چپتر 2088: قطعه‌های جنگ (۲۵)
0با فرونشستنِ شعله‌ها، بادی‌هستین توفانی از پشت به‌حمله قدیس‌ها و آسوراها کوبید.
هوا بود که برای پر کردنِ‌ماند خلأ هجوم می‌آورد — و بویِ‌کمانش خفه‌کنندهٔ خاکستر را با خود می‌آورد.
ویرانه‌های شهرِ باستانی به جهنمی آتشین‌سایید تبدیل شده بود و گرمایِ طاقت‌فرسایی‌بازگشتِ با هر دم، ریه‌هایشان را می‌سوزاند.
هیچ انسانِ فانی‌ای نمی‌توانست در این برزخِ ملتهب زنده بماند،حمله با این حال، قدیس‌های شمشیر دوام آوردند. هرچه بود، کسانی‌چلهٔ که در رتبهٔ متعالی بودند، چندان فانی به حساب نمی‌آمدند.
پیشِ رویشان، زره‌های سنگیِ‌هستین آسوراها با شراره‌های سرخ‌حمله و خشمگین سوسو می‌زد.
هلی تغییرشکلش را کنار‌ثانیه گذاشت و عرق از پیشانی‌سایید پاک کرد؛ نفس‌هایش بریده‌بریده بود.
چهرهٔ زیبایش‌خیره از درد‌سپس در هم رفت.
«تو این‌دشمنان شرایط چطور‌ببرد باید باهاشون بجنگیم؟»
صدایش ضعیف و شبح‌وار بود، چون‌گرما هنوز هوای کافی در اطرافشان نبود‌خیره تا صدا را به‌درستی منتقل کند.
سانی فقط به جلو خم‌خیره شد و آماده شد تا‌تیری به سمتِ دشمنان یورش ببرد.
«منتظرِ چی هستین؟ماند تا زرهشون هنوز از‌تیری گرما نرمه، حمله کنین!»
کسری از ثانیه به او خیره ماند، سپس دندان به‌حمله هم سایید و تیری در چلهٔ کمانش گذاشت — کمانی که‌کمانش حالا با بازگشتِ دوباره‌اش به کالبدِ انسانی، بسیار کوچک‌تر شده بود.
قدیس‌های دیگر‌ببرد هم به‌هستین حرکت درآمدند.
...در دوردست، آن‌سوی پیکرهای تاریکِ‌خیره آسوراها، دستِ مکافات تنها چند لحظه‌چلهٔ با رسیدن به آنویل فاصله داشت.
رودهایی از شمشیر در تاریکیِ سرخ و درخشانِ‌چلهٔ برهوتِ خاکسترشده پیچ‌وتاب می‌خوردند و درست در مقابلِ‌بسیار او مانندِ یک گلِ فولادیِ عظیم به هم می‌پیوستند.
قرار بود مرکزِ آن‌ببرد سپری برای فرمانروا باشد‌گرما و ضربهٔ تایرنت را بگیرد.
چهار تجسمِ سانی بر سرِ آسوراها فرود آمدند و جهنمی برایشان‌ثانیه به پا کردند. با این حال، حتی در بحبوحهٔ نبردِ مرگبار،بازگشتِ نمی‌توانست چشم از رویاروییِ عظیمی که در دوردست رخ می‌داد بردارد.
دستِ مکافات در انفجاری‌ثانیه از ویرانیِ خشمگینانه با‌دندان گردبادِ شمشیرها برخورد کرد.
از دور به نظر می‌رسید حرکتش کُند است، اما‌کمانش هنگامِ برخورد، درخششِ کورکننده‌ای پدیدار شد و پس از‌دیگر آن، غرشِ رعدآسا و موجِ شوکِ عظیمی به راه افتاد.
این بار، موجِ شوک به‌صورتِ عمودی پخش شد. چند لحظه بعد،کنین به کفِ گودال‌ها و همچنین گنبدِ آن‌ها کوبید — دنیا لرزید و‌حالا شبکه‌ای از ترک‌های کم‌عمق روی سطحِ استخوانِ باستانیِ بالای سرشان پدیدار شد.
تودهٔ چرخانِ شمشیرهای پرنده‌هستین نتوانسته بود جلوی دستِ‌حمله ایزدِ نفرین‌شده را بگیرد.
بدونِ ذره‌ای کاهشِ سرعت از میانشان گذشت، شمشیرهای بی‌شماری را‌تیری نابود کرد و بسیاری دیگر را به دوردست پرتاب کرد.کوچک‌تر قطعه‌های تیغه‌های شکسته و جریان‌هایی از فلزِ مذاب مثلِ باران بارید.
سانی نتوانست ضربه را واضح ببیند. فقط گردبادی از جرقه‌های‌کمانی سرخ را دید که پادشاهِ شمشیرها را احاطه کرد و‌درآمدند سپس دید که او مانندِ شهاب‌سنگی به پایین سقوط کرد.
آنچه را بعد‌یورش اتفاق افتاد، با‌هستین حسِ سایه درک کرد.
آنویل نتوانست به بدنِ دشمن آسیبی برساند و در عوض سرنگون شد. با این‌سپس حال، انگار فرمانروا در نهایت توانسته بود از خود در برابرِ ضربه محافظت کند. او‌حرکت در رودخانه‌ای از گدازه سقوط کرد و فوارهٔ عظیمی از آن را به هوا فرستاد.
چند لحظه بعد، آنویل بی‌هیچ جراحتی آرام از جا برخاست و با چهره‌ای تاریک به بالا‌دوباره‌اش نگاه کرد. قطراتِ گدازه از روی سطحِ سیاه زرهش پایین غلتیدند و حتی ردی هم روی آن‌رسیدن باقی نگذاشتند؛ او چنان در رودخانهٔ ملتهبِ سنگ‌های مذاب ایستاده بود که گویی در آب ایستاده است.
چشمانش سرد بود‌ماند و سرشار از‌سایید عزمی تاریک و خفه‌کننده.
دست دراز‌دشمنان کرد و شمشیرِ‌منتظرِ دیگری احضار کرد.
اما این‌ببرد یکی... حسِ‌هستین متفاوتی داشت.
سایه‌اش بسیار ترسناک‌تر از سایهٔ تیغه‌های‌ماند بی‌شماری بود که مانند توفانی از‌کمانش فولاد بر فرازِ فرمانروا حرکت می‌کردند.
«الان چی شد؟»
سانی تقلا می‌کرد تا با آسوراهای ترسناک‌زرهشون بجنگد و هم‌زمان می‌کوشید درگیریِ مهیب میانِ‌خیره پادشاهِ شمشیرها و مکافات را درک کند.
در ظاهر، همه‌چیز ساده به نظر می‌رسید؛ رقابتی سرراست بر سرِ توانایی‌شان‌خیره در اِعمالِ نیرو و به بار آوردنِ ویرانی. با این حال، سانی‌کالبدِ مطمئن بود که ماجرا چیزی فراتر از آن است که به چشم می‌آید.
آنویل صرفاً به این دلیل در بریدنِ مکافات ناکام نمانده بود که پیکرِ عظیمِ تایرنتِ نفرین‌شده بیش از حد سفت بود، و‌حرکت ضربهٔ مکافات را صرفاً به این دلیل نتوانسته بود سد کند که بازوی آن بیش از حد قدرت داشت. در عوض، قلمروِ‌درست شمشیر نتوانسته بود سلطهٔ خود را بر اقتدارِ ایزدِ نفرین‌شده تحمیل کند، و اراده‌اش در غلبه بر ارادهٔ دشمن شکست خورده بود.
هر چیزِ‌خیره دیگری صرفاً‌سپس یک پیامد بود.
چهرهٔ سانی‌دشمنان پشتِ نقاب‌ببرد در هم رفت.
پس از آن، حواسش از آن نبردِ کفرآمیز پرت شد و مجبور‌خیره شد روی نبردِ خودش تمرکز کند. همان‌طور که سانی و قدیس‌های شمشیر با‌انسانی آسوراهای تلوتلوخوران می‌جنگیدند، گهگاه نگاهشان به رویاروییِ وحشتناکِ پادشاهِ شمشیرها و مکافات می‌افتاد.
درخشش‌های نورِ کورکننده، غرش‌های کرکنندهٔ رعد، و امواجِ‌دندان ضربه‌ایِ ویرانگر همچنان جهان را عذاب می‌دادند و‌دوباره‌اش باعث می‌شدند گودال‌ها با تشنج‌هایی هولناک به لرزه درآیند.
پیکرِ غول‌پیکرِ تایرنتِ نفرین‌شده به‌راحتی به چشم می‌آمد، اما آنویل بسیار کوچک‌تر از آن بود که از دور‌دیگر به‌وضوح دیده شود — به‌ویژه در آن هرج‌ومرجِ هولناکِ درگیریِ مهیبشان. با این حال، حضورش به همان اندازه کوبنده‌برهوتِ بود، چرا که حتی وقتی خودِ فرمانروا دیده نمی‌شد، توفانِ شمشیرهایی که احضار کرده بود همیشه به چشم می‌آمد.
سیلاب‌های فولادِ خش‌خش‌کننده که مکافات را محاصره کرده بودند، هم‌اندازهٔ تایرنتِ نفرین‌شده بودند و حتی گاهی از آن‌سایید هم بالاتر می‌رفتند. در حرکت، روان، اوج‌گیران، در حالِ سقوط... بی‌وقفه به آن ایزدِ وهم‌آور حمله می‌کردند. گردبادِ‌تاریکِ چرخانِ شمشیرها به‌شکلی عجیب مسحورکننده بود، و بیشتر از همه، خودش تقریباً شبیه به موجودی زنده به نظر می‌رسید.
گویی جریان‌های شمشیرهای‌منتظرِ تیز، جایگزینی برای‌گرما پیکرِ خودِ پادشاه بودند.
«...داره چیکار می‌کنه؟»
قضاوت برای سانی سخت بود، چون واقعاً چیزِ زیادی از مهارتِ جنگیِ واقعیِ آنویل نمی‌دانست،انسانی اما همه‌چیز عجیب به نظر می‌رسید. تا این لحظه، انگار پادشاهِ شمشیرها فقط از توانِ‌رسیدن خفته‌اش استفاده کرده بود... البته نسخه‌ای به‌شکلِ غیرقابل‌تصوری تکامل‌یافته از آن، اما نه هیچ‌چیزِ دیگری.
سانی آن توان را در یادهای اوروم دیده بود. آنویل به‌عنوانِ یک خفته، پیوندِ عمیقی با فلزات داشت‌سایید و حتی می‌توانست تا حدودی آن‌ها را مهار کند، و از این شکلِ ضعیفِ مهار برای فشار دادنِ‌تاریکِ تیغهٔ شمشیرش در نبرد استفاده می‌کرد و به این ترتیب شمشیرزنی‌اش را به روش‌هایی مرگبار و غیرقابل‌پیش‌بینی ارتقا می‌داد.
به‌عنوانِ یک بیدارشده، می‌توانست شمشیرِ پرنده‌ای را با نیرویی‌کنین کافی مهار کند تا بدونِ اینکه قبضه‌اش هرگز دستش را‌کمانش لمس کند، موجوداتِ کابوس را به‌طرزِ مؤثری از پای درآورد.
و هرچقدر هم که بعید به نظر می‌رسید، این توفانِ عظیمِ شمشیرها‌کمانش دقیقاً همان بود — امتدادی از همان توان. از یک شمشیر، به ده‌ها،آن‌سوی تا بی‌شمار... گسترهٔ اجرا کاملاً متفاوت بود، اما جوهرِ آن دقیقاً همان بود.
پس چرا آنویل برای‌سپس جنگیدن با مکافات از‌چلهٔ دیگر توان‌های سرشتش استفاده نمی‌کرد؟
البته، این احتمال وجود داشت که توان‌های بیدار و عروج‌یافته‌اش هیچ ربطی‌کسری به مبارزه نداشته باشند و در عوض برای ساخت‌وساز کاربرد داشته باشند. هرچه‌دوباره‌اش باشد او یک طلسم‌ساز بود، بنابراین دست‌کم یکی از آن‌ها باید این‌گونه می‌بود.
اما توانِ دگرگونی هم بود. سانی هرگز ندیده بود‌کنین آنویل شکلِ متعالی‌اش را به خود بگیرد... اما اگر اصلاً‌کمانش زمانِ مناسبی برای این کار وجود داشت، همان لحظه بود.
پادشاهِ شمشیرها منتظرِ چه بود؟
سانی که گیج و مضطرب‌دندان شده بود، اخم کرد و‌کمانی میدانِ نبرد را از نظر گذراند.