چپتر 2114: تغییرِ مکان
0سانی که در سایهٔ مکافات از توفانِ جوهر‌کجا جان به در برده بود، حالا در خطری‌زده متفاوت اما به همان اندازه هولناک گرفتار شده بود.
ایزدِ مرده همه‌چیز را در اطرافش فرومی‌بلعید تا ظرفِ عظیمش را بسازد.زده پیکرِ عظیم و مه‌آلودِ مکافات از چیزهایی ساخته شده بود که از‌نداشت تاروپودِ جهان کنده شده بودند تا بخشی از آن سایهٔ غول‌پیکر شوند.
پس سانی هم‌ناامیدکننده حالا داشت تکه‌تکه‌می‌دانست و فروبلعیده می‌شد.
بدنش، روحش، ذهنش...می‌داد مکافات داشت آرام‌آرام‌تکان همه‌چیز را می‌بلعید.
این... اصلاً خوب نیست.
در تاریکیِ سرد سقوط کرد‌می‌دانست و همان‌طور که پایین می‌رفت، داشت‌شیرجه حسِ خویشتن را از دست می‌داد.
بعد دستش تکان خورد‌نبود و با تراشه‌ای از‌اول نیشِ عاج، تاریکی را شکافت.
این کار‌دست چند لحظه به‌دستش او امان داد.
سانی که کمی از هوشیاری‌اش را پس گرفته بود،می‌دانست در هوا چرخید و به تخته‌سنگِ عظیمی از ابسیدینِ صیقلی‌سال خورد که در پهنهٔ بی‌کرانِ آن سایهٔ غول‌پیکر شناور بود.
هنوز حس نمی‌کرد خودش‌کجا است و نیرویی نامرئی‌کماندارِ همچنان بدنش را می‌کشید.
اما دست‌کم برای‌ناامیدکننده یکی دو لحظه‌می‌دانست می‌توانست فکر کند.
خب.
سانی سعی کرد آرام بماند...اوضاع یعنی با توجه به شرایط،چون تا جایی که می‌شد آرام باشد.
اوضاع بد‌ناامیدکننده بود، اما‌کجا ناامیدکننده نبود.
از کجا می‌دانست؟ چون اول آن کماندارِ مرموز در اعماقِ مکافات شیرجه زده بود. آن دیوانه هزاران‌نابودی سال از نابودی در عالمِ سایه جان به در برده بود، پس اراده‌اش برای زنده ماندن جای‌حتماً شکی نداشت. اگر پریدن در این تاریکیِ سرد به معنای خودکشی بود، کماندار هرگز چنین کاری نمی‌کرد.
حتماً راهی‌دست برای زنده‌بعد ماندن بود.
سانی فقط باید پیدایش می‌کرد.
...پس همه‌چیز زیادی ساده نیست؟
شاید هرکسِ دیگری بود، به‌راحتی تسلیمِ کششِ مقاومت‌ناپذیرِ آن نیروی شوم می‌شد‌شیرجه و محکوم می‌شد تا ابد بخشی از مکافات بماند. اصلاً شاید ایزدِ‌شکی نفرین‌شده نامِ وهم‌انگیزش را از همین‌جا گرفته بود... اما سانی فرق داشت.
چون یک بار از کوه‌های تهی گذشته بود و خوب می‌دانست چطور در برابرِ‌چند هر خطری حسِ خویشتن را حفظ کند. حتی بدونِ نامِ راستین هم اراده‌اش برای وجود‌شناور داشتن بسیار منسجم‌تر و قدرتمندتر از بیشترِ هم‌رده‌هایش بود — یا شاید از همهٔ هم‌رده‌هایش.
این اراده در مهِ سفیدِ نیستی با سختی آبدیده و صیقل خورده بود، پس‌اعماقِ نابود کردنِ حسِ خویشتنش کارِ آسانی نبود. حتی با اینکه سایهٔ مکافات سعی داشت سانی‌اگر را در خود حل کند، سازوکارهای دفاعیِ طبیعی‌اش به‌شدت در برابرِ این ادغام مقاومت می‌کردند.
پس اگه‌ناامیدکننده آگاهانه مقاومت‌کجا کنم چی؟
سانی روی حسِ خویشتن تمرکز کرد‌می‌دانست و تمامِ ارادهٔ سرسختانه‌اش را برای‌شیرجه حفظِ استقلالِ آن به کار گرفت.
بخشی از یه ایزدِ مرده بشم؟تکان تو خواب ببینی! چقدر مسخره... کشته شدن‌کار به دستِ یه فرمانروای پیزوری، من عمراً...
آرام‌آرام، سانی توانست‌جایی دوباره کنترلِ بدنش‌ناامیدکننده را به دست بگیرد.
نیرویی هولناک همچنان سعی داشت بدنش را تکه‌تکه کند‌مرموز و نفوذی موذیانه هنوز می‌خواست افکارش را بدزدد، اما‌سایه دست‌کم می‌توانست همین مقدار کنترل را بر خودش حفظ کند.
اراده‌اش برای بقا با ارادهٔ‌کجا سایهٔ مکافات درگیر شد و‌مرموز آن را کمی به عقب راند.
البته، نیروی ارادهٔ سانی بسیار کمتر از سایهٔ ایزدی مرده بود. اما او برای سایهٔ‌لحظه مکافات صرفاً ذره‌ای ناچیز به حساب می‌آمد، پس سایه برای بلعیدنش بیش از بخشِ بسیار کوچکی‌نمی‌کرد از اراده‌اش را به کار نمی‌گرفت؛ و تازه همان ارادهٔ اندک را هم آگاهانه استفاده نمی‌کرد.
سانی اما تمامِ اراده‌اش را به کار گرفته بود تا زنده‌اول بماند... یا بهتر بگویم، خودش بماند. و این کار را با تمامِ‌اراده‌اش تمرکز و انضباطِ کاوشگری کهنه‌کار در هولناک‌ترین گوشه‌وکنارِ عالمِ رؤیا انجام می‌داد.
بنابراین، توانست تعادلی‌نبود شکننده را حفظ کند‌اول و نگذارد بلعیده شود.
فعلاً.
که یعنی...
سانی ناله‌ای کرد، تلوتلوخوران به چپ رفت و غلت زد. در لحظهٔ بعد،مرموز خنجری ابسیدینی دقیقاً در نقطه‌ای از ابسیدینِ صیقلی که کسری از ثانیه پیش‌جای آنجا بود فرو رفت و شبکه‌ای از ترک‌ها را روی سنگِ براق دواند.
اگر سانی می‌توانست حسِ خویشتنِ خود‌چون را درونِ سایهٔ مکافات حفظ کند،زده پس آن کماندارِ لعنتی هم می‌توانست.
که یعنی‌اوضاع نبردشان تمام‌نبود نشده بود.
صرفاً جایش عوض شده بود.
سانی لبخندِ تاریکی زد، خودش را از سنگِ سرد جدا کرد و به سمتِ‌اعماقِ دشمن یورش برد. خنجرِ استخوانی را با تکهٔ نیشِ عاج به کناری زد، خود‌نداشت را به قاتلِ مه‌آلود کوبید و هر دویشان را از روی تخته‌سنگِ ابسیدین پایین انداخت.
«پهلوت چطوره، هان، عوضی؟!»
در حینِ سقوط، سانی مشتش را‌می‌دانست به پهلوی زخمیِ سایهٔ مرموز کوبید، به‌زده این امید که دردش امانش را ببرد.
هم‌زمان، بال‌هایش را باز کرد و مسیرِ سقوطشان را هدایت‌عاج کرد؛ قصد داشت آن روانیِ لعنتی را با چنان شدتی‌گرفته به نزدیک‌ترین تکهٔ ابسیدین بکوبد که کلِ سنگ خرد شود.
اما کماندار پیش از آن یکی از‌نبود خنجرهایش را در بیخِ یکی از بال‌های او‌شیرجه فرو و آن را کاملاً قطع کرده بود.
با از دست‌نبود دادنِ کنترلِ مسیرِ‌چون سقوطشان، سانی فحشی داد.
«تو...!»
لحظه‌ای بعد، هر دو‌بعد با شدتی وحشتناک به‌تراشه‌ای تخته‌سنگِ ابسیدین برخورد کردند.
حتی وقتی ضربهٔ برخورد آن‌ها را از‌نبود هم دور کرد، خنجرِ ابسیدین برقی زد‌اعماقِ و تکهٔ نیشِ عاج جلوی تیغه‌اش را گرفت.
سانی و کماندارِ مرموز روی سنگِ صیقلی‌اول غلت خوردند، سپس آرام از جا بلند‌هزاران شدند و بارِ دیگر روبه‌روی هم قرار گرفتند.
سانی پوزخندی زد.
«هی، سایهٔ‌دست کوچولو... زیاد روبه‌راه‌دستش به نظر نمی‌رسی.»
شبحِ تاریکِ کماندارِ مرموز محوتر و ناواضح‌تر از همیشه بود و دودِ سیاه‌مرموز همچنان از زخمِ عمیقِ پهلویش بیرون می‌زد. قدرت و سرعتش هم حسابی کم شده‌شکی بود، که نشان می‌داد سایهٔ قاتل برای مقاومت در برابرِ ارادهٔ مکافات تقلا می‌کند.
هرچند که...
اوضاعِ خودِ‌اوضاع سانی هم‌نبود چندان تعریفی نداشت.
«چطوره جلوی سرورت زانو بزنی و با آرامش بمیری؟نیشِ قول می‌دم دریای روحِ من خیلی دلپذیرتر از این‌کمی جای لعنتی باشه. حتی هم‌نشین‌های عالی‌ای هم گیرت میاد...»
کماندار به‌جای‌شرایط جواب دادن،باشد فقط حمله کرد.
سانی هم انتظارِ کمتری نداشت.