چپتر 2084: قطعه‌های جنگ (۲۱)
0سانی بارِ دیگر‌پوشیده واردِ ویرانه‌های شهرِ‌پنهان بی‌نام شده بود.
دفعهٔ پیش، همراهِ نفیس به اینجا‌قطعه آمده بود و هر دو در برابرِ‌آنویل ویرانه‌های باستانی گارد گرفته و محتاط بودند.
این بار، در جمعی برجسته‌تر — یا شاید اسفناک‌تر — حضور داشت. قدیس‌های شمشیر به رهبریِ یک فرمانروا‌نگاهی با اعتمادبه‌نفسِ جسورانه‌ای در ویرانه‌ها قدم می‌زدند. سرچشمهٔ این اعتمادبه‌نفس خودِ پادشاهِ شمشیرها بود که با وجودِ نبردِ‌تأثیرِ پیشِ رو با ایزدی فاسد‌شده، رفتار و چهره‌اش آرام و بی‌تفاوت مانده بود. بی‌خیالیِ گستاخانه‌اش به‌طرزِ عجیبی مسری بود.
البته قدیس‌ها همچنان مضطرب بودند.
سانی هم مضطرب بود.
نه فقط به خاطرِ چشم‌اندازِ نبرد با‌می‌توانست موجوداتِ کابوسِ اعظم و تماشایِ درگیریِ یک‌حواسی فرمانروا با تایرنتی نفرین‌شده، بلکه به دلیلی دیگر.
نگاهی دزدکی به جنوب انداخت.
معبدِ بی‌نام آن‌قدرها از اینجا دور نبود — نهایتاً دویست کیلومتر.اما در نتیجه، آن بخش از جنگلِ نفرت‌انگیز که باغ‌وحشِ موجوداتِ کابوسِ اعظمش‌خیالِ تحتِ تأثیرِ نفرینِ رؤیا در آن خفته بودند نیز فاصلهٔ چندانی نداشت.
درست است که بدن‌های شنیعشان در پرده‌ای از سایه‌ها پوشیده شده‌عالمِ بود، اما حتی پنهان کردنشان درونِ تاریکیِ قطعهٔ عالمِ سایه هم‌توجهِ وقتی فرمانروایی تا این حد نزدیک بود، خیالِ سانی را راحت نمی‌کرد.
در واقع، خودِ قطعه هم می‌توانست توجهِ غیرضروری‌توجهِ جلب کند. سانی نمی‌دانست آنویل چه حواسی دارد و‌آن‌ها بردِ آن‌ها تا کجاست... برای همین کمی دلشوره داشت.
من... احتمالاً باید تمرکز کنم.
تمامِ موجوداتِ کابوسِ اعظم دشمنانی مهیب بودند، اما آسوراها به دلیلِ‌اما ماهیتِ خاصشان به‌طورِ ویژه‌ای ترسناک به شمار می‌رفتند. باید افکارِ مزاحم‌نزدیک را از ذهنش بیرون می‌ریخت و رویِ نبردِ پیشِ رو تمرکز می‌کرد.
نقشِ قدیس‌ها این بود که توجهِ آسوراها را از پادشاه دور‌عالمِ کنند و راهی به سویِ مکافات برایش باز کنند. سپس قرار‌توجهِ بود تا زمانِ نابودیِ تایرنتِ نفرین‌شده، نوچه‌هایش را دور نگه دارند.
البته قرار بود سانی پتکِ گروه باشد و‌توجهِ بخشِ اعظمِ کار را به دوش بکشد — پنج‌آن‌ها قدیسِ دیگر اینجا بودند تا از او پشتیبانی کنند.
این بهایی بود که‌مضطرب باید برای بیش از‌نبرد حد برجسته بودنش می‌پرداخت.
با ورود به شهر، همراهانش نگران شدند...شنیعشان به جز پادشاه که انگار به خطرِ‌کردنشان مرگبارِ ویرانه‌های پوشیده از گیاه بی‌تفاوت بود.
سانی به مار فرمان داد تا شکلِ سلاحِ روح را به خود بگیرد. اما این بار سراغِ اوداچیِ آشنا نرفت‌قطعه — با توجه به ماهیتِ دشمن، یک سلاحِ کُند بسیار بهتر عمل می‌کرد. از این رو، سایهٔ مارشکل به صورتِ گرزِ‌تمامِ عظیمی درآمد که انگار از ابسیدینِ سیاه تراشیده شده بود. تقریباً نقطهٔ مقابلِ سلاح‌های الماسی بود که آسوراها به کار می‌بردند.
سانی گرزِ سنگین را رویِ شانه‌اش بالا برد، پیش‌قدم شد و به‌نمی‌دانست سمتِ مرکزِ شهرِ ویران به راه افتاد. بقیه هم به دنبالش رفتند‌باید و کمی از هم فاصله گرفتند تا آرایشِ جنگیِ آزادی به خود بگیرند.
هر یک از قدیس‌ها مهیب و آمادهٔ نبرد بودند... خب،کابوسِ به‌جز جِست که لباس‌های معمولی به تن داشت و به‌جنوب عصایش تکیه داده بود. پیرمرد با کنجکاوی به اطراف نگاه می‌کرد.
«اینجا... منو یادِ اروپا می‌ندازه.»
سانی با‌سایه‌ها علاقه به‌اما او نگاه کرد.
«تا حالا اروپا بودی، پیرمرد؟»
بشریت آن قاره را از دست داده بود، اما برخلافِ‌کابوسِ قارهٔ آمریکا و قطبِ جنوب، به دستِ طلسمِ کابوس نیفتاده‌جنوب بود. در عوض، حتی پیش از نزولِ طلسم غیرقابل‌سکونت شده بود.
جِست پوزخند زد.
«معلومه. من کجا نبودم؟ به‌هرحال، از این شهرا توی اروپا زیاده. باستانی، زیبا، غرق در طبیعت... واقعاً‌راحت تماشاییه، هرچند آدم رو دلگیر می‌کنه. خب، اون جنگل‌های زیبا هم به اندازهٔ همین جنگلِ لعنتی مرگبار‌همین و پستن. البته این به خاطرِ سلاح‌هاییه که توی دورانِ تاریک استفاده شده، نه فقط طلسمِ کابوس.»
سانی چند لحظه‌راحت به او خیره ماند،می‌توانست سپس نگاهش را گرفت.
«بازم فکر نمی‌کنم‌همچنان شهری دقیقاً مثلِ‌خاطرِ این توی اروپا باشه.»
جِست با‌چندانی لبخندی یک ابرویش‌است را بالا داد.
«چطور مگه؟»
سانی نفسِ عمیقی کشید‌نمی‌کرد و دستهٔ گرزِ عظیمش را‌غیرضروری با هر دو دست گرفت.
«بومی‌های خوش‌برخوردی نداره...»
در آن لحظه، تپه‌های خزهٔ شنگرفی در اطرافشان منفجر شد‌پوشیده و فضایِ مرطوبِ درونِ ساختمان‌های غرق در گیاه را نمایان‌وقتی کرد. پیکرهای سنگینِ آسوراها با سرعتی هولناک به سمتشان یورش بردند.
این موجوداتِ هولناک‌پوشیده دقیقاً همان‌طور بودند که‌کردنشان سانی به یاد داشت.
قدشان دو برابرِ انسان‌ها بود، اما چروکیده و قوزکرده بودند. بدن‌های کم‌وبیش انسان‌نمایشان از‌حواسی سنگ بود و ترک‌های عمیقی سطحِ زبرش را می‌پوشاند. خزهٔ سرخ همچون جامه‌هایی پاره‌دشمنانی روی سنگ را پوشانده بود و شکوفه‌هایی زرشکی بر ساقه‌هایی سیاه از آن می‌رویید.
زیرِ خزه، گوشتِ خشکیده‌ای از میانِ ترک‌های سنگِ تاریک به چشم‌اعظم می‌خورد. این گوشت متعلق به جنگجویانِ بیدارشده‌ای بود که روزگاری آن‌معبدِ زره‌های قدرتمندِ افسون‌شده را به تن داشتند... و حالا درونشان مدفون بودند.
چهره‌های بی‌اجزای آسوراها با سوراخ‌های گردی‌بدن‌های که روی سطحشان کنده شده بود دهان‌پنهان باز می‌کردند؛ سوراخ‌هایی غرق در تاریکیِ هولناک.
پلیدهای ترسناک در یک آن بر‌پنهان سرشان آوار شدند و سلاح‌های الماسی‌شان‌سایه فرود آمد تا دنیا را تکه‌تکه کند.
سانی چهره در هم کشید.
گرزِ سیاهش با نیرویی که می‌توانست کوهی را فروبریزد به‌کابوسِ سینهٔ نزدیک‌ترین آسورا کوبیده شد. این ضربه موجِ شوکِ ویرانگری به‌انداخت راه انداخت و چند ساختمانِ پوشیده از گیاه را آوار کرد.
هم‌زمان، ریوالن روی چهار پای کوتاهش تلوتلوخوران عقب رفت و سدِ سپرهایش زیرِ نیروی وحشتناکِ ضربهٔ یک موجودِ‌عالمِ کابوسِ اعظم فروریخت. خوشبختانه سدِ نامرئی آن پلید را درست به اندازه‌ای معطل کرده بود که هِلی بتواند‌دارد چند تیر پشت‌سرهم شلیک کند؛ تیرهایی که هر کدام به سینهٔ آسورا می‌خوردند و با غرشی رعدآسا منفجر می‌شدند.
روان خیلی ساده از وزنِ خودش استفاده کرد تا یکی از گولم‌ها را‌وقتی سرنگون کند، سپس لاکِ سنگی‌اش را گاز گرفت. لحظه‌ای بعد، انگار جریان‌های قدرتمندِ الکتریسیته‌آنویل در آن زرهِ باستانیِ مرموز به راه افتاد و آن را از درون سوزاند.
کاسی خیلی راحت جاخالی‌نمی‌کرد داد و با کمکِ رقصندهٔ‌غیرضروری خاموش به عقب سُر خورد.
در این میان، پادشاهِ شمشیرها...
خیلی راحت حملهٔ ناگهانی را نادیده گرفت و‌پرده‌ای با حالتی سرد و ترسناک بر چهرهٔ تراشیده‌اش،تاریکیِ به قدم زدن به سمتِ مرکزِ شهر ادامه داد.