چپتر 2041: طلسم‌ساز
0سرانجام، واردِ تجارتخانهٔ درخشان شدند. آیکو آنجا نبود و بیرون از جزیرهٔ‌مبادلات عاج به کارها می‌رسید — در حالی که سانی و نفیس کمی‌زندگی‌اش استراحت کرده بودند، او در این چند روزِ اخیر حسابی سرش شلوغ بود.
تدارکاتِ ارتشِ بیدارشدگان نامعمول و پیچیده بود. با افزایشِ تعدادِ نبردها‌کنند و درگیری‌ها، سربازان ناگزیر خاطره‌هایی به دست می‌آوردند، اما همهٔ این خاطره‌ها‌سهمگین به دردشان نمی‌خورد. بنابراین، به یک سیستمِ توزیعِ مجددِ پیچیده نیاز بود.
معمولاً یک مسئولِ تدارکاتِ ویژه این امور را در یگان اداره می‌کرد و با یگان‌های دیگر همکاری می‌کرد تا‌بسیار خاطره‌ها صاحبانِ مناسبِ خود را پیدا کنند. آتش‌بانان از نظرِ تعداد بسیار کمتر از دیگر سپاه‌های ارتشِ شمشیر بودند، اما‌واقعی آمارِ کشتارشان به‌طرزِ نامتناسبی سهمگین بود — و در نتیجه، تعدادِ خاطره‌هایی که می‌خریدند و می‌فروختند نیز بسیار زیاد بود.
پس سانی باید به‌عنوانِ تأمین‌کنندهٔ اسمیِ خاطره‌هایشان کمی‌اداره کارِ واقعی می‌کرد... یا بهتر است بگوییم، باید آیکو‌کنند را وادار می‌کرد این کار را برایش انجام دهد.
نفیس از مجازاتش استفاده کرده بود تا تسلیحاتی را که آتش‌بانان در خطِ‌بدهد مقدم جمع‌آوری کرده بودند به اردوگاهِ اصلی برساند، بنابراین آیکو در حالِ حاضر به‌شدت‌معامله مشغولِ سر زدن به تمامِ مسئولانِ تدارکاتِ دیگر بود تا ترتیبِ مبادلات را بدهد.
کمی احساسِ گناه می‌کرد که از دستیارش این‌قدر کار می‌کشد، اما از طرفِ دیگر،تعداد او قطعاً داشت بهترین روزهای زندگی‌اش را می‌گذراند. گذشته از این، تجارتخانهٔ درخشان از‌زیاد هر معامله کمیسیون می‌گرفت و این روزها خرده‌های روحِ بسیار زیادی به دست می‌آوردند.
جنگ واقعاً کاسبیِ پرسودیه.
سانی نمی‌دانست از اینکه این‌ویژه جمله تا این حد حقیقت‌یگان‌های داشت، خوشحال باشد یا منزجر.
«گرسنه‌ای؟»
خودش هم از زمانِ صبحانه حسابی اشتها پیدا‌مناسبِ کرده بود. سانی با دیدنِ تکانِ ملایمِ سرِ نفیس،سپاه‌های لبخند زد و رفت تا سینیِ تنقلاتی آماده کند.
سینی را به کارگاهِ تجارتخانهٔ درخشان بردند، جایی که در ماه‌های اخیر یک بوتهٔ آهنگریِ ویژه در آن برپا شده‌کمتر بود. نفیس از سرشتِ خود استفاده کرد تا چوبِ رازآلودی را که از اعماقِ گودال‌ها جمع‌آوری شده بود، با شعلهٔ‌بهتر روحِ خود روشن کند. سانی مدتی رقصِ شعله‌های سفید را تماشا کرد، سپس آهی کشید و ردایِ مه‌آلود را مرخص کرد.
انگار سایه‌هایی که زیرزمین را‌ویژه پر کرده بودند، در دم‌یگان‌های بسیار عمیق‌تر، تاریک‌تر و سردتر شدند.
پیراهنش را هم درآورد و بالاتنهٔ تراشیده‌اش نمایان شد —مسئولانِ پوستش به‌راحتی می‌توانست در برابرِ جرقه‌های آتشِ متعالی مقاومت کند، اما‌داشت لباس‌هایش نه. تازه، حرارتِ بوتهٔ آهنگری بیش از حد سوزان بود...
خب، و سانی پنهانی از‌دیگر نگاه‌های تحسین‌آمیزی که نفیس گهگاه حینِ‌کنند کار به او می‌انداخت، لذت می‌برد.
در حالِ حاضر، او روی یک‌اداره میزِ کار نشسته بود، از تنقلات لذت‌خود می‌برد و با لبخندی محو نگاهش می‌کرد.
سانی آهی کشید و جعبهٔ چوبیِ کوچکی را باز کرد.یگان‌های تکه‌ای یخِ عجیب به همراهِ نمونه‌هایی از فلزاتِ گران‌بهای مختلف‌تعداد داخلش بود. جعبهٔ دیگری حاویِ مشتی از خرده‌های روح بود.
انبرِ بلندی از سایه‌ها ساخت و با استفاده از آن، بوتهٔ آهنگریِ ویژه‌ای را‌احساسِ روی شعلهٔ روح قرار داد. با ریختنِ مقدارِ کمی جوهر در آن، بافتی از‌کمیسیون رون‌ها روی سطحش روشن شد که در درخششِ شعلهٔ سفید، کم‌نور و بی‌رمق بود.
انبرش فقط آن‌قدر دوام‌یگان‌های آورد که بوتهٔ آهنگری‌مناسبِ را در جایش بگذارد.
سانی به شعله‌ها خیره شد و به‌می‌کرد کاری که در پیش داشت فکر کرد. ذهنش‌کنند غرق در ملیله‌ای بی‌پایان از رشته‌های اثیری شد.
«...از جادوت برام بگو.»
سانی که حواسش پرت شده بود، نگاهی به‌زدن نفیس انداخت. انگار داشت لذت می‌برد؛ با جرقه‌هایی‌دستیارش که در چشمانش می‌رقصیدند، او را تماشا می‌کرد.
سانی لبخند زد.
بلند گفتنِ افکارش واقعاً‌امور ایدهٔ خوبی بود. شاید این‌طوری‌دیگر می‌توانست به رویکردِ جدیدی برسد...
به بوتهٔ ذوب اشاره کرد.
«هنوز چند مشکل هست که قبل از اینکه بخوام یه شمشیرِ لایق برات بسازم، باید حلشون کنم. امروز‌می‌کشد بهترین آلیاژ رو برای ظرفش مشخص می‌کنیم. تا الان کلی با فلزاتِ مختلف و موادِ اسرارآمیز آزمایش کردم،کاسبیِ ولی شعلهٔ روح یه عنصرِ غیرقابل‌پیش‌بینی به این فرایند اضافه می‌کنه. برای همین، امروز آخرین آزمایش رو انجام می‌دیم.»
سانی چند لحظه ساکت‌یگان‌های ماند و سپس با‌مناسبِ صدایی سرزنده اضافه کرد:
«بافندگی با بیشترِ انواعِ دیگهٔ جادو فرق داره. جادوی نام‌ها از قبل از خودِ زمان وجود‌آتش‌بانان داشته؛ ریشه در قوانینِ طبیعیِ هستی داره. جادوی رون‌ها روی اون بنا شده و برای همین‌زیاد منبعشون یکیه. اما بافندگی مصنوعیه و در نتیجه غیرطبیعی... فقط یه نفر خلقش کرده. بافنده، دیمونِ تقدیر.»
چهره‌اش در فکر فرو رفت.
«مطمئن نیستم که خودِ بافندگی روی یه سری قوانینِ مبهمِ هستی بنا شده، یا اون دیمونِ آب‌زیرکاه تو هستی دست برده تا‌بهترین به کار بیفته. ولی به هر حال کار می‌کنه؛ نه از طریقِ نام‌ها یا رون‌ها، بلکه با الگوهای خاصی از رشته‌ها که‌منزجر جریانِ جوهر رو هدایت می‌کنن. این رشته‌ها توی بُعدِ مادی نیستن، برای همین دیدنشون چشم‌های خاصی می‌خواد. لمس کردنشون هم دست‌های خاصی می‌خواد.»
نفیس خنده‌ای کرد.
«گرفتم، گرفتم. تو‌ویژه خاصی، استاد سانلس.اداره لمسِ خاصی داری...»
سانی سرفه‌ای‌نیاز کرد و‌مسئولِ بعد نیشخند زد.
«دقیقاً! با این وجود، من بی‌همتا نیستم. در طولِ تاریخ بافنده‌های دیگه‌ای هم بودن، مخصوصاً بینِ روحانیونِ طلسمِ کابوس... ولی تو دورانِ ما، من‌زندگی‌اش تنها کسی‌ام که هست. از قضا، فکر می‌کنم مقصرِ اصلی خودِ طلسم باشه. مگه اینکه کسی اون‌قدر خوش‌شانس باشه که ترکیبِ خیلی بعیدی از‌صبحانه صفت‌ها رو به ارث ببره، وگرنه تقریباً غیرممکنه بتونه دیدی پیدا کنه که بافتِ طلسم رو ببینه، چه برسه به اینکه بتونه لمسش کنه.»
سر تکان داد.
«حداقل تو محدودیت‌های سرشتِ هر فرد. و از اونجا که طلسم یه مسیرِ سرراست و‌کنند راحت برای رسیدن به قدرت فراهم می‌کنه، آدم‌های خیلی کمی احساسِ نیاز می‌کنن که بی‌هدف‌می‌فروختند دنبالِ منابعِ نامتعارفِ قدرت بگردن. برای همین، هنوز هیچ‌کس جز من به حقیقتِ بافندگی پی نبرده.»
سانی آهی کشید.
«البته این تازه قدمِ اول بود. یه غارنشین با دیدنِ یه‌ترتیبِ کتابِ علمِ مواد که خودبه‌خود مهندس نمی‌شه... به همین ترتیب، منم مجبور‌روزهای بودم برای رسیدن به جایی که الان هستم، مدت‌ها سخت مطالعه کنم.»
کمی ساکت ماند‌می‌کرد و سپس با‌همکاری لحنی خنثی اضافه کرد:
«همه‌اش برای همین لحظه.»
بعد از آن، سانی پشتِ‌ویژه سرش را خاراند و با‌یگان‌های لحنی نه‌چندان جدی اضافه کرد:
«خب، نه دقیقاً همین‌حالِ لحظه! منظورم... کلِ فرایندِ‌زدن آهنگری‌ایه که داریم پیش می‌بریم.»
نفیس لبخند زد.
«واقعاً تحسین‌برانگیزه.»
سانی سر تکان‌معمولاً داد و تکه‌امور یخِ اسرارآمیز را برداشت.
با این‌اصلی حال، حرفِ نفیس‌حاضر تمام نشده بود.
کمی به عقب تکیه‌یگان‌های داد، تمشکِ زرشکی‌رنگی در دهانش‌خود گذاشت و با تنبلی گفت:
«آه، چقدر داغه...»
تکه یخ‌نیاز تصادفاً از‌مسئولِ دستِ سانی افتاد.
وقتی برگشت و نگاهش کرد، دید نفیس دارد‌زدن با دست خودش را باد می‌زند. نفیس نگاهِ‌دستیارش او را پاسخ داد و ابرویی بالا انداخت.
«چیه؟ منظورم‌اداره کارگاهه. داره‌یگان‌های حسابی داغ می‌شه.»
سانی چند لحظه مکث‌امور کرد، سپس خم شد‌یگان‌های تا تکه یخ را بردارد.
کار که تموم بشه،مسئولِ قطعاً می‌کشمش می‌برمش دمِ‌اداره دریاچه... تو آب هم می‌ندازمش...