چپتر 2120: ایزدکُش
0سایهٔ مکافات نابود نشده بود، اما در حالِ حاضر آسیب‌پذیر بود. با‌لنگ‌لنگان اینکه سانی و کُشندهٔ بی‌رحمِ عالمِ سایه هر دو حال‌وروزِ خوشی نداشتند،باید در موقعیتِ بی‌نقصی قرار داشتند تا ضربه‌ای مرگبار به ایزدِ ضعیف‌شده وارد کنند.
خب، سانی زنده بود.شدیدی سایهٔ مرموز مرده بود،کاری اما... خیالِ رفتن نداشت.
در هر صورت، هر کدامشان می‌توانست سایهٔ‌لحظه مکافات را بکشد. تنها سؤال این بود‌ترس که چه کسی اول ضربه را می‌زند.
پس سانی بی‌درنگ جلو دوید. یا دست‌کم تلاشش را کرد...ظهور متأسفانه بدنش آسیبِ شدیدی دیده بود، بنابراین نهایتِ کاری که از‌خود دستش برمی‌آمد این بود که با عجله و لنگ‌لنگان جلو برود.
آخ، درد داره...
در هر شرایطِ دیگری همین فکر‌بنابراین را می‌کرد. اما در حالِ حاضر،لنگ‌لنگان تنها یک چیز در ذهنش بود:
بکشش، بکشش...پشتِ اول من‌ظهور باید بکشمش!
سانی با لبخندی شوم، در حالی که تکهٔ نیشِ عاجین را محکم در دست‌ارادهٔ می‌فشرد، لنگ‌لنگان به سمتِ گردبادِ غبارِ سیاه رفت. در دوردست، کماندارِ مرموز سرانجام توانسته بود‌شروع کالبدش را تثبیت کند و بی‌آنکه به زخمِ دلخراشِ رانش اعتنایی کند، از زمین برخاست.
گندش بزنن.
سانی حس می‌کرد نگاهِ سردِ کماندار‌بنابراین چرخید، اول روی او نشست و‌لنگ‌لنگان سپس به سمتِ سایهٔ مکافات رفت.
گندش بزنن!
سانی دندان‌قروچه‌ای کرد و به سایه‌ها فرمان داد تا به شکلِ بال‌های تاریک‌لحظه پشتِ سرش ظهور کنند... اما درست در همان لحظه، ارادهٔ کماندارِ قاتل بر‌بلند جهان فرود آمد و سایه‌ها را واداشت تا از ترس به خود بپیچند.
«خائن‌های لعنتی!»
سانی با صدای‌آسیبِ بلند ناسزا گفت و‌نهایتِ شروع به دویدن کرد.
کماندار هم‌پشتِ به حرکت‌ظهور درآمده بود...
اما او سریع‌تر بود.
سانی زودتر به خودش آمده‌دیده بود و از این رو،برمی‌آمد زودتر به سایهٔ مکافات رسید.
به هوا پرید و در گردبادِ غبارِ سیاه شیرجه زد. برای لحظه‌ای، آن‌برود نیروی بیگانهٔ آشنا ذهن، بدن و روحش را به سمتِ خود کشید تا‌لبخندی جذبشان کند — اما حالا بسیار ضعیف‌تر شده بود، پس راحت نادیده‌اش گرفت.
لحظه‌ای بعد...
تیغهٔ عاجینش را درست در قلبِ گردبادِ‌تاریک تاریک فرو برد، جایی که کره‌ای بی‌نقص‌ارادهٔ داشت آرام‌آرام از تکهٔ استخوانِ خردشده شکل می‌گرفت.
شاید تیغه‌ای معمولی‌آسیبِ نمی‌توانست به نیروی‌بنابراین ناملموسِ مکافات آسیبی برساند.
اما سانی داشت از نیشِ یک مارِ روح استفاده می‌کرد، آن هم ماری با قدرتی درک‌ناپذیر. مارهای روح مجاریِ مرگ‌می‌کرد بودند و سانی وارثِ آن بود... پس اراده‌اش را به شکلِ نیتِ قتلی بی‌نهایت سرد صیقل داد، آن را به‌دوردست درونِ تکهٔ استخوانِ باستانی هدایت کرد و از آن خواست تا مرگ و نابودی را به جانِ سایهٔ ایزدِ مرده بیندازد.
انگار کارساز بود.
وقتی تیغهٔ‌سایه‌ها عاجین قلبِ‌داد مکافات را شکافت...
سانی حس کرد‌آسیبِ موجی نامحسوس در‌بنابراین جهان پخش شد.
و سپس، حس کرد‌شدیدی چیزی باستانی و به‌طرزِ‌کاری وصف‌ناپذیری پهناور از هم گسست.
و بعد از آن،ظهور حس کرد چیزی جز خلأیی‌قاتل تهی جای آن را نگرفت.
گردباد ناگهان از‌فرمان هم پاشید و‌بال‌های غبارِ سیاه فرونشست.
تکه‌های استخوان روی زمین افتادند.
سانی هم افتاد.
تکهٔ نیشِ عاجین خرد شده‌درست بود و تنها قطعهٔ کوچکی از‌فرود استخوان در مشتش باقی مانده بود.
اما...
در حینِ افتادن چشمانش گرد شد و سیلابی تقریباً پایان‌ناپذیر‌برمی‌آمد از قطعه‌های سایه — بسیار عظیم‌تر از هر چیزی که‌می‌کرد پیش از آن تجربه کرده بود — به روحش سرازیر شد.
هم هیجان‌انگیز‌بدنش بود و‌شدیدی هم رعب‌آور.
حس می‌کرد هسته‌های سایه‌اش که عالمِ سایه‌لحظه تا حدودی به آن‌ها آسیب رسانده بود، دارند‌خود پر و دقیقاً مثلِ روزِ اولشان بازسازی می‌شوند.
و به همین‌جا ختم نشد.
سیلابِ خروشانِ قطعه‌های سایه‌شدیدی روحش را پر کرد و‌دستش آن را به اشباع رساند...
و در اعماقِ تاریکش، هفتمین و‌بنابراین آخرین هسته سرانجام به ثمر نشسته‌لنگ‌لنگان بود و با شکوهی بی‌نور شعله‌ور می‌شد.
سانی روی تپهٔ غبارِ سیاه افتاد،همان از شیبِ آن پایین غلتید و‌آمد خندهٔ کوتاه و وحشت‌زده‌ای سر داد.
گندش بزنن،سایه‌ها گندش بزنن،داد گندش بزنن...
لحظه‌ای بعد، عذابِ آشنای شکل‌گیریِ یک هستهٔ‌نهایتِ سایهٔ جدید ذهنش را از هم درید؛درد سانی به فریاد افتاد و تشنج کرد.
این بار هیچ صدای آرامش‌بخشی از طلسم نبود که او‌برمی‌آمد را در این فرایند همراهی کند. او کلماتِ مربوطه را‌می‌کرد در دستبندِ کارآمد نبافته بود، پس دستبند هم ساکت ماند.
در واقع، حتی کشته شدنِ سایهٔ مکافات را هم اعلام نکرده بود —واداشت احتمالاً چون اصلاً نمی‌دانست وقتی سانی سایه‌هایی را نابود می‌کند که از نظر‌درآمده فنی زنده نیستند و در نتیجه نمی‌توان آن‌ها را کشت، چه باید بکند.
خـ... خودتو...سایه‌ها خودتو جمع‌داد کن، احمق!
سانی با درد دست‌وپنج‌شدیدی نرم کرد و کوشید دوباره‌دستش به محیطِ اطرافش مسلط شود.
پر شدنِ دوبارهٔ قطعه‌های مصرف‌شده اتفاقِ خوبی بود. شکل‌گیریِ نهاییِ‌برمی‌آمد هفتمین هسته و تبدیل شدن به یک تایتان هم که‌می‌کرد محشر بود. آخر به همین دلیل به عالمِ مرگ آمده بود.
اما واقعاً زمانِ به‌شدت‌ظهور نامناسبی را برای انجامِ این‌قاتل کارِ شگفت‌انگیز انتخاب کرده بود.
چون...
درست وقتی سانی سعی کرد بلند‌بنابراین شود، دستی بی‌رحم گردنش را چسبید‌لنگ‌لنگان و او را با خشونت بالا کشید.
گندش بزنن!
کماندارِ سایه هنوز زنده بود.
...و انگار پر از خشم بود؛بال‌های از میانِ رشته‌های دودِ شبح‌وار با‌همان کینه‌ای مورمورکننده به سانی چشم‌غره می‌رفت.
سانی که از دردِ وحشتناکِ دریده شدنِ روحش به دستِ هستهٔ سایهٔ‌لنگ‌لنگان تازه‌شکل‌گرفته و تغییرِ کلِ وجودش نیمه‌فلج شده بود، وزنش را جابه‌جا کرد‌باید و با تمامِ توانی که در بساط داشت به کماندار لگد زد.
برای یک لحظه حس کرد گردنش می‌شکند، اما در عوض از‌عجله چنگِ آهنینِ دشمن لیز خورد. سانی به عقب پرتاب شد و‌ذهنش روی غبارِ سیاه افتاد و باز هم از شیبِ تپه پایین‌تر غلتید.
کماندار تعقیبش کرد.
سانی که به دندهٔ غول‌پیکرِ یک مارِ روحِ‌پشتِ مرده در پایینِ تپه برخورد کرده بود، نالهٔ‌جهان ضعیفی سر داد و سعی کرد سینه‌خیز دور شود.
«آآآآخ!»
لعنتی! چرا این‌قدر درد داشت!
کماندار چند لحظه بعد به او رسید. سانی غلت زد و از پایی که در غیر این صورت‌لعنتی جمجمه‌اش را خرد می‌کرد جاخالی داد و دستانش را برای دفاع بالا آورد. ضربهٔ ویرانگری بر او فرود‌لحظه‌ای آمد و چیزی نمانده بود قفسه‌سینه‌اش را خرد کند؛ لحظه‌ای بعد، لگدی هولناک او را به هوا پرتاب کرد.
سانی مچاله‌شده به زمین افتاد، چند‌بال‌های بار غلت زد و با جمجمهٔ‌همان انسانی که پیش‌تر دیده بود رودررو شد.
جمجمه با سوراخ‌های سیاه و گشادِ‌بنابراین حدقه‌های خالی‌اش به او خیره ماند‌لنگ‌لنگان و لرزه بر اندامِ سانی انداخت.
یعنی جمجمهٔ خودش‌آسیبِ هم همین‌جا، بی‌کس‌بنابراین و فراموش‌شده، رها می‌شد؟
روی کمر غلتید، کمی نیم‌خیز شد‌همان و پای کماندار را که دیگر‌آمد تقریباً به سرش رسیده بود، گرفت.
نه... با در نظر گرفتنِ‌شکلِ اینکه این حرومزاده چقدر وحشی‌ظهور بود، عمراً جمجمه‌ش سالم می‌موند.
سانی سرش را از اینکه با لگد از‌کاری روی شانه‌هایش کنده شود نجات داده بود، اما‌شرایطِ لحظه‌ای بعد، در عوض مشتی به صورتش خورد.
سانی به عقب پرتاب شد، به ستون‌فقراتِ یک مارِ‌دستش روحِ مرده برخورد کرد و روی زانوهایش افتاد. دیدش‌همین تار شده بود و طعمِ خون را روی زبانش می‌چشید.
واقعاً دارم خونریزی می‌کنم... عجب...
عملاً داشت‌سایه‌ها در خون‌داد غرق می‌شد.
دست‌کم درد داشت فروکش می‌کرد.
سانی سرش را بالا آورد تا به‌نهایتِ قامتِ تارِ کماندار که نزدیک می‌شد نگاه‌درد کند؛ دهانی پر از خون را تف کرد...
و لبخند زد.
«هی، احمق...»
کماندار هیچ توجهی به حرفش‌دیده نکرد و مشتش را بالا برد‌عجله تا ضربهٔ آخر را وارد کند.
سانی عضلاتش را‌آسیبِ منقبض کرد و‌بنابراین خودش را آماده ساخت.
«...پشتِ سرت.»
سایهٔ قاتل برای‌فرمان کسری از ثانیه‌بال‌های خشکش زد، سپس چرخید.
اما دیگر‌بدنش خیلی دیر‌شدیدی شده بود.
چون آنجا، پشتِ سرش، یک سانیِ‌بنابراین دیگر داشت مشتش را با تمامِ‌لنگ‌لنگان قدرتِ هولناکِ یک تایتانِ متعالی پایین می‌آورد.
این همان هفتمین‌سرش سایه‌ای بود که‌همان مدت‌ها انتظارش را می‌کشید.