داد.
«مهم نیست رتبه یا رده‌ش چیه. چیزی که بیشتر از همه اهمیت داره،فقط پیوندیه که با تو داره. اگه اشتباه می‌کنم بگو، ولی اون شمشیر توی‌درنگ بعضی از وحشتناک‌ترین فصل‌های زندگیت همراهت بوده. و حسابی هم به دردت خورده.»
نفیس کمی مکث‌ولی کرد و بعد‌باهاش سر تکان داد.
«درسته. هیچ شمشیرِ‌روح دیگه‌ای تا حالا‌فقط نتونسته به پاش برسه.»
سانی کمی من‌ومن‌موادِ کرد و بعد‌ساختنِ با احتیاط افزود:
«راستش یه دلیلِ دیگه هم هست که شمشیرِ‌چون رؤیا رو انتخاب کردم. اون شمشیر... از همون‌برای اولش هم یه کم عجیب بود، مگه نه؟»
نفیس ابرویی بالا انداخت.
«چطور؟»
سانی چند‌فقط لحظه کلماتش‌لازم را سبک‌سنگین کرد.
«خودت باید بدونی. هر چی باشه توی کابوسِ اولت فقط یه موجودِ کابوس رو کشتی؛ همون تروری از رتبهٔ بیدارشده که‌بقیهٔ توی یه رؤیا گیرت انداخته بود. با این حال، با دو تا خاطره برگشتی. یه زره از رتبهٔ بیدارشده و ردهٔ‌کردنِ ۶ که توی ساحلِ فراموش‌شده دادی به کاسی، و شمشیرِ رؤیا. یه سلاحِ خفته از ردهٔ ۱. خاطرهٔ دوم از کجا اومد؟»
نفیس مکث کرد.
«تو... انگار خیلی دربارهٔ کابوسِ‌جوهر اولِ من می‌دونی. جالبه. به‌ساختنِ آدم‌های خیلی کمی در موردش گفته‌ام.»
سانی شانه بالا انداخت.
«دو نفر فقط در صورتی‌خاصی می‌تونن یه راز رو نگه‌روح دارن که یکیشون مرده باشه.»
با نگاهی‌داره سرگرم وراندازش کرد‌خاصی و بعد خندید.
«شاید. در هر حال، تیغهٔ رؤیا رو بعد از فرار از رؤیا به دست آوردم. با همون‌جواب بود که اون ترور رو وقتی داشت از درد به خودش می‌پیچید کشتم. وگرنه شاید زنده نمی‌موندم...امتحان برای همین، فقط فرض کردم که خودِ رؤیا مثل یه موجودِ زنده بوده که من نابودش کردم.»
سانی سر تکان داد.
«به احتمال زیاد همین‌طوره. با این حال، دستِ خودم نیست که به یه احتمالِ دیگه هم فکر می‌کنم. شاید یه احتمالِ نمادین‌تر. هر چی‌جواب باشه، تو اون رؤیا رو با زنده‌زنده سوزوندنِ خودت از بین بردی. پس، آدم ممکنه فکر کنه اون خاطره رو برای کشتنِ... خودت گرفتی.آمد یه خاطرهٔ خفتهٔ ردهٔ ۱ در ازایِ جانِ یه خفته. عجیب به نظر می‌رسه، ولی اصلاً عجیب‌ترین کاری نیست که طلسم تا حالا کرده.»
همان‌طور که نفیس با‌پیوندِ حالتی گیج حرف‌هایش را‌چون سبک‌سنگین می‌کرد، سانی آهی کشید.
«ولی فرقی نمی‌کنه این نظریه چقدر حقیقت داشته باشه، تیغهٔ‌ساختنِ رؤیا هنوزم بهترین انتخابمونه. البته... اگه شکست بخورم، نابود می‌شه. برای‌نمی‌خواست همین، فقط یه فرصت داریم تا کار رو درست انجام بدیم.»
نفیس دوباره دراز‌موادِ کشید، چند لحظه‌ساختنِ ساکت ماند و پرسید:
«پس کِی امتحانش می‌کنیم؟»
سانی جواب را سبک‌سنگین کرد.
پیش‌تر تقریباً هر چیزی را‌جوهر که به ذهنش می‌رسید در‌ساختنِ نظر گرفته و امتحان کرده بود.
برای مثال، ایدهٔ عجیبِ ساختنِ شمشیر درونِ دریای روحِ نفیس مطرح بود.چیه متأسفانه، انگار نفیس آن‌قدر قدرتمند بود که [نشانِ سایه‌ها] رویش نقش نمی‌بست،کافی و سانی هم راهِ دیگری برای ورود به دریای روحِ دیگران نداشت.
همچنین به این فکر کرده بود که خرده‌های روحِ لازم برای ساختِ خاطره را... با یکی از هسته‌های روحِ خودِ نفیس جایگزین کند. اما‌جواب با اینکه نفیس می‌توانست هسته‌هایش را برای به دست آوردنِ قدرتی حیرت‌انگیز قربانی کند، هیچ راهِ واقعی‌ای وجود نداشت که بتوانند به‌سادگی یکی از آن‌ها‌اول را جدا کنند — دست‌کم بدونِ نابود کردنش. گذشته از این، ردایِ جهانِ زیرین نیازی نداشت که اربابش از روحِ خود به‌عنوان سوخت استفاده کند.
سانی حتی تک‌تکِ هزاران سایهٔ خاموشی را که در روحش آرمیده بودند بررسی کرده بود، به این امید که یکی از‌بقیهٔ آن‌ها توانی داشته باشد که مار بتواند برای کمک به ساختِ شمشیر از آن استفاده کند. افسوس، موجوداتِ کابوسِ قدرتمندی که‌کردنِ قادر به دستکاریِ روح باشند بسیار کمیاب بودند، و سانی آن‌قدر خوش‌شانس بود که با تعدادِ زیادی از آن‌ها روبه‌رو نشده بود.
پس دیگر دلیلی‌روح برای عقب انداختنِ این‌موادِ کارِ ناگزیر وجود نداشت.
آهی کشید.
«پس‌فردا. بعداً‌داره فرصتِ بهتری‌پیوندِ پیش نمیاد.»
سانی سرش را‌ولی چرخاند، به نفیس نگاه‌نمی‌کنم کرد و لبخند زد.
«ولی در این بین، لازم دارم برام‌موادِ چندتا کار رو ردیف کنی، شاهزاده‌خانم. یه‌بقیهٔ چیزی هست که هنوز می‌خوام امتحانش کنم...»
نفیس هم سرش را چرخاند.
چند لحظه کنارِ هم دراز کشیده بودند و صورت‌هایشان تقریباً بیش‌رشته‌های از حد به هم نزدیک بود. سانی در سکوت به چشمانِ‌مواد آرام و خاکستریِ او خیره شد و احساسِ رضایت و آرامش کرد.
سپس، چشمانِ‌داره نفیس کمی‌پیوندِ سرزنده‌تر شد.
با ته‌مایه‌ای‌شعلهٔ از شیطنت‌رشته‌های لبخند زد.
«اوه؟ چیزی‌فقط هست که هنوز‌برای می‌خوای امتحانش کنی؟»
سانی چشمانش را‌ولی بست و آهی‌باهاش از سرِ زجر کشید.
امان از‌داره این سر‌پیوندِ به سر گذاشتن‌ها!
وقتی دوباره چشمانش‌روح را باز کرد،فقط نگاهش پرحرارت شده بود.
اما چه کار می‌توانست بکند؟
نقصش او را وادار‌پیوندِ می‌کرد صادقانه جواب دهد، پس‌شعلهٔ همین کار را هم کرد...