چپتر 2075: قطعه‌های جنگ (۱۲)
0از دور، دژِ بزرگِ سرود شبیه به لانهٔ مورچه‌ای آشفته بود. پیکرهای کوچکِ بی‌شماری‌بررسی روی دیوارهایش می‌لولیدند — عده‌ای بالا می‌رفتند و عده‌ای پایین می‌افتادند. مسیرِ تقرب به‌تنها دژ پوشیده از توده‌ای تاریک از پیکرهای متحرک بود، و تیرها چون باران می‌باریدند.
البته، این‌سرش پیکرهای تاریک‌کاسی مورچه نبودند.
آن‌ها انسان بودند،فقط و هر لحظه جانِ‌جاودان انسان‌ها از دست می‌رفت.
آنویلِ دلاوری، همراه با قدیس‌های قلمروِ شمشیر، بارِ دیگر داشت از روی سکویی بر سرِ پژواکی‌بایستد بلندقامت نبرد را تماشا می‌کرد. فقط این بار، نفیس از شعلهٔ جاودان اینجا نبود تا در‌بیش برابرش بایستد... بنابراین، همه بی‌حرکت مانده بودند و در سکوتی عبوس نبردِ دوردست را تماشا می‌کردند.
دژِ گذرگاهِ‌منظرهٔ بزرگ خیالِ‌موقع سقوط نداشت.
زمینِ نبرد بیش از حد نامساعد بود، و دژ بیش از حد نفوذناپذیر.تنها دلاوریِ مدافعانش جای هیچ حرفی نداشت. البته، این اولین حمله به استحکاماتِ ترسناکِ ارتشِ‌کمی سرود صرفاً برای سنجشِ دفاعِ آن‌ها بود... اما با این حال. منظرهٔ نگران‌کننده‌ای بود.
تا آن موقع دیگر‌بار روشن شده بود که‌اینجا این یورشِ پُرهزینه موفق نمی‌شود.
آنویل چند لحظهٔ دیگر دژِ دوردست را بررسی کرد، سپس سرش را چرخاند‌اینجا و به کاسی نگاه کرد. پیشگویِ نابینا نزدیک‌تر از هر قدیسِ دیگری به‌گذرگاهِ او ایستاده بود، انگار تنها کسی بود که موردِ لطفِ پادشاه قرار داشت.
گفت:
«بانو کاسیا...سرش اوضاع در غرب‌نگاه چطور پیش می‌ره؟»
کاسی کمی سر خم کرد.
«از اینجا بدتره، سرورم. دژِ کوچک هنوز‌می‌کرد پابرجاست... پل رو هم تونستن پایین بیارن. تلفاتمون‌برابرش سنگینه و هیچ‌کس حتی نتونست به دیوارها برسه.»
صدایش محترمانه و خنثی‌موقع بود... اصلاً لبریز از‌پُرهزینه خشم، نفرت و کینه نبود.
آنویل چند لحظه او‌کاسی را برانداز کرد، سپس با‌قدیسِ حالتی عبوس نگاهش را برگرداند.
آنویل کمی دیگر‌فقط ساکت ماند، و‌شعلهٔ بعد آهی کشید.
«...شیپورِ عقب‌نشینی رو بزنید.»
به‌زودی، صدای کرکننده‌ٔ یک شیپورِ جنگی بر فرازِ شکافِ تاریک طنین‌انداز شد. لانهٔ مورچهٔ دوردست غرق در تکاپو شد؛ سربازانِ‌نگاه درهم‌کوبیدهٔ ارتشِ شمشیر دیوارهای دژ را رها کردند و آهسته عقب نشستند. البته، عقب‌نشینی درست به اندازهٔ یورشِ اولیه خونین‌پیش بود... مخصوصاً به این خاطر که کشته‌شدگانِ روی پل از پیش برخاسته بودند و از پشت به همرزمانِ سابقشان حمله می‌کردند.
با این حال، در نهایت، جنگجویانِ قلمروِ شمشیر‌نزدیک‌تر توانستند به عقب برگردند. پل تنها چند لحظه‌لطفِ بعد نابود شد و به درونِ شکاف سقوط کرد.
میدانِ نبرد‌می‌کرد در سکوت‌بار فرو رفت.
...ارتشِ سرود هم سربازانِ زیادی را از دست داده بود، اما حالا تعدادشان بیشتر از قبل‌بایستد بود. دلیلش این بود که کسانی که هنگامِ تلاش برای بالا رفتن از دیوارهای دژ کشته‌بیش شده بودند، حالا لبهٔ شکاف ایستاده بودند و با چشمانی خالی به پهنهٔ تاریکش خیره شده بودند.
آنویل اخم کرد.
چند لحظه‌سرش بعد، با‌کاسی لحنی یکنواخت گفت:
«دفعهٔ بعد سه پل می‌سازیم و به جناحینِ دژ هم حمله‌بایستد می‌کنیم. رهبرِ یگانِ مهندسی را احضار کن... طراحی جواب داد، اما باید‌خیالِ بررسی کنیم که پلِ گذرگاهِ کوچک چطور فروریخت تا بیشتر ارتقایش دهیم...»
کاسی بی‌صدا تعظیم‌پژواکی کرد، چرخید و‌تماشا سکو را ترک کرد.
در سوی دیگرِ شکاف، سیشان از بلندترین سنگرِ دژِ بزرگ به انبوهِ دوردستِ‌تنها ارتشِ شمشیر نگاه می‌کرد. بارشِ تکه‌های خاکستر، پوستِ خاکستری و بی‌نقصش را با لکه‌های‌کمی دوده کثیف کرده بود و لبانِ سرخش کمی به لبخندی تلخ کج شده بود.
طولی نکشید‌می‌کرد که جانورسالار‌بار به او پیوست.
«طبقِ گزارشِ اولیه، تلفاتمون برخلافِ ارتشِ شمشیر سبکه. بیشتر از چیزی که انتظار‌اینجا می‌رفت پیشروی کردن، اما این فقط باعث شد آدم‌های بیشتری رو به کشتن‌گذرگاهِ بدن. البته پادشاهِ دلاوری این بار جدی نبود... با این حال، نشانهٔ خوبیه.»
سیشان آرام سر تکان داد.
«احتمالاً دفعهٔ بعد چند پل رو هم‌زمان می‌ندازن. شوالیه‌های دلاوری رو هم‌انگار می‌فرستن تو جنگ... شاید هم یه اسکادران از نخبگانی که برای سواری‌چطور روی پژواک‌های بال‌دار آموزش دیدن جمع کنن. امیدوارم گلهٔ برده‌های پرنده‌ت آماده باشه.»
جانورسالار سر تکان داد.
«معلومه.»
سیشان چند لحظه‌نگران‌کننده‌ای مکث کرد و‌شده بعد آه کشید.
«البته تا قبل از رسیدنِ مدِ آسمان و ستارهٔ‌قدیسِ دگرگون، حملهٔ دیگه‌ای نمی‌کنن. اون برده‌ها برای دفعِ حملهٔ جزیرهٔ‌گفت عاج لازم می‌شن... نیروهامون پخش می‌شن. ممکنه کار سخت بشه.»
افسونگرِ زیبا به افق نگاه کرد،شعلهٔ انگار انتظار داشت شبحِ چشم‌نوازِ برجِ عاج‌همه را ببیند که در افق ظاهر می‌شود.
سپس سرش را تکان داد.
«این فقط مشکلِ کوچیکه‌ست، مگه نه؟ مشکلِ اصلی خودِ ستارهٔ دگرگونه. قبلاً هم مادرمون و هم پادشاهِ دلاوری ما‌کاسی قدیس‌ها رو عقب نگه می‌داشتن چون می‌ترسیدن همدیگه رو بکشیم. اما الان، همه می‌دونن که نبرد بینِ قدیس‌ها به‌غرب خاطرِ اون دختر، نفیس، و سایه‌اش تبدیل به یه کشتارِ یک‌طرفه می‌شه. برای همین، آنویل می‌تونه خیلی راحت آزادش بذاره.»
سیشان شانه بالا انداخت.
«می‌تونه، و اون دختر هم احتمالاً می‌تونه کلِ این دژ رو به‌تنهایی ویران کنه. در همین حال، سرورِ سایه‌ها‌دوردست هم کاملاً از پسِ گرفتنِ دژِ کوچک از زوزه، هل و سکوت برمیاد. اما اون‌وقت در حالی که اون‌ترسناکِ دو تا مشغولن، هیچ‌چیز جلودارمون نیست تا کلِ ارتشِ بیدارشدگانشون رو لت‌وپار کنیم. پس آنویل این کار رو نمی‌کنه.»
جانورسالار چند لحظه او‌بلندقامت را برانداز کرد و‌فقط بعد زیرِ لب زمزمه کرد:
«کلِ این دژ رو به‌تنهایی ویران‌شده کنه... زیادی دست‌بالا نمی‌گیریش؟ می‌دونی که‌چند برای ساختنِ این پایگاه خیلی زحمت کشیدم.»
سیشان بدونِ هیچ‌چرخاند ردی از شوخی‌پیشگویِ به او نگاه کرد.
«وقتی موردرت از تجربه‌اش توی کابوسِ سوم برای مادر گفت، تو هم اونجا بودی، مگه‌مانده نه؟ نفیس اونجا یه شهرِ کامل رو با خاک یکسان کرد، تازه نصفِ یه شهرِ‌دلاوریِ دیگه رو هم سوزوند. و اون موقع فقط یه استاد بود... پس سرشتش رو دست‌کم نگیر.»
جانورسالار چهره‌ای ناراضی‌پژواکی به خود گرفت‌تماشا و نگاهش را دزدید.
«باشه. پس چی‌کار کنیم؟»
سیشان پس‌سرش از کمی مکث،نگاه شانه بالا انداخت.
«زخمی‌ها رو درمان می‌کنیم، عروسک‌های مادر رو به سلاح‌نبود و زره مجهز می‌کنیم و تا جایی که می‌تونیم‌نبردِ برای حملهٔ بعدی آماده می‌شیم. بعدش می‌بینیم چی می‌شه.»
کمی بعد،سرِ سنگرِ بلند‌بلندقامت را ترک کردند.
نخستین محاصرهٔ‌منظرهٔ دژِ بزرگ به‌روشن پایان رسیده بود.
اما اصلاً آخرین نبود...