چپتر 2111: سیگنال‌های متناقض
0لعن... ت...
سانی در طولِ دورهٔ کاریِ طولانی و پرفرازونشیبش به‌عنوانِ حاملِ طلسمِ کابوس با انواع‌واقسامِ دشمنان جنگیده بود —جابه‌جا و حتی بعد از بازنشستگیِ ناگهانی و غیرقابل‌توضیحش از این عنوان، با دشمنانِ بیشتری هم روبه‌رو شده بود. در‌زانویی میانِ آن‌ها موجوداتِ کابوسِ قدرتمند، قهرمانانِ بیدارشدهٔ کهنه‌کار و وحشت‌های هولناکی به چشم می‌خوردند که توصیفشان برایش دشوار بود.
اما تعدادِ بسیار کمی از آن‌ها، اگر اصلاً کسی توانسته بود، موفق‌ویرانگر شده بودند چنین فشاری به او بیاورند. دست‌کم در سال‌های اخیر نه، بعد‌ضربه‌ای از اینکه به رتبهٔ متعالی رسید و به اوجِ شناخته‌شدهٔ قدرت نزدیک شد.
سایهٔ مرموز با موجوداتِ کابوس‌عوض فرق داشت، چون مهارتِ رزمی‌عقب و هوشِ مرگباری شبیهِ انسان‌ها داشت.
اما با انسان‌ها هم فرق داشت، چون ذهنش‌سایهٔ کاملاً بیگانه و گریزپا بود و چیزی جز‌مرگباری نیتِ کشتارِ بی‌رحمانه و خون‌بار در آن یافت نمی‌شد.
درنده و وحشی بود، اما در‌ویرانگر عین حال سرد و حسابگر، و تمامِ‌دنده‌های تمرکزش روی از پای درآوردنِ دشمن بود.
اگر سانی خودش را‌تحسین در سیبلِ این عزمِ مرگبار‌داد نمی‌دید، واقعاً جای تحسین داشت.
از یک ضربهٔ خنجرِ شرورانه جاخالی داد، اما در عوض لگدی ویرانگر خورد و تلوتلوخوران عقب رفت. دردِ شدیدِ دنده‌های کبودش را نادیده گرفت‌می‌نشست و بی‌درنگ جابه‌جا شد، و ضربه‌ای را دفع کرد که اگر به هدف می‌نشست، گلویش را پاره می‌کرد. تا آن لحظه، تیغه‌ای ابسیدین به‌سمتِ چشمِ‌بدنِ راستش می‌آمد، و همان‌طور که سرش را کج می‌کرد تا جاخالی بدهد، زانویی محکم به شکمش کوبیده شد و باعث شد از درد هیس بکشد.
سایهٔ مرموز مثلِ رقصنده‌ای بود که می‌توانست از تمامِ بدنِ مه‌آلودش به‌عنوانِ سلاح استفاده کند، و هیچ فرقی بین تیغه‌ها، مشت‌ها، آرنج‌ها، زانوها یا‌نیتِ پاهایش نمی‌گذاشت. هر ضربهٔ دقیق یا بالقوه کشنده بود یا قصد داشت راه را برای حملهٔ مرگبارِ بعدی باز کند، و این ضربات بی‌هیچ‌جای زحمتی در پیِ هم می‌آمدند. با وجودِ دودِ شبح‌واری که حرکاتش را پنهان می‌کرد، سانی نمی‌توانست حتی برای یک لحظه تمرکزش را از دست بدهد.
بارانِ حملات بدونِ کسری از ثانیه مهلت ادامه داشت، و همگی مثلِ گیره‌ای بی‌رحم و خفه‌کننده‌گرفت به هم زنجیر شده بودند. مهم نبود سانی چقدر مقاومت می‌کرد، نمی‌توانست ابتکارِ عمل را به دست‌می‌آمد بگیرد — فقط می‌توانست دیوانه‌وار از خودش دفاع کند، و به‌سختی با این یورشِ مرگبار همگام بماند.
زخم‌ها و کبودی‌ها رفته‌رفته بدنش را پوشاندند. زرهش مثلِ کاغذ بریده می‌شد و استخوان‌هایش زیرِ‌عقب فشارِ تحمل‌ناپذیر ناله می‌کردند و در آستانهٔ شکستن بودند. دست‌کم خونریزی نداشت، اما دو دستِ‌گلویش سایه‌ایِ باقی‌مانده‌اش مدت‌ها پیش فدا شده بودند. حالا حتی دست‌های خودش هم در خطرِ نقص‌عضو بودند.
آآآه...
با جاخالی دادن از ضربه‌ای دیگر، غرید و یورش برد؛ قصد داشت شانهٔ زره‌پوشش را‌هوشِ به کماندارِ مرموز بکوبد. با این حال، دشمن درست مثلِ مه عقب کشید و بی‌درنگ‌درنده ضدحمله زد، و چیزی نمانده بود یکی از چاقوهایش را در شقیقهٔ سانی فرو کند.
مثلِ دو گردبادِ تاریک با هم درگیر شدند، و در حالی که سایهٔ مکافات‌کبودش قدمِ عظیمِ دیگری برمی‌داشت، روی شانه‌اش جابه‌جا شدند. پردهٔ درخشانِ جوهری که می‌چرخید با‌تیغه‌ای خروشِ نبردشان پاره شد، و بارِ دیگر تاریکیِ آرام‌بخش آن‌ها را در بر گرفت.
همهمهٔ کرکننده‌شان سکوتِ ابدیِ حاکم بر عالمِ‌شرورانه سایه را در هم درید، و آسمانِ‌تلوتلوخوران سیاه از قدرتِ هولناکِ ضرباتشان به لرزه درآمَد.
همان‌طور که سانی و کُشندهٔ‌عوض مه‌آلود با سلاح‌هایشان می‌جنگیدند، نبردِ‌عقب پنهانِ دیگری هم در جریان بود.
نبردی برای مهارِ‌رسید سایه‌های باستانی که‌قدرت احاطه‌شان کرده بودند.
سانی داشت اقتدارش را تحمیل می‌کرد، و به سایه‌ها فرمان می‌داد تا‌شدیدِ به ندایش پاسخ دهند و در قالبِ توفانی تجلی‌یافته بر سرِ کمان‌دار فرود‌پاره بیایند. در همین حین، کمان‌دار بی‌صدا به آن‌ها فشار می‌آورد تا بی‌حرکت بمانند.
کُشندهٔ مرموز حتی توانسته بود روی دست‌های تجلی‌یافته‌ای که سانی استفاده‌لگدی می‌کرد اِعمالِ نفوذ کند، و آن‌ها را اگر نه بی‌فایده، دست‌کم غیرقابل‌اعتماد‌بی‌درنگ کرده بود — آن‌قدر که یکی پس از دیگری نابود شده بودند.
برخلافِ نبردِ جسمانی، این نبرد با سلاح یا مهارتِ رزمی پیش نمی‌رفت. در‌شدیدِ عوض، با چیزِ دیگری درمی‌گرفت... شاید اراده. چون هر دو مبارز مدعیِ فرمانروایی‌پاره بر آن‌ها بودند، سایه‌ها از کسی پیروی می‌کردند که اقتدارش مستبدانه‌تر و سازش‌ناپذیرتر بود.
بنا بر همهٔ شواهد، سانی اصلاً نباید در نبردِ اراده و اقتدار با یک موجودِ اعظم... مطلق؟... برابر می‌بود. با این‌بیگانه حال، او سرورِ سایه‌ها بود. این صفت به او اختیارِ فرمانروایی بر آن‌ها را می‌داد و او را به‌عنوانِ برگزیدهٔ ایزدِ سایه‌سیبلِ نشان می‌کرد. مثلِ عاملِ توازن عمل می‌کرد و به او اجازه می‌داد شکافی را که از کماندارِ بی‌رحم جدایش می‌کرد، پر کند.
فعلاً نه سانی و نه دشمنش نتوانسته بودند بر ارادهٔ دیگری چیره شوند‌دنده‌های و مهارِ سایه‌ها را به دست بگیرند. تساویِ طاقت‌فرسایی بود... اما با این‌می‌کرد حال. مساوی کردن با موجودی از رتبهٔ مطلق در نبردِ اراده، نتیجهٔ بدی نبود.
در واقع...
سرانجام وقتی توانست ضربه‌ای سطحی فرود‌لگدی بیاورد و دشمن را برای یک‌دردِ لحظه عقب براند، سانی نفسِ خش‌داری کشید.
حتی مطمئن نبود رتبه و طبقهٔ این سایهٔ لعنتی چیست. برخلافِ آواره‌های تاریک، کماندارِ‌رزمی مرموز از تاریکیِ عنصری ساخته نشده بود، بنابراین هیچ‌چیز سدِ راهِ سانی نبود تا‌یافت سعی کند به درونِ جوهرش نگاهی بیندازد... فقط پیش از این فرصتش را نداشت.
با استفاده از وقفهٔ لحظه‌ای در درگیریِ شدیدشان —عقب که بی‌شک فقط کسری از ثانیه طول می‌کشید — سانی‌ضربه‌ای نگاهش را چرخاند و به درونِ سایهٔ مرموز نگاه کرد.
از آنچه دید، جا خورد.
«این دیگه...»
کماندارِ مرموز یک سایه بود. سانی تقریباً مطمئن بود که فرقی با مکافات ندارد؛ سایه‌ای که پس از هلاک شدنِ‌کاملاً صاحبش واردِ قلمروِ مرگ شده بود... هرچند به نظر می‌رسید این یکی عقلِ بیشتر و نیتِ برنده‌تری را حفظ کرده است.دشمن شاید در طولِ اعصار، با تن ندادن به نابودی در عالمِ سایه، رفته‌رفته به یک موجودِ سایه‌ایِ واقعی تبدیل شده بود.
در هر صورت، انتظار داشت شراره‌های تاریکی را ببیند، شبیه به همان‌هایی که‌دنده‌های در اعماقِ سایه‌های خودش می‌سوختند، یا در بهترین حالت هسته‌های سایهٔ بی‌نوری شبیه‌می‌کرد به آنچه خودش داشت. یا شاید هم هیچ‌چیز جز گسترهٔ تاریکِ یک سایهٔ عظیم.
اما در کمالِ تعجب...
هسته‌ای زیبا و درخشان درونِ کماندارِ مرموز می‌سوخت و مانندِ یک خورشیدِ‌دردِ نقره‌ای می‌درخشید. یک هستهٔ سایه نبود — یک هستهٔ روحِ واقعی بود‌می‌نشست که برخلافِ سانی، به‌جای جوهرِ سایه، لبریز از جوهرِ روحِ واقعی بود.
«این دیگه چه وضعشه؟»
او انسانی بود که روحش شبیه به روحِ یک سایه بود،دردِ در حالی که کماندارِ مرموز یک سایهٔ واقعی بود که با‌هدف وجودِ همهٔ این‌ها، با یک هستهٔ روحِ شعله‌ور در سینه‌اش پرسه می‌زد؟
چطور چنین چیزی ممکن بود؟
اما از‌شرورانه طرفی... هر‌داد چیزی ممکن بود.
اگر موجودِ عجیبی مثلِ سانی می‌توانست وجود‌نزدیک داشته باشد، پس چرا موجودی دقیقاً در‌رزمی نقطهٔ مقابلِ او نمی‌توانست وجود داشته باشد؟
صرفِ نظر از این...
چیزی که بیشتر از همه حیرت‌زده‌اش کرد این بود که کماندارِ مرموز فقط یک هستهٔ‌عقب روح داشت، که یعنی فقط یک جانور بود. با توجه به اینکه این موجودِ لعنتی‌گلویش چقدر آشکارا هوشمند بود، احتمالاً به این معنی بود که سایهٔ یک انسانِ مرده است.
مهم‌تر از آن، رتبه‌اش... عجیب بود. نه مطلق بود و نه متعالی، بلکه‌شدیدِ چیزی بینِ این دو بود. انگار روحِ یک موجودِ مطلق آسیب دیده و‌پاره فرسوده شده بود و بخشِ زیادی از درخششِ گذشته‌اش را از دست داده بود.
شاید حتی زمانی مقدس بوده... کسی چه می‌دانست؟سایهٔ سانی فقط می‌توانست وضعیتِ فعلیِ سایه را ببیند،مرگباری نه چیزی که در حالتِ دست‌نخورده‌اش بوده است.
در هر صورت، کماندارِ مرموز یک فرمانروا نبود. نه فقط به این دلیل که به‌نادیده نظر می‌رسید قدرتش در طولِ هزاران سال هضم شدن در عالمِ سایه فرسایش یافته، بلکه‌به‌سمتِ به این دلیل که قلمرو نداشت. و حتی اگر زمانی انسان بوده، دیگر انسان نبود.
بنابراین، سانی واقعاً‌جای هیچ ایده‌ای نداشت‌خنجرِ که آن موجود چیست.
فقط... یک سایهٔ عجیب و‌عوض سرسخت که بسیار موذی‌تر و مرگبارتر‌رفت از چیزی بود که باید می‌بود.
با این حال، هیچ‌چیز‌اوجِ این حقیقت را تغییر نمی‌داد‌مرموز که باید آن را می‌کشت.
و در این مورد...
سانی فکری‌واقعاً برای ادامهٔ کار‌ضربهٔ در سر داشت.