چپتر 2130: دعوتِ یک قاتل به درونِ روح
0سانی گفته بود که این خطر را‌اگر به جان می‌خرد — اما در حقیقت، حسابی‌کابوس نگران بود. نمی‌دانست قرار است چه پیش بیاید.
بخشِ اول‌پیدا اصلاً جای‌نفیس تعجب نداشت...
[سایه قوی‌تر می‌شود.]
شاید دستبندِ کارآمد طوری افسون نشده بود که با کشته‌روزی شدنِ یک سایه به دستِ سانی واکنش نشان دهد، اما‌صرفِ موجودِ سایه فرق می‌کرد. او در این زمینه کمی تجربه داشت.
به محضِ اینکه صدا در گوشش پیچید، سانی هجومِ سیلابی از قطعه‌های سایه را‌بسازد به درونِ روحش حس کرد؛ مقدارش خیلی کمتر از چیزی بود که پس از‌زود کشتنِ سایهٔ مکافات به دست آورده بود، اما همچنان رقمِ شگفت‌انگیزی به شمار می‌رفت.
آه...
می‌توانست تغییراتِ نامحسوسی را در بدنش حس کند که داشت او را کمی قوی‌تر می‌کرد. با وجودِ اینکه هر‌کابوس هفت هسته را شکل داده بود، هنوز یک کارِ نهایی باقی می‌ماند: اینکه یک بار برای همیشه آن‌ها را‌بی‌وقفه کاملاً اشباع کند. تا پیش از آن، شکارِ آشنای قطعه‌های سایه همچنان برایش معنا داشت، هرچند کمتر از گذشته.
مگر اینکه البته راهِ دیگری برای استفاده از آن‌ها پیدا می‌کرد...یکی مثلاً نفیس می‌توانست هسته‌هایش را بسوزاند تا شعله‌هایی نابودگر رها کند،کردن یا موردرت می‌توانست تکه‌هایی از روحش را جدا کند تا بازتاب بسازد.
معلوم نبود سرشتِ سانی هم چنین قابلیتی داشته باشد، و راستش کاملاً هم‌بازتاب بعید به نظر می‌رسید. اگر این‌طور نبود... خیلی زود روزی می‌رسید که یکی از‌این‌طور دلایلِ اصلی‌اش برای شکارِ موجوداتِ کابوس و کسبِ قدرتِ بیشتر را از دست می‌داد.
برای سانی، صرفِ فکر کردن به اینکه انگیزه‌ای برای کشتن نداشته باشد، غریب و ناآشنا بود. آن‌قدر زمانِ زیادی‌سرشتِ را تحتِ فشار گذرانده بود تا بی‌وقفه به دنبالِ نبرد بگردد — آن هم نبرد با موجوداتی هم‌ردهٔ خودش‌قدرتِ یا حتی قدرتمندتر — که این کار به طبیعتِ دومش تبدیل شده بود. نداشتنِ این نیاز اصلاً چه حسی داشت؟
خب... مطمئنم یه‌چنین دلیلِ دیگه برای‌باشد کشتنِ چیزا پیدا می‌کنم.
یا شاید هم آن دلیل او‌می‌رسید را پیدا می‌کرد. آخر کِی دنیا‌دلایلِ به او روی آرامش نشان داده بود؟
در هر صورت، اشباعِ کاملِ هسته‌هایش به احتمالِ زیاد‌رها باید تا سفرِ بعدی‌اش به عالمِ سایه به تعویق‌چنین می‌افتاد؛ حالا این سفر هر زمان که می‌خواست باشد.
سرازیر شدنِ سیلِ قطعه‌های‌پیدا سایه همان چیزی بود‌بسوزاند که انتظارش را داشت.
اما بخشِ بعدی‌چنین در هاله‌ای از‌باشد ابهام قرار داشت.
پیکرِ شبح‌وارِ کماندارِ سایه زیرِ دستش تشنج کرد و‌زود در دودِ سیاه حل شد، و خیلی زود کاملاً‌بیشتر از بین رفت. سانی برای لحظه‌ای چشمانش را بست.
دو حالت‌پیدا ممکن بود‌نفیس پیش بیاید.
حالتِ اول... این بود که آن کُشندهٔ‌هسته‌هایش بی‌رحم به صفِ سایه‌های بی‌حرکت و خاموشی‌جدا بپیوندد که دریای روحش را پر کرده بودند.
فقط مسئله این بود که‌داشته سانی شک داشت او برای‌می‌رسید مدتی طولانی بی‌حرکت و خاموش بماند.
حق با یوریس بود. این سایهٔ عجیب حتی پس از مرگِ زنی که صاحبش بود و ورود به عالمِ سایه،صرفِ خودآگاهی و هوشیاری‌اش را — یا دست‌کم شکلی از آن‌ها را — حفظ کرده بود. بنابراین به احتمالِ زیاد در دریای‌حتی روحِ او نیز سرکش باقی می‌ماند؛ یا دست به قتل‌عام می‌زد، یا صرفاً تلاش می‌کرد روحش را از درون متلاشی کند.
شاید هم هر دو.
احتمالِ دوم هم اگر‌پیدا بیشتر از اولی نگران‌کننده‌بسوزاند نبود، کمتر هم نبود.
کُشندهٔ عالمِ سایه هر‌قابلیتی چه بود یک موجودِ‌بعید سایه بود... درست مثل کابوس.
برخلافِ دیگر سایه‌هایش — به‌استثنای مار که طلسم آن را به‌عنوان‌یکی یک یادگارِ میراث به سانی داده بود — کابوس از ترکیبِ‌کردن سایهٔ خاموشِ یک موجودِ کشته‌شده با پژواکِ آن به وجود نیامده بود.
در عوض، به‌محضِ اینکه سانی‌هسته‌هایش اسبِ تیره را کشت، کابوس مستقیماً‌تکه‌هایی به سایهٔ او تبدیل شده بود.
همین اتفاق می‌توانست برای کُشندهٔ مه‌آلود‌نفیس هم بیفتد، و جوهرِ او در‌موردرت یکی از هسته‌های سایهٔ سانی ریشه بدواند.
آن‌وقت چه می‌شد؟
...سانی اصلاً نمی‌دانست.
اما قطعاً‌پیدا او را‌نفیس به‌عنوان ارباب نمی‌پذیرفت.
چه می‌شد اگر سایه‌ای که هزاران سال‌هسته‌هایش سایه‌های دیگر را شکار کرده بود، در‌جدا یکی از هسته‌های سایهٔ قاتلش ریشه می‌دواند؟
سانی از‌سرشتِ تصورش به‌قابلیتی خود لرزید.
امیدِ واهی داشت که سایه‌های خاموشِ دریای روحش دوباره‌زود جان بگیرند و از او محافظت کنند، همان‌طور که وقتی‌می‌داد موردرت او را به دوئلِ روح طلبید، چنین کرده بودند.
اما این دو موقعیت فرق داشتند. سانی هنوز مطمئن نبود آن وجه از سرشتش چطور‌معلوم کار می‌کند، و چه چیزی سایه‌های خاموش را به واکنش واداشته بود. اما اگر قرار‌یکی بود حدس بزند، می‌گفت موردرت مهاجمی به روحش بوده... جسمی خارجی که باید پاک‌سازی می‌شد.
اما کُشندهٔ سایه این‌طور نبود. در عوض، او بخشی از روحِ سانی می‌شد؛ بی‌هیچ تفاوتی با‌بسازد دریای پهناورِ آبِ راکد، هفت خورشیدِ هسته‌هایش، سایه‌هایی که درونشان جا خوش کرده بودند، بدلِ معبدِ بی‌نام،دلایلِ و سپاهِ سایه‌های بی‌جانی که حالا دورش ایستاده بودند و عمارتِ تاریک را در سکوت تماشا می‌کردند.
پس... وقتی می‌فهمید کدام‌یک از‌داشته این دو احتمال به حقیقت‌می‌رسید پیوسته، تصمیم می‌گرفت چه کند.
سانی که تغییرِ نامحسوسی‌بعید در روحش حس می‌کرد،این‌طور نگاهی به یوریس انداخت.
«خب... پس من دیگه می‌رم.»
اسکلتِ باستانی تکان نخورد، اما‌مثلاً صدای غژغژمانندش بارِ دیگر از‌نابودگر اعماقِ جمجمهٔ سفید طنین انداخت.
«...خدا به همراهت.»
سانی لحظه‌ای تردید کرد.
«می‌دونی، خیلی راحت‌تر می‌شد اگه تو رو با خودم‌رها می‌بردم. این‌طوری دیگه مجبور نبودی منتظر بمونی تا بعد‌چنین از اینکه مطلق شدم، این‌همه راه رو برگردم اینجا.»
یوریس تک‌خنده‌ای کرد.
«کلی زحمت کشیدم تا به عالمِ سایه برسم، حالا می‌خوای از اینجا برم؟زود نه ممنون. اگه قبل از اینکه مطلق بشی بمیری چی؟ سایه‌ت که خیلی‌کردن راحت خودش میاد اینجا، ولی من مجبور می‌شم این‌همه راه رو پیاده برگردم. و...»
مکثی کرد‌باشد و با‌بعید حسرت افزود:
«...من دیگه پا ندارم.»
سانی لبخند زد.
«تازه فقط یه دست هم داری. پس... اگه‌بعید تصمیم می‌گرفتم هر طور شده تو رو با‌دلایلِ خودم ببرم، نمی‌تونستی زیاد مقاومت کنی، مگه نه؟»
جمجمهٔ سفید چند‌راستش لحظه بی‌حالت به‌می‌رسید او خیره ماند.
«عجب! خب امتحان کن.»
لحنش دوستانه بود، اما‌پیدا سانی حس کرد لرزی‌بسوزاند بر ستونِ فقراتش دوید.
از این کار منصرف شد.
«پس تا دیدارِ‌راستش بعدی. سلامت رو‌می‌رسید به نفیس می‌رسونم... راستی...»
لحنِ او هم دوستانه بود.
«اگه یه بارِ دیگه‌پیدا بشنوم بهش بگی پلید، اون‌شعله‌هایی یکی دستت رو هم می‌شکنم.»
با شنیدنِ‌سرشتِ این حرف، انگار‌داشته یوریس گیج شد.
سانی که از‌راستش جا برخاست، یوریس‌می‌رسید آهسته زیرِ لب گفت:
«چه حرفِ‌پیدا عجیبی. دنیا‌نفیس دیوونه شده...»
سانی چرخید‌دیگری و اولین‌پیدا قدم را برداشت.
در آن لحظه،چنین سرانجام کلماتی را‌باشد که منتظرشان بود شنید:
[...سایه‌ای به دست آمد.]