چپتر 2099: عالمِ مرگ
0سانی می‌خواست محتاط باشد و اوضاع را سرِ فرصت بسنجد، اما هم‌زمان، ذره‌های نوری که هر‌لبه‌های از گاهی در تاریکی شناور می‌شدند به او یادآوری می‌کردند که روحش دارد رفته‌رفته از هم‌اینکه می‌پاشد. پس زیرلب ناسزایی گفت و از تپهٔ بلندِ غبارِ ابسیدین پایین رفت تا منطقه را بگردد.
خوشبختانه هنوز کسی آن اطراف نبود. کسی هم‌پیکانِ سعی نکرد قلبش را با تیر سوراخ کند...درهم در عوض، تنها سکوت سانی را احاطه کرده بود.
پس از بررسیِ بخشِ ویران‌شدهٔ سرزمینِ تاریک، بیشتر مطمئن شد که نبردی در اینجا درگرفته است. نیروهای‌نظر درگیر واقعاً هولناک بودند و کلِ چشم‌انداز را تغییر داده بودند، اما نه جسدی روی زمین مانده بود،خوبی نه نشانی از خون به چشم می‌خورد و نه ردی بود که بگوید دقیقاً چه اتفاقی افتاده است.
جز یکی.
سانی در غبارِ سیاه‌درهم زانو زد و چیزی‌نورِ از روی زمین برداشت.
یک پرِ زاغ... درست مثلِ پرهای‌چوبه انتهای تیرهای تاریکی که دفعهٔ قبل‌کردنِ با خود از عالمِ سایه آورده بود.
پس از چند دقیقه جستجو در غبار، چند تکهٔ دیگر‌لحظه‌ای از تیر را پیدا کرد؛ چوبه شکسته بود و پیکانِ ابسیدین‌وحشتناک‌تر خرد شده بود، انگار در سوراخ کردنِ هدف ناکام مانده بود.
با چهره‌ای درهم بقایای تیر را بررسی کرد. ذرهٔ‌شده نورِ دیگری در آسمانِ سیاه شناور شد و درخششِ‌ذرهٔ نقره‌ای‌اش برای لحظه‌ای کوتاه در لبه‌های تیزِ ابسیدین بازتاب یافت.
«هاه.»
به نظر می‌رسید کماندارِ مرموز با چیزی وحشتناک‌تر روبه‌رو شده بود. سانی مطمئن نبود که‌چهره‌ای باید از این بابت خوشحال باشد یا نگران... اینکه لحظهٔ ورودش غافلگیر نشده بود قطعاً‌بازتاب غافلگیریِ خوبی بود، اما دانستنِ اینکه موجوداتِ مرگبارتری آن حوالی بودند، او را هوشیار می‌کرد.
از طرفی...
این یعنی چیزهای بیشتری‌کرد برای کشتن داشت و‌خرد این چیزها همان نزدیکی بودند.
«نباید وقتو تلف کنم.»
سانی ایستاد‌تکهٔ و زمین‌پیدا را بررسی کرد.
شاید ردها دقیقاً به او نمی‌گفتند که نبرد چطور‌برای پیش رفته است، اما یک چیز را به او‌می‌رسید می‌گفتند: مسیری که حریفانِ ناشناس در آن رفته بودند.
پس سانی همان مسیر‌کرد را در پیش گرفت‌خرد و بی‌صدا در تاریکی دوید.
قدرتِ تازه‌یافته بدنش را پر کرده بود و سرعتش‌دیگری حتی از حدِ معمولش هم بیشتر بود؛ سرعتی که با‌یافت توجه به رتبه و طبقه‌اش، همین‌طوریش هم کاملاً خیره‌کننده بود.
سانی در هر دقیقه مسافتِ زیادی را پشت سر می‌گذاشت و به‌سرعت از میانِ چشم‌اندازِ متروکِ عالمِ سایه می‌گذشت.ذرهٔ مناظرِ اطرافش چندان تغییری نمی‌کرد، یا اصلاً تغییری نمی‌کرد. همان تپه‌های تاریک از همه طرف احاطه‌اش کرده بودند و هیچ‌باید نشانی از زندگی یا حرکت به چشم نمی‌خورد. آسمانِ سیاه بالای سرش معلق بود و با توفان‌های دوردست روشن می‌شد.
ویرانی‌ای که نزدیکِ ورودیِ دروازهٔ سایه دیده بود، در طولِ مسیرش هم ادامه داشت. در برخی جاها‌نظر نامحسوس‌تر بود و در جاهای دیگر بسیار شدیدتر. بسیاری از تپه‌های غبارِ ابسیدین از بین رفته بودند و‌خوبی خودِ زمین شکاف برداشته بود؛ سایه‌ها به داخلِ شکاف‌ها سرازیر می‌شدند تا راحت در آن‌ها جا خوش کنند.
هرچه سانی نشانه‌های به‌جامانده از مبارزانِ ناشناس را بیشتر بررسی می‌کرد، نگران‌تر‌هدف می‌شد. قدرتی که از خود نشان داده بودند واقعاً وحشتناک بود و‌برای باعث می‌شد از روبه‌رو شدن با آن‌ها در نبرد، دلهرهٔ بیشتری احساس کند.
در نقطه‌ای، سانی ناگهان خشکش زد؛ حس کرد سایه‌های پیشِ رویش حرکت‌نقره‌ای‌اش می‌کنند. کمی مکث کرد، سپس از مقداری از تاریکیِ اطراف استفاده کرد تا‌وحشتناک‌تر سپرِ در حالِ فروپاشی‌اش را دوباره شکل دهد و مخفیانه به جلو رفت.
پس از طی کردنِ‌پیدا چند کیلومتر، به منبعِ حرکت‌خرد نزدیک شد و ناگهان ایستاد.
حالتِ چهره‌اش نامحسوس تغییر کرد.
آنجا پیشِ رویش، پیکرهای سیاه و بی‌شماری پراکنده‌خرد در آن سرزمینِ متروک آرام حرکت می‌کردند. شکل‌هایشان‌بقایای مبهم و ناواضح بود، اما بی‌هیچ شکی انسانی بودند.
آن‌ها سایه بودند.
سایه‌ها با قدم‌های آرام و نامطمئن در یک جهت — همان جهتی که او در پیش گرفته بود — راه می‌رفتند. به موجوداتِ زنده‌نقره‌ای‌اش تعلق داشتند... یا دست‌کم زمانی به موجوداتِ زنده تعلق داشتند. با این حال، هیچ جرقه‌ای از حیات، هیچ اثری از هوش، و هیچ... قصدی‌نشده در آن‌ها دیده نمی‌شد. به شکلی عجیب آرام به نظر می‌رسیدند، اما در عین حال تهی بودند؛ مانندِ پژواک‌های گمشده و بی‌صدایِ آنچه زمانی بودند.
بیشتر از هر چیز، به‌دیگری سایه‌های خاموشی شباهت داشتند که دریای‌کوتاه روحِ سانی را پر کرده بودند.
اما این سایه‌ها درخششی ملایم از خود ساطع می‌کردند. با قدم برداشتنشان، ردهایی‌ناکام از ذراتِ نور پشتِ سرشان شناور می‌شد و به آسمان می‌رفت. انگار پیکرهای‌کوتاه سیاه در شعله‌های نقره‌ای پیچیده شده بودند و آرام در آن درخشش حل می‌شدند.
سانی که نگاه می‌کرد، چند سایه به‌کلی از هم پاشیدند‌آسمانِ و به جوهرِ خالص تبدیل شدند. سپس باد جرقه‌های جوهر‌هاه را پراکنده کرد و تنها خلأ از آن‌ها به جا ماند...
لحظه‌ای بعد، چند‌دیگر سایهٔ دیگر نیز همین‌شکسته مسیر را طی کردند.
برخی به‌سرعت ناپدید می‌شدند و برخی کمی کندتر. اما‌برای در هر دو حالت، انگار زمانشان در آنجا کوتاه بود‌کماندارِ و مقدّر نبود به مقصدی که در پی‌اش بودند برسند.
سانی چند لحظهٔ دیگر سایه‌های‌چوبه سرگردان را زیر نظر گرفت، سپس‌کردنِ آهی کشید و نگاهش را برگرداند.
تشخیصِ ماهیتشان کارِ سختی نبود.
آن‌ها سایه‌های سربازانِ بیدارشده‌ای بودند که در نبردِ‌پیکانِ اخیر جان باخته بودند، و عالمِ سایه داشت‌درهم آن‌ها را به جریان‌هایی از جوهرِ خالص تبدیل می‌کرد.
«اینجا عالمِ مردگانه.»
درست همان‌طور که روزگاری اودیسیوس به جهانِ زیرین‌خرد رفته و با سایه‌های مردگان دیدار کرده بود،بقایای سانی نیز حالا به عالمِ مرگ پا گذاشته بود.
تنها فرقش این بود که این سایه‌ها علاقه‌ای به خونِ زنده‌درخششِ نداشتند و با نوشیدنش، چیزی یادشان نمی‌آمد. برعکس، انگار در نابودیِ‌می‌رسید تدریجی‌شان کاملاً در آرامش بودند و هیچ توجهی به آن نداشتند.
سانی لحظه‌ای چشمانش را بست، سپس دوباره بازشان کرد و به راهش‌کردنِ ادامه داد. از میانِ سایه‌های سرگردان گذشت، در حالی که به شکلی ترسناک‌برای حس می‌کرد یکی از آن‌هاست، و خیلی زود آن‌ها را پشت سر گذاشت.
سرانجام، متوجهِ‌بررسی ناهنجاریِ عجیبی درست‌دیگری در افق شد.
آنجا، خیلی جلوتر،پیدا انگار نوری رنگ‌پریده‌شکسته آسمان را روشن می‌کرد.
سانی به هوا پرید، ده‌ها متر اوج گرفت و روی‌آسمانِ تاجِ تپه‌ای فرود آمد. آنجا مدتی بی‌حرکت ماند و نورِ‌هاه دوردست را بررسی کرد، سپس اخم کرد و به سمتش دوید.
همان‌طور که مخفیانه از میانِ دریای غبارِ ابسیدین‌پیکانِ می‌تاخت، انگار درخششِ رنگ‌پریده نیز حرکت می‌کرد. خوشبختانه سرعتِ‌بقایای او بیشتر بود، بنابراین آرام‌آرام به آن نزدیک‌تر می‌شد.
خیلی زود توانست منبعِ آن نورِ زیبا را تشخیص دهد — ستونِ عظیمی از جوهرِ‌یافت روحِ درخشان بود که به آسمانِ سیاه برمی‌خاست. با این حال، این سیلابِ جوهر بسیار‌ورودش کوچک‌تر از ابرهای توفانیِ دوردست بود و هیچ اثری از خشمِ مورمورکنندهٔ آن‌ها را نیز نداشت.
سانی سرعتش را بیشتر کرد، چون‌شکسته صاعقه به جلو تاخت و خیلی‌هدف زود به بالای تپهٔ بلندِ دیگری رسید.
سرانجام منبعِ‌ناکام ستونِ جوهر‌درهم را دید...
و یکه‌تکهٔ خورد و‌پیدا عقب کشید.
«...لعنت به من.»
آنجا در دوردست، سایه‌ای غول‌پیکر در آن‌پیکانِ پهنهٔ متروک راه می‌رفت و با قامتِ‌چهره‌ای چند کیلومتری‌اش سر به فلک کشیده بود.
سایهٔ مکافات بود.