چپتر 2091: قطعه‌های جنگ (۲۸)
0نبردِ میان پادشاهِ شمشیرها و مکافات شبیه به فاجعه‌ای بود. جنگلِ پلیدی که ویرانه‌های‌تابشی شهرِ باستانی را پوشانده بود، خاکستر شده بود؛ خودِ ویرانه‌ها ذوب شده و به رودهایی‌حمله‌ای از موادِ مذاب درآمده بودند و تمامِ منطقه را به جهنمی سوزان تبدیل کرده بودند.
اما ویرانی به همین‌جا ختم نشد. خودِ زمین نابود شد‌اندازهٔ و سطحِ استخوانِ سفیدِ زیرش را نمایان کرد — استخوان‌ایجاد نیز حالا با شبکه‌ای از ترک‌های دندانه‌دار پوشیده شده بود.
گنبدِ گودال‌ها در آن‌تجلیِ بالا نیز به همین‌کُشنده‌اش ترتیب آسیب دیده بود.
تیغهٔ نامرئیِ آنویل — تجلیِ ویرانگرِ اقتدار و ارادهٔ کُشنده‌اش‌نور — لحظاتی پس از آنکه دریاچهٔ مذاب را به دو‌فراتر نیم کرد و زخمی بر تایرنتِ نفرین‌شده انداخت، به گنبد رسید.
سانی برای کسری از ثانیه‌شکاف خشکش زد و با چشمانی‌دوردست‌ها گشاد به دوردست خیره ماند.
ثانیه‌ای بعد، تیغهٔ نامرئی با‌رویشان نیرویی مطلق و تسلیم‌ناپذیر به‌اندازهٔ گنبدِ ترک‌خوردهٔ گودال‌ها برخورد کرد.
لرزشی خفیف‌نامرئیِ در زمینِ‌تجلیِ زیرِ پایشان پیچید.
صدایی وصف‌ناپذیر مانند موج از رویشان گذشت و‌خشمگین تکه‌های عظیمی از استخوان که برخی به اندازهٔ‌قدرتش یک استادیوم بودند، از ارتفاعاتِ تاریک باریدن گرفت.
بخشی از گنبد لرزید و‌شکاف فروریخت؛ تیغهٔ نامرئی شکافی دندانه‌دار‌دوردست‌ها در آن ایجاد کرده بود.
نوری ملایم به داخلِ شکاف تابید و پیکرِ عظیم‌الجثهٔ مکافات را روشن کرد. آن‌باریدن دوردست‌ها، تاریکیِ سرخ و خشمگین در تابشی ملایم حل شد و نور آن را‌روشن پس زد... و تایرنتِ نفرین‌شده، غرق در آن نور، با تمامِ شکوهِ کفرآمیزش نمایان شد.
اما ضربهٔ آنویل‌آنویل هنوز قدرتش را‌اقتدار از دست نداده بود.
چیزی فراتر از یک برشِ فیزیکی بود — یا حتی حمله‌ای جادویی که با‌ضربهٔ قدرتِ خروشانِ جوهرِ روحِ مطلق آمیخته باشد. تیغهٔ نامرئی مانند قانونی بود که در‌جوهرِ یک آن خلق شده بود و تنها قرار بود یک آن وجود داشته باشد.
اما در همان یک آن،شکاف قانونِ این تیغه قدرتِ آن‌دوردست‌ها را داشت که جهان را بشکافد.
و همین‌وصف‌ناپذیر کار را‌موج هم کرد.
تیغهٔ نامرئی پس از شکافتنِ گنبدِ آسیب‌دیدهٔ‌ارادهٔ گودال‌ها، خودِ آسمانِ بالایِ گورِ خدا را درید‌نفرین‌شده و زخمِ باریکی بر آن به جا گذاشت.
البته آسمان با‌عظیم‌الجثهٔ یک برشِ ساده‌تاریکیِ از بین نمی‌رفت.
با این حال... پردهٔ ابرهایی که گورِ خدا را از خلوصِ سوزانِ‌سرخ آن محافظت می‌کرد، از بین رفت. شکافی به طولِ دوازده کیلومتر روی‌چیزی آن پدیدار شد و راه را برای تابشِ نورِ ویرانگرِ خورشید باز کرد.
تا بر سطحِ گسترهٔ استخوانِ سینه‌گذشت بتابد... و از میانِ شکافِ تازه‌بازشده‌ارتفاعاتِ روی سطحش، به داخلِ گودال‌ها سرازیر شود.
تنها به فاصلهٔ یک تپشِ قلب پس از شکستنِ گنبد، نوری که‌نیم از شکافِ استخوانِ باستانی می‌تابید تغییر کرد. دیگر هیچ لطافتِ ملایمی در‌چشمانی آن دیده نمی‌شد. در عوض، ستونی از تابشِ کورکننده، خشن و سوزان فروریخت...
و قلبِ برهوتِ مذاب و‌دوردست‌ها پیکرِ غول‌پیکرِ مکافات را که درست‌غرق زیرِ شکاف ایستاده بود، روشن کرد.
سانی نفسش بند آمد.
ا... این...
تایرنتِ نفرین‌شده خدایی‌آنویل بود و فانیان‌اقتدار نمی‌توانستند با خدایان دربیفتند.
اما...
حتی خدایانِ نفرین‌شده نیز باید در برابرِ‌پیکرِ قدرتِ آسمان‌ها سر خم می‌کردند. دست‌کم در‌تابشی برابرِ آسمانِ سفید و هولناکِ گورِ خدا.
با تابشِ نورِ کورکنندهٔ خورشید بر آن موجودِ عظیم‌الجثه، اولین چیزی که شعله‌ور شد بازوی‌گرفت زخمی‌اش بود. زبانه‌های بلندی از آتش از بریدگیِ به‌جامانده از تیغهٔ آنویل روی مچش بیرون زد‌سرخ و گوشتِ اطرافش — خاک، قطعه‌های ویرانه‌ها و درختانِ ریشه‌کن‌شده — شروع به سیاه شدن کرد.
مکافات صدای وهم‌انگیزی سر داد که در پهنهٔ برهوتِ سوزان پیچید، قدیس‌ها را در بر گرفت و باعث شد‌سانی تلوتلو بخورند. سانی صدای ایزدِ نفرین‌شده را به‌خوبی تاب آورد، اما بقیه انگار گیج شده بودند. هلی سرش را‌خفیف گرفت و فریادی کشید. روان و ریوالن هم روی زمین افتادند. رنگ از چهرهٔ کاسی پرید، اما روی پا ماند.
در دوردست، تایرنتِ نفرین‌شده در ستونِ نورِ درخشانِ خورشید داشت‌نور ذوب می‌شد. می‌سوخت و خاکستر می‌شد، و زمان و فضا‌فراتر را در هم می‌شکست تا از آن درخششِ کورکننده بگریزد.
اما راهِ فراری نبود.
تنها خاک، سنگ و درختان نبودند که می‌سوختند. هر چیزی که پیکرِ عظیمِ مکافات را تشکیل می‌داد،لرزید داشت نابود و خاکستر می‌شد. گرگ‌ومیش و سایه‌ها از بین رفتند و درخششِ نارنجیِ شعله‌های یخ‌زده خاموش‌نور شد. حتی مواد مذابی که ایزدِ نفرین‌شده به درونِ بدنش کشیده بود هم داشت به خاکستر تبدیل می‌شد.
پیش از آنکه مکافات بتواند‌ویرانگرِ تکان بخورد، یکی از پاهایش‌آنکه خرد شد و به زمین افتاد.
ایزدِ نفرین‌شده که‌عظیم‌الجثهٔ به زانو درآمد،تاریکیِ دنیا به لرزه افتاد.
تایرنتِ نفرین‌شده، زانوزده و گرفتار در نورِ‌پیکرِ خورشید، شبیه کوهی از آتش بود که‌تابشی رفته‌رفته در آن درخششِ کورکننده حل می‌شد.
ناله‌اش در گوشِ‌مانند سانی پیچید و ذهنش‌تکه‌های را به دوران انداخت.
انگار دنیا‌نامرئیِ داشت در‌تجلیِ هم می‌شکست.
محو و مبهم فهمید که این هوشیاریِ خودش‌خشمگین است که در هم شکسته، نه دنیا. با‌قدرتش این حال در آن لحظه، سانی تفاوتی حس نمی‌کرد.
واقعیت به کابوسی‌ملایم تب‌دار و تکه‌تکه‌تابید تبدیل شده بود.
انگار پیکرِ کریهِ مکافات را می‌دید که در‌عظیمی نورِ درخشانِ خورشید حل می‌شود. جثهٔ عظیمش مانند‌بخشی مومِ شمع ذوب می‌شد و هر لحظه تحلیل می‌رفت.
هم‌زمان دید که توفانِ شمشیرها منفجر شد و به‌لحظاتی گردبادی از جرقه‌های سرخ بدل گشت... اما اندکی بعد، برخی‌سانی از آن جرقه‌ها شعله‌ور شدند و در ستونِ نور سوختند.
همچنین آسوراها را دید که در‌تاریکیِ سکوتی آمیخته با احترام، دست‌وپا زدنِ‌شکوهِ ایزدشان را در آستانهٔ مرگ تماشا می‌کردند.
و چیزهای بسیارِ دیگری که‌شکاف نه کلمه‌ای برای توصیفشان داشت‌دوردست‌ها و نه ظرفیتی برای درکشان.
«آآآخ...»
سانی سرش را تکان‌تجلیِ داد و سعی کرد کنترلِ‌لحظاتی ذهنش را به دست بگیرد.
انگار توانسته بود به‌سرعت از نالهٔ مرگِ یک‌خشمگین ایزد کمر راست کند... اما وقتی بالاخره به خودش‌دست آمد، دنیا تفاوتِ ظریفی با قبل پیدا کرده بود.
برهوتِ متروکِ اطرافشان دیگر نمی‌سوخت. رودهای‌تابید مواد مذاب بیشترِ درخششِ خود را‌سرخ از دست داده و سرد شده بودند.
ستونِ کورکنندهٔ نورِ خورشید ناپدید شده و‌تکه‌های جایش را به درخششِ ملایمی داده بود که‌گرفت از شکافِ دندانه‌دارِ گنبدِ گودال‌ها به پایین می‌ریخت.
خاکستر از بالا‌آنویل می‌بارید و روی‌اقتدار پیکرهای بی‌حرکتِ آسوراها می‌نشست.
گولم‌های کریه مانند‌عظیم‌الجثهٔ مجسمه‌هایی بی‌جان و‌تاریکیِ بی‌حرکت ایستاده بودند.
و آنجا، در دوردست...
اثری از مکافات نبود.
پیکرِ غول‌آسایش که شبیه کوه بود، دیگر دیده‌کُشنده‌اش نمی‌شد... تنها چیزی که مانده بود خاکستر بود‌انداخت و جایِ خالی و تکه‌های عظیمِ استخوانِ سیاه‌شده.
آنویل نزدیکِ تپهٔ خاکستر‌روشن ایستاده بود و با چهره‌ای‌تابشی درهم به آن نگاه می‌کرد.
زرهش غُر شده و شکسته بود و صورتش را‌روشن دوده پوشانده بود. توفانِ شمشیرهایی که احضار کرده بود‌کفرآمیزش ناپدید شد؛ آن هفت تیغهٔ هولناک نیز از بین رفتند.
با این حال...
فرمانروا شمشیرِ تازه‌ای در دست داشت که هاله‌ای به‌مراتب مورمورکننده‌تر‌آنکه از خود ساطع می‌کرد. شمشیرِ دودستیِ بزرگی بود با نقش‌ونگاری زیبا‌کسری و روان روی فولادش؛ به‌طرزِ وصف‌ناپذیری ترسناک... و به‌شکلِ عجیبی آشنا.
آنویل نگاهی به پایین انداخت، شمشیرِ بزرگ را چند‌تابشی لحظه برانداز کرد و سپس با رگه‌ای از اندوهِ‌نداده تاریک در چشمانِ سرد و خاکستری‌اش، آن را مرخص کرد.
پادشاهِ شمشیرها به خاکسترِ یک‌شکاف ایزد پشت کرد، قدمی برداشت و‌تاریکیِ به سمتِ قدیس‌هایش به راه افتاد.
نبرد تمام شده بود.